ΟΚ, είναι αρκετά πιθανό να σε πετυχαίνουμε σε φάση που έχεις μπουχτίσει από το πολύ κρέας. Το Πάσχα μόλις πέρασε, όλοι φάγαμε κάτι παραπάνω, ε τι να κάνουμε, το… επιτάσσει το έθιμο. Αλλά ξέρεις κάτι; Θα ξαναπεινάσεις, θα την ζητήσεις μια ταβέρνα. Όσο φουσκωμένος κι αν ένιωσες τις αμέσως προηγούμενες μέρες. Και ξέρεις κάτι ακόμα; Θα το πεθυμήσεις εκ νέου το κρέας. Μην αγχώνεσαι για το τι θα συμβεί εκείνη την ώρα, μήτε απροετοίμαστε θα σε αφήσουμε. Ίσα ίσα, λέμε να σε στείλουμε στα καλύτερα…
Τοποθεσία: Κουβαράς. Κωδικός ευτυχίας: Γωνιά της Γιάννας. Να μια ταβέρνα που παίρνει άριστα σε αυτό που κάνει, ενώνοντας γνώση, μεράκι και εκλεκτές πρώτες ύλες – πώς να πάει άσχημα κάτι τέτοιο; Ναι, δεν είναι ό,τι πιο κοντά από πλευράς απόσταση για το μέσο Αθηναίο. Αλλά, πίστεψέ μας, αξίζει το κάθε χιλιόμετρα, το κάθε φανάρι που θα περιμένεις καρτερικά μέχρι να γίνει πράσινο.
Μια ταβέρνα που είναι στο DNA μας ως Έλληνες
Το πρώτο πράγμα που σε κερδίζει είναι οι μερίδες. Το να τις χαρακτηρίσεις «πληθωρικές» είναι ως και… understatement. Πλημμυρίζει το πιάτο από το κρέας, το βλέπεις με τη μία πως εκεί δεν πάνε να σε κοροϊδέψουν, θέλουν πρώτα και πάνω από όλα να σε ευχαριστήσουν, να φας καλά.
Είναι ο ορισμός της παραδοσιακής χασαποταβέρνας. Αυτής που μεγάλωσε γενιές και γενιές Ελλήνων και είναι θαρρείς γραμμένη στο DNA μας ως ράτσα. Το ότι ο Κουβαράς, εκεί στα πέριξ του Μαρκόπουλου στα Μεσόγεια, εκπέμπει έντονα έναν αέρα επαρχίας, το κάνει ακόμα πιο έντονο και αυθεντικό ως εμπειρία. Ταβερνάκι στην πλατεία του χωριού, πόσο πιο ελληνικό να γίνει;
Το μόνο που θα βρεις διχογνωμία μεταξύ των πελατών είναι για το ποιο είναι το καλύτερο πιάτο. Ξέρεις κάτι όμως; Δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα, για τον απλούστατο λόγο πως όλα είναι τέλεια. Οι τύποι έχουν μάστερ στα παϊδάκια. Το λεγόμενο «πουγκί προβατίνας», σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, λιώνει στο στόμα. Το κατσικάκι στη γάστρα θα έπρεπε να διδάσκεται σε σεμινάρια Masterclass. Το γεμιστό μπιφτέκι είναι να… τρώει η μάνα και του παιδιού να μην δίνει. Τα λουκάνικα ο ιδανικός μεζές της παρέας. Η μπριζόλα, χοιρινή ή μοσχαρίσια, ζουμερή και γεμάτη γεύση.
Κι αυτά είναι απλώς μέρος της εικόνας. Για να πάρεις μια γεύση. Τα γύρω-γύρω που προσφέρει η εν λόγω ταβέρνα είναι επίσης εξαιρετικά, όχι μόνο το κρέας δηλαδή. Φαίνεται με τη μία πως έχει δοθεί ιδιαίτερη μέριμνα στο κάθε υλικό, στα λαχανικά, στις «αλοιφές». Φαίνεται πως όλα είναι πολύ προσεκτικά διαλεγμένα και ότι «σκάρτο» πράγμα δεν μπαίνει κατά διάνοια στην κουζίνα.
Η ευγενική φιγούρα της κας Βίλλυς, που είναι το δεξί χέρι της ιδιοκτήτριας, της κας Γιάννας δηλαδή, είναι πανταχού παρούσα και φροντίζει όλα να είναι στην εντέλεια. Τρως καλά, περνάς καλά. Μαζί πάνε αυτά. Και εσύ απλά μετράς ανάποδα το χρόνο μέχρι να σε φέρει ξανά ο δρόμος εκεί. Για μια ταβέρνα που τιμάει την παράδοση της κρεατοφαγίας στη χώρα μας, που καμαρώνει γι’ όλα αυτά που έχουμε να επιδείξουμε ως γαστρονομικό πλούτο και ξέρει ακριβώς πώς να τα αναδεικνύει.
