M’ αυτό το «μέσο» παίζει ο Θανάσης Αντετοκούνμπο στην Εθνική

Μήπως, τελικά, ο Θανάσης δεν είναι απλώς ο μεγάλος αδερφός του Γιάννη;

Βλέμματα καχυποψίας. Μερικά όψιμα «καλόπαιδα» της χώρας μας τον κοιτάζουν με μισό μάτι, απλά και μόνο λόγω του χρώματος που έχει το δέρμα του. Όσοι διαθέτουν δίπλωμα προπονητή της εξέδρας, σχεδόν απαξιούν να στρέψουν έστω και δεύτερη φορά τα μπασκετικά τους μάτια επάνω του.

Δε χρειάζεται να κάνετε απόλυτη ησυχία για ν’ ακούσετε τι λένε- το ύφος τους κραυγάζει από μόνο του. Λένε: «Εντάξει τώρα, αυτός παίζει στην Εθνική επειδή είναι αδερφός του Γιάννη». Λένε: «Δεν έχει ιδέα από μπάσκετ και απλά πηδάει και τρέχει σαν τρελός». Λένε: «Μήπως τώρα που ο αδερφός του δεν είναι στην αποστολή, να διώχναμε κι αυτόν από την ομάδα; Ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να βοηθήσει». Λένε… Λένε… Λενε. Μόνο που…

Μόνο που, πλέον, ένα άυλο φερμουάρ άνθισε στο πρόσωπό τους και τους κρατάει τα χείλη σφαλιστά. Ο «άμπαλος» είναι σε δύο παιχνίδια της εθνικής μας στο Ευρωμπάσκετ ο καλύτερος (τηρουμένων των προσδοκιών που είχαμε από τον καθένα) παίκτης της Ελλάδας και κάνει τους επικριτές του να καταπιούν εντέχνως την πορτοκαλί, αυθάδικη γλώσσα τους.

Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο, βλέπετε, στο σκοτσέζικο ντους που μας προσφέρει η ομάδα μας στα παιχνίδια με Ισλανδία και Γαλλία, είναι ο μοναδικός που επιμένει να γυρίζει το νερό στο ζεστό.

Η παρουσία του στο παρκέ εκτοξεύει τον δείκτη αθλητικότητας της εθνικής περίπου στα ουράνια (στο αγωνιστικό του βασίλειο, δηλαδή), καθώς είναι- για να μιλήσουμε σωστά ελληνικά- rim protector που σπάνια συναντά κανείς στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, είναι ταχύτατος και στις δύο πλευρές του παρκέ, ξέρει να «χαμηλώνει» σωστά στην άμυνα, είναι παίκτης που θα μείνει προσηλωμένος στο πλάνο του προπονητή και το πάθος του αρκεί για ν’ ανάψει τη φλόγα ολόκληρης της ομάδας.

Το μοναδικό μειονέκτημα του Θανάση μοιάζει το γεγονός πως «σπατάλησε» μια ολόκληρη τριετία στην αναπτυξιακή λίγκα του ΝΒΑ, το NBDL, θέλοντας να κερδίσει το προσωπικό στοίχημα της συμμετοχής στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου. Το απωθημένο του ναι μεν εκπληρώθηκε (έστω και για 2 ματς με τους Νικς, μονάχα), όμως έμεινε πίσω στα SOS του ευρωπαϊκού μπάσκετ- τουλάχιστον σ’ επίπεδο πρωταθλητισμού.

Η περσινή του παρουσία στην Ανδόρα, όμως, γέμισε τα- ευρισκόμενα σε μόνιμη υπερδιέγερση- κύτταρά του με «σωστό» μπάσκετ: ο «μεγάλος» Αντετοκούνμπο παίζοντας στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Γηραιάς Ηπείρου (την ACB) παρουσίασε σταθερή βελτίωση σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού του (μ’ εξαίρεση το μακρινό σουτ- «πρόβλημα» που ταλανίζει και τον αδερφό του…) κι «έγραψε» εντυπωσιακά νούμερα- ειδικά για rookie παίκτη.

