Ήταν μία προσβολή στους νόμους της φυσικής και προσωπικά στον Άλμπερτ Άινσταϊν. Μία φάση που κατήργησε τη λογική, τη βαρύτητα, την ιστορία. Δεν είχε σχέση με οτιδήποτε είχε συμβεί μέχρι τότε και με οτιδήποτε συνέβη από τότε και μετά.
Όλοι πια συμφωνούν ότι είναι η κορυφαία φάση στην ιστορία του SuperBowl, πιθανότατα και του NFL. Το Ringer την κατέταξε ως την νούμερο ένα αθλητική στιγμή του 21ου αιώνα!
Ήταν σαν να πάγωσε ο χρόνος. Σαν σκηνή από το Matrix, όπου για τον πρωταγωνιστή όλα κυλάνε πιο αργά, τα σώματα, τα αντικείμενα υπόκεινται πια σε δικούς τους, ξεχωριστούς νόμους.
Ήταν το Helmet catch!
Ο 10χρονος Μπριν Ταϊρί και τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του είναι κολλημένοι μπροστά από την τηλεόραση, η άμμος στην κλεψύδρα αδειάζει. Οι Τζάιαντς της Νέας Υόρκης προσπαθούν να κάνουν το αδύνατον. Να κερδίσουν τους ανίκητους.
Οι Πάτριοτς από το Νιου Ίνγκλαντ έχουν κάνει την τέλεια σεζόν, πάνε στο SuperBowl με άπταιστη διαδρομή, επιχειρούν να γίνουν η πρώτη ομάδα από το 1972 που πάει να το σηκώσει χωρίς ήττα.
Απομένουν 75 δευτερόλεπτα και βρίσκονται μπροστά με 14-10. Μπορούν να ηττηθούν μόνο από ένα touchdown, όμως οι Τζάιαντς πρέπει να καλύψουν 5 γιάρδες στο τρίτο down και δεν βρίσκονται καν στην σέντρα.
Χρειάζονται, όχι ένα, αλλά μία σειρά από θαύματα για να προλάβουν.
Ο Ντέιβιντ Ταϊρί δεν είχε ούτε ένα touchdown σε όλη την σεζόν μέχρι εκείνο το παιχνίδι. Έπαιζε πια σπάνια, όμως κάποιες μέρες το ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην ζώνη του λυκόφωτος. Απλώς, το ξέρεις…
Θα μπορούσε να είναι η τελευταία κατοχή του ματς, ο Ταϊρί πήρε το χρίσμα να μπει μέσα ως reciever, μπας και…
Η φάση στράβωσε από το ξεκίνημα. Τα μπλοκ δεν λειτούργησαν και ο quarter-back Ιλάι Μάνινγκ έγινε σάντουιτς από δύο… θηρία. Ένας άρχισε να του τραβάει λυσσασμένα την φανέλα. Θεωρητικά, όλα είχαν τελειώσει.
Κανείς ακόμα δεν ξέρει πως ο Μάνινγκ απελευθερώθηκε από αυτή την μέγγενη. Κανείς ακόμα δεν ξέρει πως ξεφορτώθηκε την μπάλα, με μία πάσα στο… πουθενά.
Ο Ντέιβιντ Ταϊρί έκανε το μεγαλύτερο άλμα της ζωής του, πέταξε κυριολεκτικά, ο αμυντικός όρμηξε κι αυτός σαν θηρίο στην μπάλα, όμως τα χέρια του Ταϊρί θαρρεί κανείς ότι είχαν κόλλα.
Τώρα πια για να μετρήσει η φάση έπρεπε να την κρατήσει σταθερά στα χέρια του. Με κάποιο μαγικό, ανεξήγητο τρόπο, με το δεξί του χέρι την κόλλησε πάνω στο κράνος, την ώρα που το σώμα του άρχισε να προσγειώνεται οριζόντια στο έδαφος.
Έσκασε σαν καρπούζι, μα η μπάλα δεν ξεκόλλησε ποτέ από τα χέρια του!
Οι Τζάιαντς κέρδισαν 32 γιάρδες και στο επόμενο down σκόραραν για να κάνουν μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις, τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του SuperBowl.
