Λίγη ώρα μετά τη νίκη του Ολυμπιακού επί της Ρεάλ ο Εβάν Φουρνιέ έκανε μια ανάρτηση για το… αγαπημένο του θέμα. Το σουβλάκι. Ο Γάλλος δεν μίλησε για ένα οποιοδήποτε σουβλάκι, αλλά για ένα πραγματικό έργο τέχνης: «Τι ώρα κλείνει ο Αχιλλέας απόψε;» αναρωτήθηκε.
Όσοι γνωρίζουν το συγκεκριμένο σουβλατζίδικο καταλαβαίνουν πολύ καλά γιατί ο Φουρνιέ μπήκε στη διαδικασία να ρωτήσει τους διαδικτυακούς του φίλους. Βλέπετε, στον «Αχιλλέα» το αναγραφόμενο ωράριο λειτουργίας μικρή σημασία έχει για εκείνους που πηγαίνουν για το σουβλάκι τους. Από τη στιγμή που θα τελειώσει ο χειροποίητος γύρος της ημέρας, δεν υπάρχει άλλος!

Δεν είναι, μάλιστα, η πρώτη φορά που ο Γάλλος δείχνει την αδυναμία του στο συγκεκριμένο σουβλατζίδικο, καθώς το είχε επισκεφθεί ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2024, λίγες ημέρες μετά την άφιξή του στην Ελλάδα. Τι το ιδιαίτερο έχει, όμως, αυτό το μαγαζί που λειτουργεί στον Νέο Κόσμο από το 1987;
«Κύριο μέλημά μας είναι η άψογη εξυπηρέτηση αφού για εμάς ο ικανοποιημένος πελάτης είναι η καλύτερη διαφήμιση». Αυτή η μικρή πινακίδα που θα δεις να κρέμεται στο κατάστημα λέει όλη την αλήθεια για τον «Αχιλλέα». Ένα σουβλατζίδικο που παραμένει πιστό σε μια παράδοση που μοιάζει να έχει χαθεί στην υπόλοιπη Αθήνα.
Οι περισσότεροι βέβαια όταν ακούν για μαγαζί στον Νέο Κόσμο, συνήθως βάζουν στο μυαλό τους ένα από τα αμέτρητα καταστήματα με ανταλλακτικά αυτοκινήτων που συναντάς στη Φραντζή και στους άλλους δρόμους κοντά σε αυτήν. Πλησιάζοντας, όμως, στη στάση του μετρό του Άι Γιάννη, σε μια κάθετη της Ηλίας Ηλίου, μάλλον το μάτι σου θα πέσει πάνω σε μια ουρά ανθρώπων που υπομονετικά περιμένουν να παραγγείλουν έξω από ένα γυράδικο που μοιάζει ξεχασμένο από τον χρόνο.
Εκεί, λοιπόν, στην οδό Σπινθάρου 18, βρίσκεται ο «Αχιλλέας», που μπορεί το όνομά του να μας φέρνει στον νου την Ιλιάδα, αλλά αν έπρεπε να τον συνδέσουμε με κάποιο λογοτεχνικό έργο, μάλλον του ταιριάζει ο τίτλος του… τελευταίου των Μοϊκανών των γυράδικων!

