Θα θυμάστε, πιθανώς, το πώς ορισμένοι προσπάθησαν πέρυσι να περάσουν επικοινωνιακά ως κάζο τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από την Μπόντο Γκλιμτ, στο Europa League. Υποτιμώντας το μέγεθος και το όνομα του αντιπάλου. Τόσα ξέρανε, τόσα λέγανε…
Το ποια είναι η νορβηγική ομάδα, το έμαθε φέτος όλη η Ευρώπη. Με τον πιο εμφατικό τρόπο. Με τελευταίο γκράντε θύμα, την Ίντερ στην ενδιάμεση φάση του Champions League. Διοργάνωση που αγωνίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της από επίπεδο League Phase κι έπειτα…
Το ακόμα πιο φοβερό με την περίπτωση της Μπόντο Γκλιμτ είναι πως όλα όσα θαυμαστά πετυχαίνει, τα κατορθώνει σε περίοδο εγχώριας αγωνιστικής απραξίας. Από τον Δεκέμβριο κι έπειτα και με το βαρύ σκανδιναβικό χειμώνα να μην επιτρέπει πολλά-πολλά, αγωνίζεται μόνο στο Champions League. Εντός συνόρων έπαιξε το τελευταίο ματς στις 30 Νοεμβρίου και το επόμενο επίσημο είναι προγραμματισμένο για τις 7 Μαρτίου, στο πλαίσιο του Κυπέλλου, κόντρα στη Μόλντε.
Ο απολογισμός της; Εάν τον αποκαλέσουμε «εντυπωσιακό», είναι understatement. Έκανε 4 σερί νίκες απέναντι σε Μάντσεστερ Σίτι, Ατλέτικο Μαδρίτης και Ίντερ! Είχε ξεκινήσει με «Χ» απέναντι στην Ντόρτμουντ (2-2) και εν συνεχεία «ξεπάστρεψε» διαδοχικά τους Πολίτες (3-1), τους Ροχιμπλάνκος (2-1) και δις τους Νερατζούρι (3-1 και 2-1).
Θέλετε και τις χρηματιστηριακές αξίες; Στα 57 εκατ. ευρώ η Μπόντο Γκλιμτ, 10 και πλέον φορές πάνω οι Ατλέτικο (584 εκατ.) και Ίντερ (666 εκατ.), 20 και βάλε η Μάντσεστερ Σίτι (1,29 δισ.)! Ποτέ άλλοτε ένας σύλλογος τέτοιων κυβικών δεν τρομοκράτησε τόσες συνεχόμενες φορές χαοτικά ανώτερα μεγέθη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Είναι σαν ο Κολοσσός Ρόδου (καλή ώρα) να αποκλείει με 2-0 τον Παναθηναϊκό σε σειρά πλέι-οφ στο μπάσκετ και καπάκι να κάνει το ίδιο απέναντι και στον Ολυμπιακό…
Ακούγεται συχνά ως επιχείρημα πως όσα κάνει τα χρωστάει κυρίως στον συνθετικό χλοοτάπητα του γηπέδου της. Ουδέν αναληθέστερο και πιο παραπλανητικό. Ναι, είναι μια κάποια χείρα βοηθείας, ο βαθμός εξάρτησης όμως έχει φθίνει εντυπωσιακά. Εν έτει 2026, είναι αστείο κάποιος αντίπαλος να το επικαλείται ως δικαιολογία για ενδεχόμενη ήττα του. Κι ύστερα, τα παιδιά, της Μπόντο, παιδιά δεν τα καταφέρνουν μόνο στο γήπεδό τους, έτσι δεν είναι; Διπλό στη Μαδρίτη, διπλό στο Μιλάνο…
Από την ανωνυμία στην εκτόξευση: Ο τρόπος της Μπόντο Γκλιμτ
Τέτοιους άθλους κατορθώνουν μόνο ομάδες που είναι δουλεμένες στην εντέλεια, με παίκτες που παίζουν σαν ένα σώμα, μια ψυχή. Η Μπόντο Γκλιμτ είναι ένα project που έφτασε βήμα-βήμα ως εδώ, χτίζοντας υπομονετικά, μεθοδικά και με σχέδιο την ευζωία της. Πήρε το πρώτο της πρωτάθλημα το 2020, έφτασε στα προημιτελικά του Conference League τη σεζόν 2021-22, πέρυσι στα ημιτελικά του Europa League και φέτος, αυτό.
Τα αρχικά της βήματα στα αστέρια, δεν ήταν εύκολα. Δεν νίκησε σε κανένα από τα 6 πρώτα της παιχνίδια στη League Phase. Είχε όμως 3 βαθμούς από ισάριθμες ισοπαλίες κι αυτό διατήρησε ζωντανή την ελπίδα. Νικώντας Ατλέτικο και Σίτι έκανε πράξη το θεωρητικά αδύνατο, μπαίνοντας στο top 24.