Οι 7.3 πόντοι και τα 3.8 ριμπάουντ της κανονικής διάρκειας εκτοξεύτηκαν σε 12.7 και 4.7 αντίστοιχα, αγωνιζόμενος, μάλιστα, όχι απέναντι στην ΕΑΠ (Ένωση Αμπάσκετων Ποδοσφαιρόφιλων), αλλά κόντρα στη Ρεάλ.

Η εμπειρία που απέκτησε τους τελευταίους 10 μήνες, «βγαίνει» και στο Ευρωμπάσκετ: ο Θανάσης παίζει και για τον «νερόβραστο», μέχρι στιγμής, Παπανικολάου, συμπληρώνει τον ασταθή Παπαπέτρου, αναγκάζει σε παρατεταμένη παραμονή στον πάγκο τον ανέτοιμο γι’ αυτό το τουρνουά Αγραβάνη, κάνει πολύ πιο ευέλικτο το σχήμα ψηλών μας όταν «κατεβαίνει» στην front line για ν’ αντικαταστήσει τον αποκαμωμένο, θαρρείς, Μπουρούση, τρέχει, κόβει σωρηδόν (2 τάπες ανά ματς), σκοράρει ανέλπιστα πολύ (10.5 πόντοι μ.ο.), κλέβει μπάλες (1.5κλέψιμο), μαζεύει «σκουπίδια» (5/ παιχνίδι) και, γενικά, μας ανεβάζει επίπεδο.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι χθες, όταν σαλπίσαμε την ημιτελή αντεπίθεση στον αγώνα με τους Γάλλους, ο Μίσσας προτίμησε το small ball με Αντετοκούνμπο και Πρίντεζη να παίζουν στο 4-5, βραχυκυκλώνοντας τους ψηλούς των «Τρικολόρ».

Τ’ αθλητικά του προσόντα υπερκαλύπτουν το γεγονός πως  είναι κοντός για να παίζει στο «ζωγραφιστό» (είναι 2 μέτρα με τα… τακούνια), ενώ για τα υπόλοιπα φροντίζει η καρδιά.

Για κάθε μπλαζέ ύφος του Παππά, ένα ανεκδιήγητο ποστάρισμα διαμαρτυρίας από τον Αγραβάνη, μια έκφραση παραδοχής της ήττας στη μάχη από τον Μπουρούση, τα νεύρα των γκαρντ μας και τον παροπλισμό των Μπόγρη, Παπαγιάννη, υπάρχει ένα- καλοδεχούμενα απρεπές- «Πάμε να τους γ@μήσουμε!» του Θανάση.

Είναι αυτός ο Αντετοκούνμπο ο παίκτης που μπορεί ν’ ανεβάσει επίπεδο την «Επίσημη Αγαπημένη» και να την επαναφέρει στην ατραπό τον επιτυχιών μετά από μια στείρα 8ετία; Όχι, αυτός είναι ο Γιάννης.

Μόνο που ο Γιάννης δεν παίζει.

Μέχρι να είναι ξανά διαθέσιμος, όμως, ο Μίσσας έχει στα χέρια του τον πιο άξιο αντικαταστάτη του. Το παιδί που παρά το μαύρο του χρώμα, διαθέτει ξεκάθαρα γαλανόλευκο αίμα στις φλέβες του. Αυτόν που δείχνει να το πιστεύει περισσότερο από κάθε άλλον, κι ας μην πίστευε κανένας στην αρχή σ’ εκείνον.

Όσο κι αν μοιάζει παράδοξο, τελικά, η μεγαλύτερη ελπίδα της Εθνικής μας σ’ αυτή τη διοργάνωση, είναι ένας Αντετοκούνμπο.

Απάνω τους, Θανάση.