Μία επαγγελματική σχέση που λάμπει δια της εξαίρεσης που αντιπροσωπεύει. Με το πόσο κόντρα πάει στο «ηλεκτρική καρέκλα» που συνηθίζουμε να βάζουμε ως προσδιορισμό όταν η συζήτηση πάει στη δουλειά των προπονητών, με το «αδηφάγο» της σύγχρονης εποχής. Ένα σμίξιμο που βαστάει γερά στο χρόνο και το οποίο ουδόλως έχει αλλοιωθεί από τη φθορά που συνήθως αυτός φέρνει. Η ανθεκτικότητα του, η σύνδεσή του με το κλαμπ. Ο Ντιέγκο Σιμεόνε είναι η Ατλέτικο Μαδρίτης. Και η Ατλέτικο Μαδρίτης είναι ο Ντιέγκο Σιμεόνε. Μια ψυχή. Κοινή. Βαθιά. Από εκείνη την ευλογημένη για τους Kολτσονέρος, στιγμή. Από την 23η Δεκεμβρίου του 2011.
Ήταν ρίσκο, μεγάλο, να εμπιστευτούν έναν άβγαλτο προπονητή. Βασισμένοι κυρίως στην καλή ανάμνηση που είχαν από αυτόν ως εκλεκτό μέλος της ομάδας του νταμπλ του 1996 και στην προοπτική που πίστευαν πως ενσάρκωνε. Ήταν και κάτι σαν άλμα πίστης. Επρόκειτο, επιπλέον, για μια ταραγμένη περίοδο για την «Ατλέτι». Είχε «καταναλώσει» πέντε προπονητές σε μια τριετία, η Premier League της είχε μόλις πάρει το «ό,τι καλύτερο» διάθετε στο ρόστερ (Σέρχιο Αγουέρο και Δαβίδ ντε Χέα). Βαθμολογικά επίσης, η πτώση ήταν συνεχής. Όταν ανέλαβε ο Αργεντινός η ομάδα είχε ξεπέσει στην 10η θέση της La Liga.
Λίγο λίγο και σταδιακά πολύ, το έργο άλλαξε. Με τον «Τσόλο» να θέτει μια απαράβατη αρχή: Πάνω από όλα είναι η άμυνα και η (αυτό)θυσία. Ένας για όλους και όλοι για έναν. Κατ’ εικόνα του. Αυτό το περίφημο «έπαιζα με το μαχαίρι στα δόντια» που είχε πει άλλοτε για να περιγράψει τον εαυτό του ως ποδοσφαιριστή, έγινε σήμα κατατεθέν των παικτών του. Επειδή αυτός τους το μετάδωσε, τους το ενέπνευσε. Νίκη. Πάση θυσία. Με κάθε τρόπο. Εμείς κόντρα σε όλους τους άλλους. Έτοιμοι για μάχη. Το «Cholismo», όπως το ονόμασαν.
Τίποτα δεν ήταν ξανά το ίδιο. Κι ας μην το γούσταραν όλοι. Σε όσους αρέσανε. Έξι μήνες μετά την πρόσληψή του, ο Σιμεόνε πανηγύρισε την κατάκτηση του Europa League (3-0 την Αθλέτικ Μπιλμπάο). Την επόμενη σεζόν, ήρθε το Κύπελλο, κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης, μέσα στο «Μπερναμπέου». Η Ατλέτικο ολοένα και μεγάλωνε. Κι ύστερα ήρθε ο άθλος του 2014. Η κατάκτηση του πρωταθλήματος, με μπάτζετ που υπολειπόταν κατά πολύ αυτό των Μπαρτσελόνα και Ρεάλ. Το τέλος της διαδρομής; Κάθε άλλο.
Γιατί το πιο εντυπωσιακό είναι πως αυτό που τότε έμοιαζε με θαύμα, έγινε μετά κανονικότητα. Η «Ατλέτι» έγινε πρακτικά ισοϋψής των δύο μεγάλων του ισπανικού ποδοσφαίρου. Αν είχε έρθει και η ευρωπαϊκή δόξα, τόσο κοντά κι όμως τόσο μακριά, με δύο χαμένους τελικούς του Champions League από τη «Βασίλισσα» (2014, 2016), θα ‘ταν το τέλειο.
Αλλά, είπαμε, το ξαναλέμε, τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Η Ατλέτικο είχε μεγαλώσει. Η κατάκτηση του Europa League το 2018 ήταν ακόμα μία απόδειξη. Το πρωτάθλημα του 2021, επίσης. Tο νέο γήπεδο, το «Γουάντα Μετροπολιτάνο» έγινε το (απαραίτητο) καινούριο σπίτι για να στεγαστούν μεγαλεπήβολα όνειρα. Το status είχε αλλάξει, σε super club.
