Η συμπαθής Τέλσταρ από μια κωμόπολη 32.000 κατοίκων, που ανέβηκε πέρσι στην Ερεντιβίζιε ύστερα από 47 χρόνια, χρειάστηκε 27 δευτερόλεπτα για να σκοράρει στην έδρα της Ναϊμέγκεν το Σάββατο και άλλα 23 λεπτά για να πετύχει δεύτερο γκολ, παίρνοντας τελικά τη νίκη με 2-1. Ο Ολυμπιακός, σε 210 λεπτά απέναντι στη NEC, τα 90 εκ των οποίων στην έδρα του, πέτυχε ένα γκολ και αυτό με αίμα και ιδρώτα. Δεν προγραμματιζόταν να πάει έτσι αυτό. Ούτε κατά διάνοια.
Η Ναϊμέγκεν πανηγύρισε τη μεγαλύτερη πρόκριση της ισχνής ευρωπαϊκής ιστορίας της, ο επαναληπτικός του «Γκόφερσταντιον» ήταν μόλις το 16ο παιχνίδι της με το διαβατήριο στο χέρι. Έχει λιγότερα ματς απ’ όσες συμμετοχές σε όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ ο Ολυμπιακός. Η σύγκριση μαζί του είναι περίπου σαν να αντιμετωπίζουν οι «ερυθρόλευκοι» κάποια ομάδα με κάμποσα ευρωπαϊκά τρόπαια.
Το ότι πήγε όμως στραβά δεν οφείλεται ούτε σε κάποια συναστρία, ούτε σε παραφυσικά φαινόμενα. Απηχεί καθαρά σε ποδοσφαιρικούς λόγους. Είτε ο Ολυμπιακός υποτίμησε τον αντίπαλό του στο Γ’ προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ, είτε υπερτίμησε το χρόνο που είχε στη διάθεση του για προετοιμασία. Διότι είναι δύσκολο να πιστέψεις πώς είχε πλήρη εικόνα της πραγματικής κατάστασης και θεωρούσε πολύ καλές τις πιθανότητες πρόκρισης του.
Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που τελείωσε ασθμαίνοντας την περσινή σεζόν και πρακτικά μετά από την πρόκριση του στους «32» του Τσάμπιονς Λιγκ έπαιζε σταθερά σε χαμηλό επίπεδο για τα δεδομένα του. Οι καλές εμφανίσεις του έγιναν όλο και πιο σπάνιες, για να φτάσουμε στην τελική ευθεία της σεζόν, όπου έψαχνες μία για δείγμα. Υποτίθεται ότι μια ομάδα που θέλει να μπει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ πρέπει να λάβει τα κατάλληλα μέτρα για να βελτιώσει την ποιότητα του παιχνιδιού της και να αντιστρέψει αυτή την προβληματική εικόνα.
Τι έκαναν όμως οι ερυθρόλευκοι; Σε σχέση με πέρσι είναι μείον τους Τζολάκη, Κοστίνια, Ορτέγα, Μπιανκόν, Ποντένσε, καθώς και τον Αντρέ Λουίς, που είχε αποκτηθεί τον Ιανουάριο ως σπουδαίο fit. Από τους καινούριους, ποιοι είναι πραγματικά για επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ; Προφανώς ο Κάρμο, που επέστρεψε, πιθανόν και ο 33χρονος Φορτούνης. Για τους Πόποβιτς, Ρόκα, Σμάιλοβιτς, Μαφέο, Γκουστάβο Σα, Ζότα Σίλβα και Σάλιακα όμως υπήρχαν εξ’ αρχής αμφιβολίες, είτε λόγω περιορισμένου ταλέντου, είτε λόγω έλλειψης παραστάσεων (Ρόκα, Σα).
Από τα έσοδα της μεταγραφικής περιόδου, έχουν ξοδευτεί μόνο τα χρήματα που εισπράχθηκαν από τις πωλήσεις των Κοστίνια, Μπιανκόν. Τα υπόλοιπα, 30+, από τους Τζολάκη, Ορτέγα, Στρεφέτσα, είναι εκεί. Φυσικά δεν λειτουργούν έτσι οι ομάδες, δεν είναι προαπαιτούμενο για την επιτυχία να επενδύεις όσα ξοδεύεις. Είναι όμως αναγκαία συνθήκη να εντοπίζεις τις αδυναμίες σου και να μετριάζεις το όποιο ποιοτικό έλλειμμα.
Η ποσότητα, ως γνωστόν, δεν υποκαθιστά την ποιότητα. O Ολυμπιακός έκανε δύο κακές εμφανίσεις απέναντι στους Ολλανδούς, έχοντας μόνο το γκολ, την ευκαιρία του Ζέλσον Μαρτίνς στο ξεκίνημα και κάποιες υποψίες τέτοιων σε αυτά τα 210 λεπτά.
Απέναντι σε μια ομάδα που θεωρείται ότι αχίλλειος πτέρνα είναι η άμυνα της δεν απείλησε σχεδόν καθόλου στο Φάληρο και ελάχιστα πέραν του γκολ στη ρεβάνς. Αλλά ούτε σε ανασταλτικό επίπεδο στάθηκε καλά. Είχε την τύχη να προηγηθεί και ως πολύ πιο έμπειρη ομάδα θα μπορούσε να πάρει μια κυνική πρόκριση. Αντ’ αυτού ήταν εξαιρετικά ανασφαλής αμυντικά και όσο περνούσε η ώρα τόσο αύξανε και η συχνότητα με την οποία η NEC έφτασε στην περιοχή του.
Το «κακό» έμοιαζε θέμα χρόνου. Ο Ολυμπιακός έπαιζε κάτι μεταξύ πρέσινγκ και παθητικής άμυνας – ένα ασυντόνιστο πράγμα που τελικά του απέδιδε μια ιδιαίτερα soft εικόνα. Ο προπονητής χρειαζόταν εξ’ αρχής καλύτερα εργαλεία. Αλλά η αίσθηση είναι ότι τα εργαλεία που είχε στη διάθεση του δεν αξιοποιήθηκαν με τον κατάλληλο τρόπο.
Πολλοί φίλοι των «ερυθρόλευκων» χρεώνουν πλέον έλλειψη προγραμματισμού, μεθοδικότητας και «ταπεινή» στοχοθεσία στη διοίκηση. Αυτού του είδους η κριτική – όχι η ισοπέδωση – είναι γόνιμη και μπορεί να αποφέρει καρπούς ενόψει του plan Β σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Το Europa League προσφέρει λιγότερα χρήματα, αλλά μεγαλύτερες πιθανότητες διάκρισης και πολλές φορές μια ομάδα παθούσα και μαθούσα – με αυτογνωσία, είναι καλύτερη βάση από μια ομάδα που νόμιζε πως θα γινόταν άλλη…