Ο μεγάλος ξάδερφος των Ταϊρί ήταν πια ο ήρωας όλης της οικογένειας, της πολιτείας, της χώρας. Αυτός που χάραξε τον δρόμο…
“Μην μου γκρεμίσετε το σπίτι”!
“Κάντε ό,τι θέλετε. Αρκεί να μη μου γκρεμίσετε το σπίτι. Μην δω τρύπα στους τοίχους!”, ήταν η μόνιμη επωδός της Κλάρις Ταϊρί, που είχε να μεγαλώσει τρία αγρίμια.
Στην αυλή, όλο και κάποιος θα έπαιζε ή θα κυνηγούσε μία μπάλα, κάποιος θα κοπανιόταν με κάποιον άλλο. Και οι τρεις… Ταϊρίδες δέχθηκαν αθλητικές προτάσεις από κολλέγια.
Άλλος για ποδόσφαιρο, άλλος για american footbal, άλλος για το λακρός -αυτό το περίεργο άθλημα που μοιάζει με ποδόσφαιρο, αλλά οι παίκτες κουβαλάνε ένα μπαστούνι που έχει ένα δίχτυ μπροστά.
Ο μπαμπάς της οικογένειας μπήκε στο hall of fame του λακρός, τα τρία αδέρφια μεγάλωσαν μαζί του. Είχαν όμως το ελεύθερο να επιλέξουν ό,τι θέλουν.
Το ελεύθερο; Όχι ακριβώς. Ο πρεσβύτερος της οικογένειας, ο Μπριν θα μπορούσε σήμερα να παίζει στην Τσέλσι. Υποστηρίζει ότι στα 13 του έβαζε τρία γκολ ανά παιχνίδι. Κι ότι σε ένα τουρνουά στην Πορτογαλία, όπου εκπροσωπούσε τις ΗΠΑ, τον είδαν άνθρωπο της Τσέλσι και του πρότειναν να πάει στις ακαδημίες της στο Λονδίνο.
Η μαμά ήταν ανένδοτη. Δεν θα άφηνε ποτέ το στερνοπούλι της να φύγει μακριά από τόσο μικρός. Κάπως έτσι, το ποδόσφαιρο κόπηκε μαχαίρι.
Έμεναν δύο επιλογές. Το μπάσκετ και το american football. Και στα δύο ο Μπριν ήθελε να έχει την πιο υπεύθυνη θέση στο γήπεδο: πλέι-μέικερ και quarterback. Δεν ήταν μόνο θέμα ταλέντου, αλλά θέμα ευθύνης, προσωπικότητας, υπευθυνότητας.
Νους υγιής εν σώματι υγιεί
Επέλεξε τελικά μπάσκετ και φοίτησε στο St.Joseph High School στο Νιού Τζέρσεϊ, όπου μαζί με τον σταρ του ΝΒΑ Καρλ-Άντονι Τάουνς πήραν δύο πολιτειακά πρωταθλήματα (2013, 2014), αμφότεροι βρίσκονται ακόμα στο hall of fame του σχολείου.
Διάλεξε να πάει στο σχετικά άσημο κολέγιο του Ole Miss, στην πολιτεία του Μισισίπι πάνω από 1000 χιλιόμετρα από το πατρικό του, διότι εκεί ένιωσε την μεγαλύτερη ζεστασιά, εκεί πήρε vibes αγάπης και εμπιστοσύνης.
Δεν το έκανε μόνο για το μπασκετικό του πρόγραμμα. Ο Μπριν Ταϊρί επέλεξε τις διεπιστημονικές σπουδές, συνδύασε ξεχωριστά γνωστικά αντικείμενα, όπως η διοίκηση επιχειρήσεων, τα ψηφιακά Μέσα, οι υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας σε ένα ενιαίο πτυχίο. Ένα σπουδαίο μυαλό, σε ένα σπουδαίο αθλητικό ταλέντο.
Από την πρώτη του μέρα στο κολέγιο, ο Ταϊρί βγήκε μπροστά σε διάφορες κοινωνικές δράσεις που είχαν ως σκοπό να ανακουφίσουν ευπαθείς ομάδες, έγινε εκπρόσωπος της αθλητικής κοινότητας σε όλο το κολέγιο, μα συνάμα ήταν και ο κορυφαίος παίκτης του Ole Miss.
