Μερικές φορές πρέπει να αφήσεις στην άκρη τα όσα είχες μάθει να θεωρείς δεδομένα. Να προσαρμοστείς. Στην αλήθεια της στιγμής όχι σε αυτό που ήσουν κάποτε ή αντιπροσωπεύεις διαχρονικά ως μέγεθος συλλόγου. Ο Παναθηναϊκός, στην παρούσα φάση, δεν είναι απλά πίσω από τον ΠΑΟΚ αγωνιστικά. Τον κοιτάζει με κιάλι και πάλι δεν τον βλέπει καλά καλά. Αυτό το 2-0 το συνοψίζει…
Μόνο που αυτό που πρέπει να κάνει το Τριφύλλι είναι να «λοκάρει» όσο το δυνατόν πιο προσεκτικά το βλέμμα προς τον σημερινό του αντίπαλο. Να παραδεχτεί, πρώτα από όλα στον ίδιο του τον εαυτό, πως μόνο να μάθει έχει από τον τρόπο που λειτουργεί, σε όλα τα επίπεδα, η ομάδα της Θεσσαλονίκης. Να το πούμε και ακόμα πιο ωμά κι ας μην αρέσει ενδεχομένως σε κάποιον οπαδό των Πρασίνων ως προς τη διατύπωση: Ο Παναθηναϊκός πρέπει να θέλει να γίνει (σαν τον) ΠΑΟΚ. Για καλό του (θα) είναι.
Η αγωνιστική εικόνα μιλάει από μόνη της. Ο Δικέφαλος του βορρά είναι μια ομάδα με ζηλευτή χημεία. Με παίκτες που βρίσκονται με κλειστά μάτια, ξέροντας ακριβώς τι να κάνουν στο γήπεδο, ως μονάδες και ως σύνολο. Με διακριτούς ρόλους, αλλά και ταυτόχρονα ευελιξία. Τόσο καλοδουλεμένο υλικό, ώστε να υπερβαίνει ακόμα και κομβικές απουσίες όπως αυτή του Γιάννη Κωνσταντέλια. Κανείς δεν είναι «Ντέλιας» αλλά το κενό θα καλυφθεί. Τεράστια υπόθεση.
Αυτό δεν χτίστηκε σε μια μέρα, δεν θα μπορούσε ποτέ (να χτιστεί σε μια μέρα). Είναι προϊόν μακρόχρονης διαδικασίας που δομήθηκε στην πίστη, στην υπομονή και στο σχέδιο. Στην τοποθέτηση κατάλληλων ανθρώπων στην κατάλληλη θέση. Όπως ο Ραζβάν Λουτσέσκου.
«Η ομάδα απολαμβάνει το ποδόσφαιρο όταν μπαίνει στο γήπεδο και ο ένας προσπαθεί να καλύψει την απουσία του άλλου», είπε ο Ρουμάνος τεχνικός μετά το τέλος του δεύτερου ημιτελικού και δεν θα μπορούσε να βρει πιο σωστή λέξη: Απόλαυση. Οι παίκτες του, ολοφάνερα, χαίρονται που είναι κομμάτι αυτού του ΠΑΟΚ, αντλούν ικανοποίηση από αυτό που κάνουν. Το νο1 δηλαδή «μυστικό» για την επιτυχία.
O Παναθηναϊκός δεν πήρε τη βοήθεια που έπρεπε από τον Ράφα Μπενίτεθ
Δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκού αυτή τη στιγμή και δεν χωράει συζήτηση πως στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας πέρασε αυτός που έπρεπε, αυτός που το άξιζε περισσότερο. Το θέμα είναι βέβαια πως ο Ράφα Μπενίτεθ το έκανε κάπως ευκολότερο.
ΟΚ, ο Ισπανός κόουτς προφανώς έχοντας γνώση πως η ομάδα του υπολείπεται ποιοτικά του αντιπάλου της, προσπάθησε να ενορχηστρώσει ένα σχέδιο σε στιλ «ας κρατήσουμε το μηδέν όσο περισσότερο γίνεται και μετά βλέπουμε». Η στόχευσή του φαίνεται και από την εξής ατάκα του: «Για 70 λεπτά ήμασταν ανταγωνιστικοί και μέσα στο παιχνίδι».
Όμως αυτή η τακτική «κλεφτοπόλεμου» του γύρισε μπούμερανγκ. Γιατί στην πράξη μεγάλωσε την απόσταση μεταξύ των δύο ομάδων. Δεν λέμε πως θα έπρεπε να παίξει φουλ επίθεση στην Τούμπα, θα ήταν αυτοκτονικό. Όμως μια φιλοδοξία παραπάνω, θα μπορούσε να την είχε.
Το σύστημα με 3 στόπερ στο «Γ. Καραϊσκάκης», την περασμένη Κυριακή, είχε λογική και χρησιμότητα όπως αποδείχτηκε. Ήταν όμως ένα ματς δίχως άμεση «προϊστορία», του στιλ «μία και έξω». Αντίθετα, στην Τούμπα, ο Παναθηναϊκός είχε υποχρέωση γκολ αν ήθελε να ανατρέψει την εις βάρος του εντός έδρας ήττα (1-0). Κι όμως τελείωσε το παιχνίδι δίχως πρακτικά ούτε μια ευκαιρία άξια λόγου.
Όντας πολύ πίσω στο γήπεδο, δίχως ιδέες, ροή και επιλογές στο χώρο του κέντρου ώστε να ξεκινήσει κάτι καλό για μπροστά. Με βαθιές μπαλιές σπανιότατα βλέπει κανείς χαΐρι εν έτει 2026. Ή με επιλογές που πεισματικά συνεχίζονται κι ας μην βγαίνουν στην πράξη, όπως τη χρησιμοποίηση του Τάσου Μπακασέτα στο «8». ‘Ή το να τελειώνει το ματς ο (στόπερ κανονικά) Γιώργος Κάτρης ξανά ως αμυντικός μέσος…