Πληθαίνουν τα σημάδια πως ο Παναθηναϊκός έχει πάρει την απόφαση να μην συνεχίσει με τον Ράφα Μπενίτεθ στον πάγκο του – το αντίθετο θα είναι μεγάλη έκπληξη με τα δεδομένα που έχουν πια σχηματοποιηθεί. Το πότε αυτό θα επισημοποιηθεί, πριν δηλαδή ή μετά το τέλος της σεζόν, μένει να φανεί. Αλλά μικρή σημασία θα έχει το timing. Η ουσία είναι που μετράει.
Κάτι διαρροές πως ήταν η σύγκριση με τον Λεβαδειακό και γενικώς ορισμένες λεκτικές ατυχείς επιλογές που έφεραν σε δυσμένεια τον Ισπανό προπονητή είναι επικοινωνιακά παιχνίδια. Οι λόγοι που οι δύο πλευρές οδεύουν προς χωρισμό εκτείνονται πολύ πέρα από αυτό και είναι δομικού χαρακτήρα. Ως προς τη φιλοσοφία, ως προς τον τρόπο λειτουργίας, ως προς τη μέθοδο.
Αλλά πόσο άραγε βοηθάει και ο ίδιος ο Μπενίτεθ τον εαυτό του; Στην ήττα της Κυριακής (19/4) από τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο, που περισσότερο από το αποτέλεσμα ενόχλησε το «κάτω τα χέρια», προκάλεσε ένα κάρο απορίες με τις οδηγίες του, την τακτική του, τις αλλαγές του και τη νοοτροπία του.
Και, λες και το έκανε επίτηδες, δεν σταμάτησε να δίνει λαβές για σχόλια. Να αυτό που επικαλέστηκε για να δικαιολογήσει το γιατί έβγαλε αλλαγή στο ημίχρονο τον Ανδρέα Τεττέη. «Είχε δεχτεί κάρτα και υπήρχε ρίσκο να πάρει κι άλλη». Μάλιστα. Φοβόταν άρα ότι ο Έλληνας φορ φλέρταρε με την αποβολή. Όμως το ερώτημα έρχεται μάλλον αναπόδραστα: Εάν αλλάζεις με τέτοια ευκολία τον επιθετικό σου επειδή πήρε κίτρινη τι θα κάνεις εάν κιτρινιστούν οι στόπερ σου και κάνας μπακ; Θα αλλάξεις όλη την ομάδα; Εκτός κι αν η δήλωση περί κινδύνου αποβολής ήταν ένας διπλωματικός τρόπος να μην πει την αλήθεια για τους λόγους της απόφασής του. Ακόμα κι αυτό βέβαια δεν παύει να είναι προβληματικό.
Θα μπορούσε ενδεχομένως κάποιος να είναι επιεικής με κάποιες από τις κινήσεις του Ράφα Μπενίτεθ, ακόμα και αν δεν βγάζουν 100% νόημα και παρότι το «σήμερα» δεν πρέπει ποτέ να παραμελείται (έτσι χτίζεις το μέλλον), αν είχαν μια κάποια προοπτική για την επόμενη σεζόν. Που γι’ αυτή γίνονται όλα, έτσι δεν είναι;
Μόνο που ούτε αυτό συμβαίνει. Να, για παράδειγμα: Ο 66χρονος προπονητής (λέει ότι) θέλει να παίξει του χρόνου με 4-2-3-1. Θα περίμενε κανείς να αρχίσει να το δουλεύει από τα playoffs της Stoiximan Super League, έστω και μερικώς. Σε απαιτητικότατες συνθήκες, αλλά χωρίς την πίεση του «αν χάσω χάνομαι» από πλευράς στόχων. Να δει ποιοι παίκτες μπορούν να το υπηρετήσουν, σε ποιους θα μπορούσε να στηριχτεί. Μα όχι. Επιμένει να παίζει με τριάδα στα στόπερ.
Την ίδια στιγμή, έχει «εξαφανίσει» εντελώς τον Αντριάνο Γιάγκουσιτς. Παρότι είναι μια από τις μεγαλύτερες επενδύσεις που έχει κάνει ποτέ ο Παναθηναϊκός, παρότι όλοι μιλάνε για ένα σπάνιο ταλέντο, απ’ αυτά που στα μέρη μας βλέπουμε μια στο τόσο. Ο Κροάτης είναι το μέλλον, ο Κροάτης είναι το project. Εάν δεν πάρει ευκαιρίες τώρα να ψηθεί εν όψει της νέας χρονιάς, πότε θα πάρει;
Ξαναλέμε, όμως. Όλα αυτά είναι επί μέρους ζητήματα ενός γενικότερου προβλήματος. Του ότι Μπενίτεθ και Παναθηναϊκός δεν δείχνουν να έχουν παρόμοια στόχευση. Σαν να μην καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον ή να μην θέλει να καταλάβει. Μακριά από μας οποιαδήποτε προσπάθεια μείωσης της επαγγελματικής αξίας του Ισπανού κόουτς. Λες και έχει ανάγκη εμάς ή κάποιον άλλον για να τον αναγνωρίσουμε. Το βιογραφικό του μιλάει από μόνο του και δεν μας «βλέπει». Αυτό όμως δεν σημαίνει και πως είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Ακόμα κι αν δεν φταίει αυτός περισσότερο.
Ο μόνος τρόπος, ενδεχομένως, για να άντεχε σε τέτοια «καταιγίδα» θα ήταν να απλωνόταν πάνω του η απαραίτητη ομπρέλα προστασίας από το κλαμπ. Του στιλ «αυτός είναι ο προπονητής μας, με αυτόν θα πάμε μέχρι τέλους». Μόνο που κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν γίνεται, αλλά είναι λες να τον έχουν αφήσει εντελώς απροστάτευτο. Όχι πάντως πως ο ίδιος δείχνει να «καίγεται» να βρει καταφύγιο…