Ας είμαστε ειλικρινείς, όλοι έχουμε κάνει κάποια στιγμή ένα καλαμπούρι με τον Κέιν. Με το ότι δεν πρόκειται ποτέ να σηκώσει κούπα, με το πόσο γκαντέμης είναι και όλα τα απίθανα που του συμβαίνουν. Εμείς, που θα θέλαμε να έχουμε παίξει μπάλα, κάπου, σε μια γωνιά της Ελλάδας, κάναμε, έστω μεταξύ σοβαρού και αστείου, χαβαλέ γι’ αυτό τον παίκτη. #θλίψη
Την ίδια στιγμή, γνωρίζαμε γιατί συνέβαινε αυτό. Μια λέξη. Τότεναμ. Η ομάδα που έδιωξε τον Ζοσέ Μουρίνιο 6 μέρες πριν παίξει τελικό, εκείνη που ανάγκασε τον Αντόνιο Κόντε να δώσει μια από τις πιο iconic συνεντεύξεις Τύπου των τελευταίων χρόνων ‘κράζοντας’ την ανυπαρξία των παικτών. Σίγουρα, δεν εννοούσε τον Χάρι.
Για μια δεκαετία, οι Spurs, τον τράβηξαν προς τα κάτω. Ναι, του έδωσαν την ευκαιρία να σκοράρει ακατάπαυστα την Premier League και να δείξει ποιος είναι, όμως με ένα τέτοιο επιθετικό, οποιαδήποτε άλλη ομάδα, εκτός από γκολ θα είχε φορτώσει και κούπες. Όμως ο ίδιος παρέμενε πάντα έτοιμος σωματικά και πνευματικά, πάντα γκολ κόντρα στους μεγάλους, τα 20 τεμάχια τα είχε στραγάλια. Με την Τότεναμ.
Το 2023 αποφάσισε ότι έχει έρθει η ώρα. Χαιρέτισε τους fans και επιτέλους, υπέγραψε σε μεγάλη ομάδα καθώς στην Μπάγερν ήταν αρκετά έξυπνοι ώστε να καταλάβουν ότι παρότι είναι 30+ έχει πολλά τεμάχια να δώσει. Όμως τα απίστευτα πράγματα συνέχισαν να συμβαίνουν. Στο πρώτο ματς με τους Βαυαρούς, στον τελικό του Super Cup, αντί για κούπα, η ομάδα του πήρε τρίμπαλο από την Λειψία, ενώ στο τέλος της πρώτης του σεζόν στην Bundesliga [2023-24] η Λεβερκούζεν έκανε το απόλυτο «θαύμα» κατακτώντας το πρωτάθλημα για πρώτη φορά στην ιστορία της και μάλιστα αήττητη.
Ήταν σαν κάποιος να έδειχνε από ψηλά, ακόμα και η Τότεναμ, την επόμενη χρονιά, χωρίς εκείνον, κατέκτησε το Europa League σε εμφύλιο τελικό με την Γιουνάιτεντ. Χρειάστηκε να φτάσει 32 ετών για να κατακτήσει αυτός ο killer τον πρώτο τίτλο της καριέρας του. Ένας υπερπαίκτης που δεν έσπασε το ρεκόρ του Άλαν Σίρερ με τα περισσότερα γκολ στην Premier League μόνο και μόνο επειδή έφυγε, που είναι ο Νο1 σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Αγγλίας, είχε γίνει «ανέκδοτο» στο social-media λόγω του κενού παλμαρέ του.
Παρότι ήταν πάντα εκείνος που δούλευε πιο σκληρά, ο ορισμός του team-player, αυτός που ακόμα και ρόλους άλλαζε μέσα στο ματς για το καλό του συνόλου, ήταν αυτός που γινόταν αντικείμενο χλευασμού. Όμως ποτέ, τίποτα, δεν τον έριξε. Μέσα στο 2026 πέτυχε 61 γκολ με την Μπάγερν, 3 από αυτά στον τελικό του Κυπέλλου, κατακτώντας το νταμπλ και 12 με την Αγγλία, όντας ο βασικός λόγος που η Εθνική του έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Mundial.
Κάποιος που τα έδινε πάντα όλα και σκόραρε σαν μηχανή, έπαιρνε ως feedback ειρωνεία και κοροϊδία, όμως δεν αντέδρασε, δεν ξέσπασε ποτέ. Δεν έχασε ούτε ένα 1% από το focus και δικαιώθηκε 1000%. Πάντα με ταπεινότητα, έδωσε την απάντηση παίρνοντας επάξια το status του Legend ακόμα και έξω από το γήπεδο. «Θέλω να αποτελέσω το παράδειγμα της σκληρής δουλειάς, του να πιστεύεις στον εαυτό σου».