Το 2020 ήταν ένας από τους 30 υποψήφιους σε όλη τη χώρα για το βραβείο Class, που απονέμεται στον κορυφαίο παίκτη του NCAA, που εκτός από αθλητικές επιδόσεις, συνδυάζει ακαδημαϊκή επίδοση, κοινωνική προσφορά, αλλά και εξέχων χαρακτήρα / ήθος.
Ένα χρόνο νωρίτερα ήταν ένας από τους 24 εκλεκτούς καλεσμένους από το NCAA που συμμετείχαν στο Elite Guard Camp που διοργανώνει κάθε χρόνο ο Κρις Πολ, με σκοπό να μάθει τα μυστικά της θέσης του πόιντ-γκαρντ στην επόμενη γενιά του κολεγιακού μπάσκετ. Μία αναγνώριση, μα συνάμα και μία συνειδητοποίηση, ότι βρίσκεται ανάμεσα στους κορυφαίους της γενιάς του στις ΗΠΑ, αλλά όχι στην απόλυτη ελίτ.
Μετά από τέσσερα χρόνια στο κολέγιο, αποφοίτησε το 2020 ως έκτος σκόρερ στην ιστορία του Ole Miss με 1.797 πόντους, έκτος σε εύστοχα τρίποντα με 207 και 10ος σε ασίστ με 325.
Δεν έγινε ποτέ draft από το NBA, αν και δοκίμασε να βρει συμβόλαιο σε Μαϊάμι και Τορόντο, το μικρό του δέμας (1,88), σε συνδυασμό με την μέτρια αθλητικότητα του για το κορυφαίο επίπεδο, τον οδήγησαν στην Ευρώπη και το Βέλγιο (Οστάνδη), την Ιταλία (Σάσαρι), την Τουρκία (Πετκίμ Σπορ) και την Βοσνία (Ιγκόκεα).
Δεν είναι ένας ακόμα Αμερικανός μισθοφόρος που ήρθε να αρπάξει ό,τι προλαβαίνει στην Ευρώπη και να γυρίσει πίσω. Έχει ένα ξεκάθαρο career plan, κάθε του βήμα έχει καταληκτικό προορισμό την Euroleague, νιώθει ότι εκεί ανήκει.
Θέλει να λάμψει στην Γηραιά Ήπειρο σαν το κολλητάρι του, τον σταρ της Φενέρ, Γουέιν Μπόλντουϊν Jr., μεγάλωσαν στα ίδια μέρη στο γυμνάσιο, όποτε το επιτρέπει ο χρόνος, ο ένας επισκέπτεται τον άλλο, όπου κι αν παίζει. Μία σχέση ζωής που άντεξε στο χρόνο.
Πολύ πριν οι δρόμοι του διασταυρωθούν με αυτούς του ΠΑΟΚ δήλωνε ότι θα ήθελε να δουλέψει κι αυτός με έναν προπονητή, όπως ο Αντρέα Τρινκέρι, που ξεκλείδωσε στην Μπάγερν Μονάχου όλο το ταλέντο του κολλητού του. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να το κερδίσει με μία υπέρβαση.
Ο Δικέφαλος απέχει πια τρία βήματα από το όνειρο, την κατάκτηση του Fiba Europe Cup, θα είναι το τρίτο ευρωπαϊκό στην ιστορία του.
Η Μούρθια μοιάζει με εκείνους τους Πάτριοτς. Τρίτη στην ACB λίγκα, με ομαδάρα, ρόστερ, ποιότητα, βάθος, φόρμα, τα πάντα.
Ο Μπριν Ταϊρί ξέρει ότι θα χρειαστεί κάτι υπερβατικό, ένα helmet catch όπως εκείνο του ξαδέρφου του σε εκείνο το SuperBowl του 2008.
Τώρα ξέρει, πως όλη η φαμίλια θα βρίσκεται στην τηλεόραση για να κοιτάζει εκείνον.
Τώρα είναι η δική του σειρά να λάμψει…