Μετά το φινάλε του τελικού του ισπανικού Σούπερ Καπ την Κυριακή και πριν από την απονομή του τροπαίου στην Μπαρτσελόνα, ο Κιλιάν Εμπαπέ έκανε νόημα στους συμπαίκτες του να φύγουν από τον αγωνιστικό χώρο, αποφεύγοντας να ανταποδώσει το «pasillo» στους Καταλανούς. Ο Τσάμπι Αλόνσο τους ζήτησε να μείνουν. Ο Γάλλος όμως επέμεινε και τελικά έγινε αυτό που απαιτούσε ο σούπερσταρ της ομάδας.
Το περιστατικό έκανε το γύρο του κόσμου ως «έλλειψη αθλητικού ήθους» του Εμπαμπέ, αλλά για τη Ρεάλ Μαδρίτης είχε φυσικά και άλλη διάσταση. Την ομάδα δεν τη διοικούσε ο προπονητής, αλλά οι παίκτες.
Στην τελευταία του συνάντηση με τη διοίκηση, προτού απολυθεί, ο Τσάμπι Αλόνσο διαμαρτυρήθηκε για το ότι δίνει μεγάλη εξουσία στους παίκτες και τον αφήνει απροστάτευτο. Η υπονόμευση του από το σύλλογο ξεκίνησε πρακτικά από το… καλοκαίρι. Ο Βάσκος τεχνικός είχε ζητήσει την απόκτηση ενός «εγκεφαλικού» χαφ, του Μαρτίν Θουμπιμέντι από τη Ρεάλ Σοσιεδάδ.
Ο σύλλογος προτίμησε να επενδύσει 60 εκατ. ευρώ για τον 18χρονο Αργεντινό μεσοεπιθετικό Φράνκο Μασταντουόνο. Με τα ίδια χρήματα ο Θουμπιμέντι πήγε στην Άρσεναλ και έχει εξελιχθεί σε βασικό γρανάζι της «μηχανής» του Μίκελ Αρτέτα. H Άρσεναλ είναι στο +6 από Μάντσεστερ Σίτι και Άστον Βίλα, ενώ έχει 6/6 στη League Phase του Champions League.
Η συνέχεια δόθηκε στο ντέρμπι με την Μπαρτσελόνα, στις 26 Οκτωβρίου. Θα έπρεπε να είναι η καλύτερη στιγμή του Αλόνσο, η (άνετη) νίκη με 2-1 και το +5 από τους «μπλαουγκράνα» στην κούρσα της Λα Λίγκα. Έγινε όμως η χειρότερη, μπροστά σε 80.000 θεατές.
Όταν ο Βινίσιους αντικαταστάθηκε, κατευθύνθηκε κατευθείαν στα αποδυτήρια, με την οργή του εμφανή, φωνάζοντας κάτι παρεμφερές με το «ως εδώ και μη παρέκει, ώρα να φύγω».
Σύντομα έγινε ξεκάθαρο ότι το ξέσπασμα του Βινίσιους ήταν πιο σημαντικό και από τη νίκη. Αποτέλεσε το έναυσμα για να βγουν στη φόρα και άλλα «άπλυτα». Τα παράπονα του Φεντερίκο Βαλβέρδε για τη θέση του δεξιού μπακ εκφράστηκαν επίσης δημόσια, ενώ άρχισαν να διαρρέουν κρούσματα δυσαρέσκειας των παικτών για τις πολύωρες, εξαντλητικές προπονήσεις του 44χρονου κόουτς.
Η απουσία αντίδρασης από τη διοίκηση στην έκρηξη του Βινίσιους βάθυνε το πρόβλημα. Ή, πιο σωστά, το αποκάλυψε. Αντί να στηρίξει τον προπονητή και να καταδικάσει τη συμπεριφορά του Βραζιλιάνου, η παρασκηνιακή αντίδραση του συλλόγου ήταν ότι δεν θα έπρεπε να είχε βγει αλλαγή.
Δημόσια δεν ειπώθηκε τίποτα. Και κάπως έτσι, η εξουσία του προπονητή πριονίστηκε. Ο Βινίσιους πόσταρε μια συγγνώμη, στην οποία ανέφερε επιδεικτικά τους πάντες εκτός από τον Αλόνσο. Σύντομα κυκλοφόρησαν ιστορίες ότι δεν θα ανανέωνε το συμβόλαιό του όσο ο προπονητής θα παρέμενε στη θέση του. Το συμβόλαιο του Βραζιλιάνου εκπνέει το καλοκαίρι του 2027 και φυσικά το χάσει η Ρεάλ και τον παίκτη και τα χρήματα από μια ενδεχόμενη πώλησή του θα ήταν τεράστιο πλήγμα.
Το κλίμα είχε χαλάσει για τα καλά και σύντομα αυτό φάνηκε και στο γήπεδο. Η Ρεάλ έπαιξε κακό ποδόσφαιρο στις τρεις συνεχόμενες ισοπαλίες στη La Liga, με Βαγεκάνο, Έλτσε, Τζιρόνα. Έκτοτε, έγιναν προσπάθειες να ενωθεί το γκρουπ, να βελτιωθούν οι σχέσεις. Σε συζητήσεις στα ξενοδοχεία διανυκτέρευσης, πρώτα στην Αθήνα (στο πλαίσιο του αγώνα με τον Ολυμπιακό) και μετά στο Μπιλμπάο, αναζητήθηκε κοινό έδαφος και έμοιαζαν να οδηγούν κάπου. Τη βραδιά που η Ρεάλ νίκησε την Αθλέτικ ο Βινίσιους αγκάλιασε δημόσια τον Αλόνσο.