Είχε ακόμα πιο μεγαλειώδη συνέχεια, η Ίντερ θα περάσει καιρός για να χωνέψει αυτό το χουνέρι που της σκάρωσαν οι… τρελοί αυτοί Νορβηγοί – σαν γαλατικό χωριό! Δίχως κλεφτοπόλεμο, δίχως καταστροφή. Στα ίσα, χωρίς φόβο, με πολύ πάθος. Και εξαιρετικό ποδόσφαιρο. Να λοιπόν που μια ομάδα που μέχρι το 2019 ήταν μια μικρομεσαία επαρχιακή με μόνο δύο Κύπελλα στο παλμαρέ της και συνεχή σκαμπανεβάσματα σε Α’ και Β’ Κατηγορία, είναι πια ένα από τα πιο καυτά topic του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Πώς τα κατάφερε; Για να απαντήσουμε θα πρέπει να γυρίσουμε το χρόνο πίσω στο 2017. Όταν στο σύλλογο προσλήφθηκε ο Κίετιλ Κνούτσεν. Αρχικά ως assistant coach στο πλευρό του Άασμουντ Μπιόρκαν. Μαζί ανέβασαν την ομάδα στη μεγάλη κατηγορία και μετά τον προβιβασμό ο Μπιόρκαν ανέλαβε αθλητικός διευθυντής και ο Κνούτσεν head coach. Τότε ξεκίνησαν οι αλλαγές στη λειτουργία του συλλόγου που τον οδήγησαν στην αγωνιστική εκτόξευση. Χάρη σε ένα καλοσχεδιασμένο project πνευματικής και σωματικής προετοιμασίας, που είχε ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση αγωνιστικής υπεροχής.
Το πρώτο βασικό κριτήριο είναι αυτό που στο κλαμπ αποκαλούν «προπονητική κουλτούρα». Ήτοι να αντιμετωπίζονται οι προπονήσεις ακριβώς σαν να είναι αγώνες. Σε όλα. Δομή, πειθαρχία, συνέπεια, κίνητρο, εγρήγορση. Με την ένταση στο μάξιμουμ, η φυσική κατάσταση των παικτών βελτιώθηκε τα μέγιστα. Δεν είναι τυχαίο το πρέσινγκ ως σήμα κατατεθέν της Μπόντο. «Πνίγει» τον αντίπαλο, είναι δεύτερη φύση της.
Ούτε ότι συνήθως η ομάδα αγγίζει ποσοστά κατοχής της τάξης του 60% και άνω. Την ίδια στιγμή όμως, ξέρει και να προσαρμόζεται. Στην Ευρώπη, που ο πήχης δυσκολίας ανέβηκε κατά πολύ, έδειξε πως μπορεί να παίζει και χωρίς την μπάλα. Λέγεται και ευελιξία, προσαρμογή.
Η άμεση ποδοσφαιρική «δημοκρατία» της Μπόντο Γκλιμτ
Τίποτα δεν προέκυψε από το πουθενά, ξαναλέμε. Μιλάμε για ένα απόλυτα δεμένο σύνολο με έναν κόουτς που είναι σταθερά εκεί τα τελευταία 8 χρόνια. Πολλοί από τους ποδοσφαιριστές της, όταν έπαιζαν αλλού πέρασαν απαρατήρητοι. Επίσης, μπορεί μελλοντικά να πάρουν μεταγραφή και να μην πιάσουν. Γιατί; Επειδή στον μικρόκοσμο Μπόντο είναι απολύτως προστατευμένοι. Καμουφλάρονται οι αδυναμίες τους και εξυψώνονται τα προτερήματά τους. Το «ένας για όλους και όλοι για έναν» σπανίως βρίσκει τέτοια ταιριαστή εφαρμογή στο real life.
Κι εδώ ακριβώς έρχεται και «κουμπώνει» το δεύτερο βασικό κριτήριο της φιλοσοφίας του συλλόγου. Οι παίκτες επιλέγονται μετά από ενδελεχή έρευνα που διασφαλίζει πως θα ταιριάξουν γάντι με το «οικοσύστημα» που θα συναντήσουν. Αγωνιστικά, ανθρώπινα. Πρέπει, όσοι έρχονται, να διαθέτουν κάποιο ιδιαίτερο προσόν, έναν X factor, που θα τους κάνει ξεχωριστούς για την ομάδα.
Η μετεωρική άνοδος της Μπόντο Γκλιμτ, που πλέον είναι υπολογίσιμο μέγεθος και στην Ευρώπη, καλά κρατεί. Δεν έχει τίποτα το αποσπασματικό ή το τυχαίο. Είναι το απόλυτο παράδειγμα για το πώς μπορεί ένας σύλλογος να αναπτυχθεί χρησιμοποιώντας ένα δικό του μονοπάτι. Απαιτείται βέβαια έμπνευση, ένα καλομελετημένο σχέδιο και προσήλωση πάνω σε αυτό.
Μαζί, η δημιουργία ενός ξεχωριστού κλίματος. Όλοι σε αυτό το κλαμπ είναι εκεί επειδή το γουστάρουν. Επειδή τους αρέσει αυτό που έχουν, ο τρόπος και η ζωή που κάνουν. Θυσιάζουν με χαρά το «εγώ» για το «εμείς» επειδή κατανοούν πως αυτός είναι ο δρόμος προς την ευτυχία. Μια ανοιχτή κοινότητα που όλοι νιώθουν πως αποτελούν ισότιμα μέλη. Χωρίς «μπαμπούλες», χωρίς ίντριγκες και περιττά κόλπα.
Η ανοιχτή, άμεση, δημοκρατία σε ποδοσφαιρικό πλαίσιο; Είναι μεγάλος ο πειρασμός να το θέσουμε έτσι. Γιατί καλούς παίκτες, καλό προπονητή, επιστημονική μελέτη των data, σημασία στη λεπτομέρεια, όλα αυτά τα διαθέτουν κι άλλοι. Όμως αυτό που έχει η Μπόντο Γκλιμτ, όπως το εκφράζει, δεν το διαθέτει άλλος κανείς. Ένα θαυμαστό παράδοξο του σύγχρονου κυνικού επαγγελματικού κόσμου του ποδοσφαίρου. Μια παρέα βόρειων, «ατσάλινων» τύπων που δουλεύουν σκληρά, δεν αστειεύονται, αλλά στο τέλος της ημέρας, το απολαμβάνουν κι αυτό έρχεται να κάνει τη διαφορά.