Κανένα από τα δύο γκολ που σημείωσε στη χθεσινή (3/5) νίκη του ΠΑΟΚ επί του Ολυμπιακού δεν ήταν απαιτητικό ως προς την εκτέλεσή του. Ένα κοντινό «ριμπάουντ» για να ανοίξει το σκορ αρχικά, ένα «πάρε-βάλε» λίγο πιο μετά (από πάσα του Αντρίγια Ζίβκοβιτς) για να διαμορφώσει το τελικό αποτέλεσμα (3-1). Και τι με αυτό; Καμιά φορά το απλό είναι και το πιο δύσκολο. O Αλεξάντερ Γερεμέγιεφ έδειξε ξανά πως είναι η προσωποποίηση του πολύτιμου, ο παίκτης εκείνος που μπορείς ως ομάδα να στηρίζεσαι, no matter what.
Ναι, το ξέρουμε καλά και δεν πρόκειται να αλλάξει (ούτε) τώρα ως κατάσταση: Ο Σουηδός επιθετικός δεν θα γίνει ποτέ ο αγαπημένος της εξέδρας, κανείς πιτσιρικάς δεν θα τον βάλει αφίσα στο δωμάτιο του ή θα ζητήσει με ζέση μια φανέλα με το όνομά του. Δεν είναι εμπορικός, ναι. Έλα όμως που είναι… λεφτά στην τράπεζα. Ο ορισμός αυτού που αποκαλούμε «παίκτης προπονητή». Χωρίς να κάνει θόρυβο, είναι γεμάτος ουσία, είναι εγγύηση. Βρίσκεται πάντα μέσα στις φάσεις, εκεί που πρέπει, όπως πρέπει. Όντας φουλ αποτελεσματικός, κάνοντας σωστά τη δουλειά του.
Στον Δικέφαλο, από τον Ιανουάριο που αποκτήθηκε κι έπειτα, έχει προλάβει μέχρι στιγμής να πετύχει 9 γκολ σε 17 συμμετοχές, σε όλες τις διοργανώσεις (7 στη Stoiximan Super League, 1 στο Κύπελλο και 1 στην Ευρώπη). Σε 1.005 λεπτά συμμετοχής όλα αυτά, ενώ έχει και 3 ασίστ. Αποδεικνύεται έτσι στην πράξη πόσο λάθος τον είχε «ζυγίσει» ο Παναθηναϊκός στο πρώτο μισό της σεζόν. Οι Πράσινοι δεν τον υπολόγιζαν καθόλου πρακτικά, το φανερώνει εύγλωττα το γεγονός πως είχε όλα κι όλα 82 λεπτά (1 γκολ).
Μόνο τυχαίο δεν είναι πως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του Τριφυλλιού τα τελευταία χρόνια είναι πως κάνει καλούς παίκτες να φαίνονται κακοί, ανεπαρκείς. Μόνο τυχαίο δεν είναι πως ο 32χρονος Σουηδός «λάμπει» πια σε ένα περιβάλλον που τον έχει «αγκαλιάσει» με εμπιστοσύνη, σε μια ομάδα που διαθέτει εξαιρετικούς παίκτες που να τον «ταΐζουν» με τις σωστές μπαλιές. «Αυτός ο τρόπος παιχνιδιού μου ταιριάζει. Αυτός είναι ο λόγος που ήρθα στον ΠΑΟΚ. Είμαι ευγνώμων που είμαι εδώ», όπως δήλωσε ο ίδιος ο παίκτης, αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα με τους Ερυθρόλευκους.
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου είδε στον Αλεξάντερ Γερεμέγιεφ αυτό που οι περισσότεροι δεν είχαν πάρει καν χαμπάρι. Έναν φορ δηλαδή που είναι ταμάμ για τα παιχνίδια που θες να πιέσεις τον αντίπαλο, που θες παρουσία, δύναμη και ουσία στην αντίπαλη περιοχή. Δεν είναι τοπ κλάση ο Σουηδός, ούτε λέμε πως μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό πρέπει να τον έχει βασικό. Αλλά είναι κάτι παραπάνω από απλώς τίμιος, ιδανικός για να δίνει λύσεις και «στρατιώτης» του συνόλου.
Το παράδειγμά του έρχεται να μας υπενθυμίσει πως δεν πρέπει ποτέ να βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα. Πως πρέπει επίσης να προσπαθούμε να κοιτάμε πέρα από αυτά που φαίνονται σε πρώτη ανάγνωση. Δεν ήταν κακός παίκτης ο Γερεμέγιεφ, ποτέ. Απλά δεν ήταν γι’ αυτόν τον Παναθηναϊκό. Στον ΠΑΟΚ έχει στη διάθεσή του αυτά που του χρειάζονται προκειμένου να μπορεί να δείχνει σε σταθερή βάση τον πραγματικό του εαυτό. Κερδίζει έτσι αυτός, κερδίζει και η ομάδα του.