Χωρίς διαφήμιση, όπως ενημερώνει και η μία από τις δύο χειρόγραφες πινακίδες, και χωρίς ντελίβερι, καταφέρνει να συγκεντρώνει τις προτιμήσεις του κόσμου, με τους ανθρώπους του μαγαζιού να σου ορκίζονται ότι πραγματικό μυστικό δεν υπάρχει. Όλα σχετίζονται με το κρέας. Χοιρινό από τον λαιμό του ζώου που ξεκοκαλίζεται με το χέρι σε καθημερινή βάση.
Ο Μαρίνος Μαρτόπουλος, ο άνθρωπος που συνεχίζει σήμερα την παράδοση του «Αχιλλέα», προμηθεύεται από νωρίς το πρωί τα κρέατα και τα λαχανικά του από του Ρέντη. Καθαρίζει ο ίδιος το κρέας, το μαρινάρει με αλατοπίπερο, ρίγανη και ένα δικό του μείγμα μπαχαρικών, στο οποίο κυρίαρχο ρόλο έχει η καπνιστή πάπρικα, και το περνάει στη σούβλα.
Κάθε πρωί η ίδια διαδικασία, μέχρι την ώρα που ανοίγει τις πόρτες του το μαγαζί, αργά το απόγευμα. Μόλις τελειώσει ο γύρος, τις περισσότερες φορές πριν καν πάει η ώρα 9 το βράδυ, η σεμνή τελετή λαμβάνει τέλος. Όποιος πρόλαβε, έφαγε. Για τους υπόλοιπους κι αύριο μέρα είναι!
Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι μιλάμε για φρέσκο, χειροποίητο γύρο που δεν μένει, δεν ξαναψήνεται ή ζεσταίνεται, δεν καταψύχεται και δεν βγαίνει την επόμενη ημέρα για να σερβιριστεί στους πελάτες. Αυτή είναι η κληρονομιά που άφησε ο πρώτος ιδιοκτήτης, Αχιλλέας, στα παιδιά με τα οποία συνεργάστηκε για χρόνια και στη συνέχεια παρέδωσε τη σκυτάλη όταν εκείνος βγήκε στη σύνταξη.
Και να φανταστεί κανείς ότι ο άνθρωπος δεν ήταν καν σουβλατζής. Απλά ήθελε τα πάντα να τα κάνει με τα ίδια του τα χέρια. Ακόμη και τις ψησταριές! Πράγμα που βέβαια συνεπάγεται και μεράκι και από αυτό βρίσκει κανείς μπόλικο σε κάθε μπουκιά από αυτό το απλό αλλά θεϊκό σουβλάκι.

Μακριά από τη λογική των… τεράτων που συναντάμε πια, είναι τόσο-όσο. Έχει το σωστό μέγεθος, τη σωστά ψημένη πίτα, τη σωστή ποσότητα κρεμμυδιού και ντομάτας, το τζατζίκι που δεν επιβάλλεται αλλά συνοδεύει όπως πρέπει και αλατοπίπερο στις ποσότητες που χρειάζεται προκειμένου να μπορέσεις να το απολαύσεις.
Και φυσικά, όπως συμβαίνει με το σουβλάκι το παραδοσιακό, δεν χρειάζεται πατάτες. Μπορείς, βέβαια, να ζητήσεις αλλά αν παραγγείλεις δύο, το ένα «με» και το άλλο «άνευ», θα αντιληφθείς πολύ γρήγορα τη διαφορά και θα επιστρέψεις στην απλότητα του κλασικού.
Το μόνο που πρέπει να έχεις στο μυαλό σου είναι ότι εδώ τα πάντα λειτουργούν με άλλους κανόνες. Ντελίβερι δεν υπάρχει, τραπεζάκια για να καθίσεις επίσης δεν υπάρχουν, οπότε θα πρέπει εσύ να πας εκεί και να είσαι προετοιμασμένος για δύο πράγματα.
Το ένα είναι ότι σχεδόν πάντα θα βρεις ουρά και το δεύτερο είναι ότι εδώ το φαγητό κάποια στιγμή τελειώνει. Μπορείς, πάντως, να κάνεις τηλεφωνικά την παραγγελία σου και να περάσεις να την παραλάβεις, για να μην έχεις την αγωνία που είχε ο Φουρνιέ το βράδυ της Παρασκευής.
Α, τα παιδιά ανοίγουν το μαγαζί αυστηρά από Δευτέρα έως Παρασκευή. Τα Σαββατοκύριακα είναι η ξεκούραση των… πολεμιστών, που την αξίζουν πέρα για πέρα για όσα προσφέρουν στους πελάτες τους τις υπόλοιπες ημέρες.
Οπότε, αν ο Εβάν δεν πρόλαβε την Παρασκευή, θα πρέπει να κάνει υπομονή μέχρι τη Δευτέρα…
