Με ιατρικούς / ψυχολογικούς όρους λέγεται Imposter Syndrome. Στα ελληνικά θα το λέγαμε ως το… σύνδρομο του απατεώνα.
Δεν έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο, ούτε αποκλειστικά με τον χώρο του θεάματος.
Είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο, στο οποίο κάποιοι επαγγελματίες ξέρουν βαθιά μέσα τους, ότι οφείλουν την επιτυχία, την λάμψη, τα λεφτά που έχουν αποκτήσει σε μία… απάτη.
Σε ένα ψέμα.
Σε μία ικανότητα που έχουν αναπτύξει να κοροϊδεύουν όλο τον κόσμο, να πείθουν ότι είναι κάτι το ξεχωριστό, χωρίς στην πραγματικότητα να είναι.
Ειδικά, στο ποδόσφαιρο, έναν χώρο γεμάτο τέτοιες υπερκοστολογημένες φούσκες, το σύνδρομο του απατεώνα υπάρχει παντού, καθημερινά.
Τείνει να γίνει ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
Μερικές φορές αρκούν δύο – τρία καλά παιχνίδια, δύο – τρία αποθεωτικά δημοσιεύματα (ή ποσταρίσματα από αθλητικούς influencers στα social media) για να φέρουν μία μεγάλη, ακριβή μεταγραφή και να φτιάξουν ένα ποδοσφαιρικό… παραμύθι.
Διάττοντες αστέρες
Ειδικά ο κόσμος του αγγλικού ποδοσφαίρου είναι γεμάτος από υπερεκτιμημένους. Γεμάτο από διάττοντες αστέρες που για λίγο αφήνουν ένα εντυπωσιακό αποτύπωμα, μα σβήνουν γρήγορα.
Πάρτε για παράδειγμα τον Μιχάιλο Μούντρικ. Αρκούσε μία σεζόν στην Σαχτάρ Ντόνετσκ και μερικά viral βιντεάκια στο διαδίκτυο για να φέρουν μία μεταγραφή 70 εκατομμυρίων ευρώ στην Τσέλσι, όπου η απάτη αποκαλύφθηκε σχετικά γρήγορα.
Οι Λονδρέζοι μοιάζουν με εκκολαπτήριο υπερεκτιμημένων. Εκεί βρήκε καταφύγιο ο Αλεχάντρο Γκαρνάτσο, ο οποίος περισσότερο θυμίζει pop star παρά ποδοσφαιριστή.
Αυτή ήταν η τελευταία ομάδα στο νησί του Ραχίμ Στέρλινγκ, ο οποίος αφού ξεζουμίστηκε ποδοσφαιρικά σε Λίβερπουλ, Μάντσεστερ Σίτι, έμοιαζε με τουρίστα στο Λονδίνο και πλέον δεν μπορεί να σταθεί ούτε στην Φέγενορντ.
Από την Τσέλσι πέρασε για ένα διάστημα ως δανεικός και ο Τζέιντον Σάντσο, ο οποίος δεν έπαιξε μπάλα σε καμία αγγλική ομάδα και φέτος είναι στο απόλυτο μηδέν στην Άστον Βίλα.
Εκκολαπτήριο
Πείτε το σύμπτωση, αλλά από την Τσέλσι -και μάλιστα σε δύο ξεχωριστές περιόδους- πέρασε ένας από τους μεγαλύτερους… ληστές του σύγχρονου ποδοσφαίρου.
Ένας παίκτης που παρότι έπαιξε σε μερικές από τις κορυφαίες ομάδες του πλανήτη (Μπαρτσελόνα, Ατλέτικο Μαδρίτης, Μίλαν, Τσέλσι) κανείς δεν κατάλαβε γιατί έγινε τέτοιος ντόρος και ξοδεύτηκαν τόσα λεφτά για πάρτη του.
Ο Ζοάο Φέλιξ βρήκε καταφύγιο από τα 26 του στην Σαουδική Αραβία, όπου μπορεί να… κοροϊδεύει ελεύθερα.
Στην Τσέλσι έπαιζε για χρόνια ίσως ο πιο average τερματοφύλακας που έπαιξε τα τελευταία χρόνια στο κορυφαίο επίπεδο, ο μέτριος και άχρωμος Κέπα, όπως και ο Άλβαρο Μοράτα, ένας παίκτης που ποτέ του δεν μπόρεσε να επωμιστεί πρωταγωνιστικούς ρόλους και είναι φέτος η απαλλαγή του Τάσου Δουβίκα στην Κόμο.
Γιούχα
Αν αυτό το μοτίβο έχει μία επαναληπτικότητα, τότε δεν θα αποτελέσει έκπληξη αν οι μπλε αποκτήσουν το καλοκαίρι την υπογραφή του Ράφαελ Λεάο.
Ο Πορτογάλος με το ευλογημένο ταλέντο (και κορμί) θα μπορούσε να είναι από τους κορυφαίους στον κόσμο, αν δεν είχε ένα μικρό ζήτημα. Λατρεύει περισσότερο την dolce vita, τον κόσμο της μόδας, τον κόσμο του θεάματος, τα social media, τις κάμερες από ότι το ποδόσφαιρο. Στο πρόσφατο παιχνίδι με την Ουντινέζε το Σαν Σίρο τον αποδοκίμασε ομαδικά, όταν έγινε αλλαγή, σερνόταν σε όλο το παιχνίδι.
Το κριτήριο είναι καθαρά υποκειμενικό. Μπορεί να βρει κανείς αμέτρητες τέτοιες περιπτώσεις. Κοινή συνισταμένη, ότι όλοι τους αργά ή γρήγορα, εξοστρακίζονται από τις ομάδες που κυνηγάνε τίτλους.
Διότι, όσο άδικο κι αν είναι κάποιες φορές, στο τέλος το ποδόσφαιρο δίνει σε όλους ότι αξίζουν…