Από την πρώτη ημέρα, σε κάθε πιθανό πόστο, αρθρογραφία, σατιρικά κείμενα με φωτοσοπιές, μοντάζ, δημιουργία κουίζ, συνεντεύξεις, κείμενα άποψης, κείμενα ροής-ειδησεογραφίας, γραφιστικά, όσια μίντια και φυσικά από την πρώτη στιγμή όλα τα λογότυπα του Menshouse και των συνεργασιών του είτε ήταν αδερφά σάιτ, είτε προσωρινά σάιτ, παιχνίδια διαδικτυακά, σκίτσα και σε όποια άλλη θέση χρειάστηκε να βοηθήσω, πάντα ήμουν και πάντα θα είμαι εκεί.
Ακόμα και μέσα σε καραντίνες, ακόμα και όταν εκβιαστήκαμε, εγώ και η φίλη-συνάδελφος από προηγούμενη εργοδοσία να αφήσουμε το Menshouse, που μόλις ξεκινούσε αλλά τους έμοιαζε απειλητικό, αλλιώς θα χάναμε τη βασική μας εργασία.
Δέκα χρόνια γεμάτα. Με τι γεμάτα; Με όλα όσα μπορείς να σκεφτείς. Με χαρές, με άγχος, με λύπες, με αγωνία για το μέλλον, με επιτυχίες, με πρωτιές, με σκαμπανεβάσματα λόγω εξωγενών παραγόντων, με φόβο, με χαμόγελα, με ελπίδα, με ξενύχτια, με οργή, με λάθη, με στήριξη ο ένας στον άλλον, με αρρώστιες, με γάμους, κουμπαριές, φιλίες, με νέους απογόνους των φίλων συντακτών, της δεύτερης οικογένειάς μου, με περηφάνια για πολλά από όσα καταφέραμε και με μικρή στεναχώρια για κάποια λίγα που χρειάστηκε να κάνουμε για να επιβιώσουμε και δεν είμαστε τόσο περήφανοι.
Δέκα χρόνια που μοιάζουν σαν ένα κλείσιμο των ματιών, σαν μια μεγάλη ανάσα που ακόμα εισπνέουμε οξυγόνο, που ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα να εκπνεύσουμε και να την αφήσουμε να χαθεί.
