Από τους παίκτες εκείνους που σου κάνουν εντύπωση με τη μία, από την πρώτη στιγμή που τους βλέπεις στο γήπεδο. Είναι επιβλητικό «σκαρί». Ψηλός (1.91 μ.), δυνατός, με καλή τεχνική κατάρτιση. Κόβει, οργανώνει, του αρέσει να έχει την μπάλα στα πόδια του και να ορίζει τις ανάγκες και τις συνθήκες ενός αγώνα, ενώ έχει και καλές κάθετες. Ο Ετιέν Καμαρά έχει φτιάξει όνομα ως ένα από τα τοπ αμυντικά χαφ στο Βέλγιο αυτή τη στιγμή, με τη φανέλα της Σαρλερουά, και αυτό μόνο απλό πράγμα δεν είναι σε ένα τόσο physic και απαιτητικό τακτικά πρωτάθλημα…
Ειδικά από τότε που στον πάγκο της ομάδας του βρίσκεται ο Χανς Κορνέλις, o 22χρονος Γάλλος έχει ανεβεί επίπεδο, κάνοντας το ένα σούπερ ματς μετά το άλλο, ως και το 1ο του επαγγελματικό γκολ έβαλε, ανοίγοντας το δρόμο για το μεγάλο διπλό επί της Άντερλεχτ (2-1), ούτε σε Χάντερσφιλντ, ούτε σε Ουντινέζε νωρίτερα, είχε βρει ποτέ δίχτυα.
Να ετοιμαζόμαστε να τον δούμε στα μέρη μας με τα πράσινα; Όλα προς αυτήν την κατεύθυνση δείχνουν. Οι πληροφορίες συγκεκριμένα, θέλουν τον Καμαρά να βρίσκεται πολύ κοντά στον Παναθηναϊκό. Και ότι πολύ σύντομα αυτό θα πάρει επίσημη μορφή.
Είχε δηλώσει παλαιότερα ότι θα ήθελε όταν φύγει από τις «Ζέβρες» να το κάνει για κάποιο από τα 5 λεγόμενα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Το όνομα του Παναθηναϊκού όμως, σταθερά ελκυστικό παρά τα αρκετά χρόνια δίχως πρωτάθλημα, τον κάνει να αλλάξει προτεραιότητες.
Το Τριφύλλι πάλι, θα προχωρήσει σε μια αρκετά έξυπνη κίνηση αν ολοκληρώσει με το καλό το deal. Κάνοντας δικό του έναν παίκτη σε πολύ καλή ηλικία, με μεγάλα περιθώρια εξέλιξης και με δυνητικά ισχυρή μεταπωλητική αξία.
Τι μέρους του (αγωνιστικού) λόγου είναι ο Ετιέν Καμαρά και ποιο το μεγάλο ερωτηματικό
Εάν έπρεπε να τον συνοψίσουμε ως αγωνιστική εικόνα, θα τον συγκρίναμε με τον Σουαλιό Μεϊτέ. Μοιάζουν πολύ οι δύο ποδοσφαιριστές στο πώς παίζουν και κινούνται στο χώρο, με μια μεγάλη διαφορά: Ο Ετιέν Καμαρά είναι αριστεροπόδαρος. Και δεν έχει, επίσης, την εμπειρία του παίκτη του ΠΑΟΚ. Αλλά μαθαίνει γρήγορα. Σαν σφουγγάρι.
Το πώς για παράδειγμα δούλεψε και έφτιαξε αυτή που (και) ο ίδιος θεωρούσε τη μεγαλύτερη αδυναμία του στο παιχνίδι, ήτοι το ότι δεν σκάναρε πάντα καλά το γήπεδο και αυτό του κόστιζε σε λάθος τοποθετήσεις, αρκεί για να καταλάβουμε το πόσο σωστή νοοτροπία διαθέτει. Είναι δουλευταράς και δεν σταματάει ποτέ να προσπαθεί για να βελτιωθεί. Πέρυσι που είχε χάσει κάποια στιγμή τη θέση του στην 11άδα, έφαγε ώρες επί ωρών να βλέπει βίντεο, ακόμα και από αγώνες άλλων σπορ, αναζητώντας έμπνευση, ιδέες και κίνητρα.
Όλα καλά όλα ανθηρά λοιπόν; Και ναι και όχι. Το κύριο πρόβλημα με την περίπτωση του Γάλλου χαφ είναι πως δεν είναι ούτε καθαρό εξάρι, ούτε 8άρι. Το μόνο κοινό στοιχείο με τον Άλεξ Κραλ δηλαδή, που ήταν ο αρχικός εκλεκτός των Πρασίνων για τη θέση αλλά τελικά αποφασίστηκε να μην προχωρήσει ως deal, είναι το ύψος.
Το πιο προβληματικό, στη θεωρία, στοιχείο ότι δεν είναι ούτε το «σκυλί» που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός στο 6, ούτε όμως και ο δαντελένιος παίκτης που θα παίξει στο 8. Είναι κάτι ενδιάμεσο. Και οι… ενδιάμεσοι παίκτες σε αυτόν τον Παναθηναϊκό, που δεν έχει ξεκάθαρους ρόλους και ηγέτες, είναι πιο εύκολο να «καούν» παρά να αναδειχθούν. Η (πρόσφατη) ιστορία το έχει σαφώς καταδείξει. Πολλές περισσότερες από μία φορές, μάλιστα. Να συνοπτικά και η εξήγηση που ακόμα και καλοί παίκτες μοιάζουν κακοί στο Τριφύλλι. Είναι θέμα πλαισίου, αξιοποίησης και εν τέλει, φιλοσοφίας.