Είναι ελάχιστες οι φορές που ένας προπονητής συνδέεται τόσο στενά με τις επιτυχίες ενός μπασκετικού συλλόγου σε βάθος τόσων ετών. Τα τελευταία 25 χρόνια η ΑΕΚ έχει κατακτήσει τρεις τίτλους με τον Ντράγκαν Σάκοτα στο τιμόνι και μόλις έναν χωρίς αυτόν (δύο αν συνυπολογιστεί το Διηπειρωτικό του 2019, στο οποίο όμως απέκτησε δικαίωμα συμμετοχής λόγω της μεγάλης επιτυχίας που είχε προηγηθεί).
Στο πρωτάθλημα του 2002 η Ένωση είχε επιστρέψει από το 0-2 κόντρα στον Ολυμπιακό στους τελικούς, παίρνοντας τον τίτλο. Το 2018 κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ, νικώντας στον τελικό του ΟΑΚΑ τη Μονακό, ενώ την ίδια χρόνια πανηγύρισε το κύπελλο, επικρατώντας ως απόλυτο αουτσάιντερ του Ολυμπιακού στο Ηράκλειο (88-83). Στον τελευταίο τίτλο, το κύπελλο του 2020, προπονητής ήταν ο Ηλίας Παπαθεοδώρου.
Οι τρεις πρώτοι από αυτούς τους τίτλους έφεραν την υπογραφή του Σάκοτα. Όπως τη φέρουν και οι δύο σερί προκρίσεις της τελευταίας διετίας στο Final 4 του BCL. H σεζόν 2023-24 ήταν για την ΑΕΚ καταστροφική. Τερμάτισε στην 7η θέση του πρωταθλήματος με ρεκόρ 9-13 και αποκλείστηκε στον α’ γύρο των play offs από τον Ολυμπιακό με συνολική διαφορά 50 πόντων. Το καλοκαίρι του 2024 ο Σέρβος τεχνικός επέστρεψε στον πάγκο, κραδαίνοντας, κατά τα φαινόμενα… μαγικό ραβδί. Πέρσι η ΑΕΚ διέλυσε τη Ναντέρ με +35 στο τρίτο ματς της σειράς των προημιτελικών και προκρίθηκε στο Final 4 της Αθήνας. Στον ημιτελικό κοίταξε στα μάτια τη σπουδαία Μάλαγα, αλλά το black out του τελευταίου δεκαλέπτου (επί μέρους σκορ 10-21) στοίχισε τον αποκλεισμό.
Φέτος, ήταν η μοναδική ομάδα που έκανε το απόλυτο (6-0) στη β’ φάση των ομίλων. Η πρώτη θέση δεν έφερε στο διάβα της βατό αντίπαλο, απεναντίας την υπέρτερη σε μπάτζετ και ποιότητα Μπανταλόνα. Με μεγάλες φιλοδοξίες και ευρωλιγκάτους παίκτες στο ρόστερ, όπως οι Ρίκι Ρούμπιο, Τζαμπάρι Πάρκερ, Άνταμ Χάνγκα και Κάμερον Χαντ (o τελευταίος απασχολεί τις μισές ομάδες της Euroleague). Χρειάζεσαι και λίγη τύχη, εκτός από το πλεονέκτημα έδρας, για να πετάξεις έξω τέτοιο αντίπαλο. Αυτή ήρθε με τον τραυματισμό του βετεράνου Κροάτη ψηλού Άντε Τόμιτς, που στα 39 χρόνια του παραμένει πολύ καλός για αυτό το επίπεδο και ήταν ο MVP της ομάδας έως ότου τεθεί στα πιτς, στα μέσα Μαρτίου.
Ακόμα κι έτσι βέβαια η ΑΕΚ ήταν το outsider, κάτι που φάνηκε να επιβεβαιώνεται όταν μετά από 31 λεπτά στον τρίτο προημιτελικό είχε σκοράρει μόλις 50 πόντους και ήταν στο -7. Όμως ξεκόλλησε στην επίθεση, χάρη στον – άστοχο μεν, φοβερό δημιουργικά δε στην τελική ευθεία του ματς – Νάναλι, τους «ηρωισμούς» του Κατσιβέλη και το τρίποντο – «μαχαιριά» του Φρανκ Μπάρτλεϊ στο 65-67. Παράλληλα, η άμυνα που έπαιξε έκτοτε ήταν κάτι παραπάνω από σεμιναριακού επιπέδου. Οι Καταλανοί σκόραραν 10 πόντους στα εννιά τελευταία λεπτά και θα δουν την ΑΕΚ από την τηλεόραση στο «δικό» τους Final 4.
Καιρός είναι να αποκτήσει ο Ντράγκαν Σάκοτα τη θέση που του πρέπει στις συνειδήσεις των μπασκετόφιλων. Η αίσθηση είναι ότι αναμένει διαρκώς στον προθάλαμο για να περάσει στο πάνθεον με τους σπουδαιότερους της σύγχρονης εποχής για το ελληνικό μπάσκετ. Δεν έχει αναγνωριστεί στο δέοντα βαθμό για την παροιμιώδη αφοσίωση του στο άθλημα, την εξελικτική ικανότητα του σε πείσμα της όποιας ηλικιακής φθοράς και εν τέλει τη δεινότητα στο να εμπνέει και να δημιουργεί υπερβάσεις.
Με κλεισμένα 50 χρόνια στο προπονητικό κουρπέτι και την ιδιότητα του παππού Χ4, θα μπορούσε προ πολλού να αρκείται στη διήγηση των μπασκετικών ανδραγαθημάτων του στους νεότερους και να απολαμβάνει την παχυλή «σύνταξη» του. Ήταν περίπου 20 ετών (!) όταν ενδύθηκε για πρώτη φορά με την περιβολή του προπονητή. Μισό αιώνα μετά συνεχίζει να καθοδηγείται από την κρυφή του, την ατέλειωτη δίψα…
Μιλώντας για υπερβάσεις, το μυαλό πηγαίνει αυτόματα στον Δημήτρη Κατσίβελη, που στο τελευταίο επτάλεπτο απεκδύθηκε τον τίτλο του ρολίστα – εργάτη, οδηγώντας ως ηγέτης την ΑΕΚ στη Βαρκελώνη. Βυθισμένη στην αστοχία της, η Ένωση έψαχνε τον ήρωα της μιας βραδιάς, με τον 34χρονο γκαρντ να προβάλει ως από μηχανής θεός. «Σκοτωμένο» τρίποντο στο 54-59, λέι-απ ισοφάρισης στους 65 με 1’:29’’ για το φινάλε και το τεράστιο προσωπικό καλάθι για το 70-67 στα 32’’.
Θα μπορούσε μετά από τόσα χρόνια ευλαβικής προσήλωσης στο πλάνο και ταύτισης με το μοντέλο «παίκτης ομάδας και προπονητή» να υποπέσει στον πειρασμό μιας στοιχειώδους περιαυτολογίας, έχοντας παίξει ίσως το κορυφαίο επτάλεπτο της καριέρας του (ήταν και συγκλονιστικός στην άμυνα σε αυτό το διάστημα).
Αντ’ αυτού, η μοναδική φιλοφρόνηση που βγήκε απ’ το στόμα του ήταν για τον προπονητή του: «Η αυταπάρνηση αυτού του ανθρώπου είναι σε άλλα επίπεδα. Μας εμπνέει. Όλη την ΑΕΚ όχι μόνο τους παίκτες…»