Ειλικρινά δεν ξέρω αν περίμενα ότι αυτός ο δεσμός με το menshouse θα κρατούσε μια ολόκληρη δεκαετία. Κι αφού δεν μπορώ καν να απαντήσω για λογαριασμό μου, φανταστείτε την άγνοιά μου για το τι είχαν στο μυαλό τους οι υπεύθυνοι του site όταν το 2016 έριχναν την πρόταση…
Σε μια εποχή που οι αλλαγές σε επαγγελματικές στέγες στο χώρο μας (και όχι μόνο) τείνουν να γίνουν κανόνας και όχι εξαίρεση, εδώ έχει δημιουργηθεί ένα συμπαγές μικρό γαλατικό χωριό που -όπως συμβαίνει και στον Αστερίξ- αποτελείται σε σταθερή βάση από περσόνες που διαθέτουν ισχυρές δόσεις λόξας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Σχέδια που υλοποιήθηκαν και τα γουστάραμε. Ιδέες που έμειναν στη μέση ή έγιναν στάχτη πριν καν δοκιμαστούν. Κείμενα που γράφτηκαν από «συμβατική» υποχρέωση. Προβληματισμοί του στυλ «τι βίντεο να κάνω για τον Παναθηναϊκό ρε Μάκη, μετά από τέτοια σφαλιάρα;». Ενθουσιασμοί για ένα project που μας έκανε κλικ. Όλα όσα δηλαδή θα μπορούσαν να χωρέσουν μέσα σε μία σχέση που κρατά εδώ και 10 χρόνια και εκ των πραγμάτων έχει περάσει από πολλά κύματα.
Αλλά, that’s the name of the game, που λένε και οι φίλοι μας οι Αγγλοσάξονες. Ακόμη και οι μεγάλοι έρωτες περνάνε τις φάσεις τους, πόσω μάλλον οι πραγματικές αγάπες, που έχουν την τάση να ατσαλώνονται μέσα από τις δυσκολίες. Θα μου πεις, Νικολάκη το χόντρυνες. Πραγματική αγάπη το menshouse; Μπας και τα παραλές;
Μπορεί να ισχύει, μπορεί και όχι, αλλά και η υπερβολή μέσα στο παιχνίδι είναι. Ένα παιχνίδι που εδώ στο menshouse παίζεται με όρους που μπαίνουν από κοινού, δεν επιβάλλονται και αυτό δεν είναι κάτι που το βρίσκεις εύκολα εκεί έξω. Ακόμη κι αν δεν συνέτρεχε κανένας άλλος λόγος για να θες τα 10 χρόνια να γίνουν 20, το να μπορείς να διατυπώνεις ελεύθερα αυτό που έχεις στο μυαλό σου, δίχως ντιρεκτίβες και γραμμές αποτελεί αξία ανεκτίμητη.
Όχι ότι θα έλεγα, ωστόσο, όχι και σε μία αυξησούλα κύριε διευθυντά, μετά από τόσα καλά λόγια, ε;