Στον επόμενο αγώνα όμως φάνηκε ότι η απόδοση στο γήπεδο δεν ρυθμίζεται αυτόματα από ένα κουμπί. Η «βασίλισσα» ηττήθηκε με 2-0 εντός έδρας από τη Θέλτα και σε συνδυασμό με το 1-2 από τη Μάντσεστερ Σίτι, ο κόμπος έφτασε στο χτένι για τον Αλόνσο. Στην επίσκεψη στην έδρα της Αλαβές, στις 14 Δεκεμβρίου, έπαιζε το κεφάλι του. Η Ρεάλ πέρασε διά πυρός και σιδήρου (1-2) από το «Μεντιθορόθα» και η κατάσταση φάνηκε να εκτονώνεται με τις άλλες δύο νίκες, κόντρα σε Σεβίλλη, Μπέτις.
Το timing απόλυσης του «θαυματουργού» με τη Λεβερκούζεν προπονητή δεν κολλάει, έστω και αν στον ημιτελικό του Σούπερ Καπ με την Ατλέτικο η εμφάνιση ήταν ξανά προβληματική (8-22 τελικές, 1-9 κόρνερ). Ο Αλόνσο δεν δούλεψε ποτέ με πλήρη ομάδα, για την ακρίβεια οι τραυματισμοί ήταν διαδοχικοί και ειδικά στην άμυνα οι επιλογές μετρημένα κουκιά λόγω των απωλειών.
Αποδείχτηκε όμως ότι το γυαλί είχε ραγίσει με τρόπο μη αναστρέψιμο, όπως φάνηκε και από το γεγονός ότι δύο από τους επτά παίκτες που δεν ανάρτησαν (έστω για τα μάτια του κόσμου) αποχαιρετιστήριο μήνυμα στα προφίλ τους προς τον Βάσκο στα social media, ήταν οι δύο από τους τρεις μεγάλους σταρ: ο Βινίσιους και ο Τζουντ Μπέλιγχαμ.
Σύμφωνα με τη «Marca», μια συγκεκριμένη ατάκα του Τσάμπι Αλόνσο στα αποδυτήρια, λίγες μέρες μετά το νικηφόρο clasico του Οκτωβρίου με τη Ρεάλ, δεν… συγχωρέθηκε ποτέ από τους παίκτες. Κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης του είπε πως «δεν ήξερα ότι έχω έρθει σε νηπιαγωγείο».
Όπως αναφέρει η μαδριλένικη εφημερίδα, δεν ήταν μια τυπική προειδοποίηση για να τραβήξει την προσοχή των παικτών του, ούτε μια μεμονωμένη έκρηξη, αλλά μια κραυγή απελπισίας. Ο Αλόνσο ήταν από καιρό ενοχλημένος επειδή οι παίκτες του δεν ακολουθούσαν τα υψηλά στάνταρ που προσπαθούσε να θέσει σε κάθε προπόνηση. Πάνω απ’ όλα, σε ότι αφορά τις τακτικές απαιτήσεις.
Οι παίκτες θεωρούσαν την τακτική προπόνηση υπέρ το δέον επιβαρυντική και είχαν παραπονεθεί για την «υπερβολική ποσότητα πληροφοριών» που λάμβαναν. Ο μεγάλος ζήλος του προπονητή στην τακτική δουλειά, με εξονυχιστική ανάλυση και προσοχή στην κάθε λεπτομέρεια, επεκτάθηκε και στους βοηθούς του, οι οποίοι επίσης στοχοποιήθηκαν από τους παίκτες.
Εξαιτίας του Παγκόσμιου Κυπέλλου Συλλόγων, ο Αλόνσο δεν είχε τα περιθώρια να δουλέψει όπως ήθελε και να επιβάλλει ομαλά τη φιλοσοφία του – η Ρεάλ μπήκε χωρίς ουσιαστική προετοιμασία στη σεζόν. Προϊόντος του χρόνου, ένιωθε ότι η ομάδα απέχει πολύ από αυτό που ήθελε και ότι έπρεπε να επιταχύνει τη διαδικασία. Αυτό οδήγησε όμως σε μια έλλειψη συντονισμού μεταξύ τεχνικού σταφ και παικτών, οι δύο πλευρές δεν πήγαιναν χέρι-χέρι και γρήγορα επήλθε φθορά στην καθημερινή ρουτίνα.
Αυτή η ατάκα, περί «νηπιαγωγείου», δεν κάθισε καλά ούτε στο… στομάχι του Φλορεντίνο Πέρεθ, ο οποίος στη διελκυστίνδα προπονητή – παικτών είχε εδώ και καιρό επιλέξει εμφανώς πλευρά.
Δεν είναι η πρώτη φορά και πιθανόν να μην είναι ούτε η τελευταία που ο ιστορικός διοικητικός ηγέτης των Μαδριλένων «κακομαθαίνει» τους ακριβοπληρωμένους σταρ της ομάδας, παραδίδοντας τους την κεφαλή ενός τεχνικού επί πίνακι.
Ύστερα όμως από επτά κατακτήσεις Τσάμπιονς Λιγκ σε 20 χρόνια, ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει πρόβλημα να διακρίνει αν είναι οι επιτυχίες ή οι αξίες αυτές που θα έπρεπε να καθορίζουν τις αποφάσεις του…