Όλα αυτά τα χρόνια, ο «Τσόλο» δεν σταμάτησε να εξελίσσεται ως άνθρωπος, ως επαγγελματίας. Εφευρίσκοντας διαρκώς τρόπους να προσαρμόζεται στα κατά καιρούς νέα δεδομένα χωρίς να χάνει τη ψυχή του. Διατηρώντας μια αύρα επαναστατικότητας παρότι η Ατλέτικο είχε πάψει από καιρό να λογίζεται ως αουτσάιντερ ή φτωχός συγγενής. Συνέχισε έτσι, πάντα με το μαχαίρι στα δόντια, να βρίσκει λύσεις εκεί που οι άλλοι έβλεπαν μόνο πρόβλημα. Να φέτος, μας παρουσιάζει πια μια πολύ πιο επιθετική ομάδα σε σχέση με αυτά που είχαμε μάθει να θεωρούμε δεδομένα για τα στάνταρ του. Δεν έγινε δα και showtime, αλλά δεν είναι και το μπετόν αρμέ του άλλοτε. Μια μίξη, ο ορισμός του «προχωράω χωρίς να αλλοιώνομαι».
Η χθεσινή πρόκριση επί της Μπαρτσελόνα στο Champions League προστίθεται στη λίστα με τα best of της καριέρας του ως κόουτς, για 4η φορά επί των ημερών του η Ατλέτικο μπαίνει στο τελευταίο καρέ του Champions League. Έχοντας μάλιστα να αντιμετωπίσει κομβικές απουσίες σε κέντρο, άμυνα και τέρμα, με μια ρεβάνς που στράβωσε νωρίς βάζοντας το σαράκι της αμφιβολίας στη ψυχολογία των παικτών του. Οι Καταλανοί «έβραζαν» μετά τον αποκλεισμό, τα έριξαν στη διαιτησία, ο Χάνζι Φλικ ούτε καν χαιρέτησε τον «Τσόλο». Απρέπεια. Ασέβεια.
Η ουσία, όμως, είναι μία: Έχει ήδη χτίσει μια δυναστεία, μια ξεκάθαρη ταυτότητα συλλόγου ο Ντιέγκο Σιμεόνε. Εάν όμως καταφέρει να κατακτήσει το σπουδαιότερο των ευρωπαϊκών συλλόγων, τότε μεμιάς θα αναχθεί στην κατηγορία «μύθος». Όχι μόνο για το ισπανικό κλαμπ, αλλά για το σύνολο του αθλήματος. Είναι το μόνο (τρόπαιο) που του λείπει.
Θα μιλάμε για την αποθέωση της αυτοθυσίας, της πειθαρχίας, της αμυντικής δομής, της συναισθηματικής έντασης, του μακροπρόθεσμου project και της υπομονής. Σε μια εποχή που κυριαρχεί το ποδόσφαιρο εντάσεων, υψηλής πίεσης, τα υβριδικά συστήματα και η ταχύτητα (σε όλα), θα είναι μια ηχηρή υπενθύμιση πως δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος προς την επιτυχία.
Αλλά πόσο μεγάλο και τρανό θα είναι και για την Ατλέτικο ως κλαμπ. Θα σβήσει μεμιάς τον πόνο του 2014, του 2016. Θα γίνει η ομάδα που άντεξε και τελικά κατέκτησε την Ευρώπη με τους δικούς της όρους. Και ο Ντιέγκο Σιμεόνε από κορυφαίος, μυθικός. «14 χρόνια στην Ατλέτικο και ακόμα συγκινούμαι. Νιώθω κάτι το μαγικό φέτος», είπε, χθες, μετά τη λήξη. Ναι, το συναίσθημα δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. Φάνηκε έντονα και τις προάλλες, όταν μίλησε για τον Αντουάν Γκριεζμάν:
🥹 Diego Simeone’s beautiful tribute to Antoine Griezmann at the press conference ahead of Atleti-Barça. ❤️ pic.twitter.com/HSYEDcW2QK
— Football Tweet ⚽ (@Footballtweet) April 8, 2026
Ναι, σε τελική ανάλυση, είναι όλο πάθος. Αυτό τον κινητοποιεί κάθε μέρα, αυτό του δίνει δύναμη, όρεξη και κίνητρο. Κι αυτό είναι από μόνο του πολύ σπουδαίο πράγμα. Και ένα εξαιρετικό παράδειγμα για όλους μας, στο μέτρο που αναλογεί.