Κάτι συμβαίνει αυτό τον χρόνο στην ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα. Έχουμε ήδη δει την Μιάλμπι να κατακτά το πρωτάθλημα στην Σουηδία, ενώ στην Σκωτία [λογικά το καρφώσαμε ήδη] η Χαρτς δίνει ιστορική μάχη για να σπάσει το δίπολο 40 ετών ανάμεσα σε Ρέιντζερς και Σέλτικ. Εκπλήξεις που το αγαπημένο μας άθλημα έχει απόλυτη ανάγκη. Όμως καμία από αυτές δεν ήταν, ούτε θα είναι, σαν αυτή που έκανε η Τουν στην Ελβετία.
Μια ομάδα με βάση την πόλη των 44.000 κατοίκων, που λίγο έλειψε να πτωχεύσει, που τις τελευταίες 5 σεζόν αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία, που σε 128 χρόνια ιστορίας είχε peak δύο τελικούς Κυπέλλου και μια δεύτερη θέση. Αυτά μέχρι πριν μερικές μέρες, όταν μπορεί να έχασε από την Βασιλεία (3-1) αλλά η ήττα της 2ης, Σεντ Γκάλεν, από την Σιόν (0-3), την έστεψε πρωταθλήτρια 3 αγωνιστικές πριν το τέλος. Ένα παραμύθι που μπαίνει άνετα στο top-10 όλων των εποχών…
Δεν γίνεται να υπάρχει πιο «βαμμένος» Τουν από τον πρόεδρο, Αντρές Γκέρμπερ. Παίκτης της όταν ήταν 30 ετών, έγινε ο πρώτος ever σε συμμετοχές παίζοντας μαζί της σε όμιλο Champions League (!), αργότερα έγινε προπονητής, μετά διευθυντής ποδοσφαίρου και από το 2021 είναι το αφεντικό. Όλα αυτά μέσα σε 23 χρονάκια. Προπονητής είναι ο παλιός επιθετικός και 2ος σκόρερ του club [51 γκολ, 112 ματς], Μάουρο Λουστρινέλι, με βοηθό τον επίσης παλιό άσο, Νέλσον Φερέιρα.
Αν διαβάζει αυτό το κείμενο ο κύριος Χρήστος, σίγουρα θα ‘μουρμουράει’ ότι ο τελευταίος έβαλε το γκολ της Τουν στην ήττα με 2-1 από την Άρσεναλ στο Highbury τον Σεπτέμβριο του 2005 στους ομίλους του Champions League. Οι τρεις τους ήταν βασικοί εκείνο το βράδυ, όταν ο Ζιλμπέρτο άνοιξε το σκορ και ο Μπέργκαμπ πέτυχε το winner στο 92’. Για 15 χρόνια βρίσκεται εκεί και ο αθλητικός διευθυντής, Ντόμινικ Άλμπρεχτ. «Τα χρήματα δεν είναι το πιο σημαντικό, γι’ αυτό είμαστε εδώ τόσα χρόνια».
Το 2024 έχασε την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία από ένα γκολ στις καθυστερήσεις στα playoffs, όμως πέρυσι δεν χρειάστηκε να περάσει κάτι ανάλογο αφού «καθάρισε» με διαφορά 11 πόντων. Κυριολεκτικά, κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί τι θα συνέβαινε πριν καν συμπληρωθούν 12 μήνες. Από το 2004, όταν η λίγκα ονομάστηκε σε Super League, μόνο οι Βασιλεία, Ζυρίχη, Γιουνγκ Μπόις είχαν κατακτήσει τον τίτλο. Για να καταλάβει κανείς τι συνέβη, η απόδοση για να το σηκώσει η Τουν ήταν στο 250.00!
Τα τελευταία χρόνια το club εγκατέλειψε τη λογική των πολλών δανεικών αφού κρίθηκε ότι δεν επέτρεπε στο σύνολο να αποκτήσει συνοχή και ομαδικό πνεύμα. Επίσης, ο Λουστρινέλι, προσπαθούσε από τη δεύτερη κατηγορία ακόμα να πείσει τους παίκτες να δίνουν μάχη για high-press και να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον χώρο. Μετά την επιστροφή στα σαλόνια ο στόχος ήταν αρκετά υψηλός, το top-6, όμως αυτό που συνέβη, είναι ήδη στα βιβλία της ιστορίας.
Αν ρίξεις μια ματιά στο ρόστερ θα δεις μόνο άγνωστα ονόματα και αυτό κάνει ακόμα πιο απίθανο αυτό που πέτυχαν οι άνθρωποι του συλλόγου. Δεν υπήρχε το μεγάλο ταλέντο που έκανε τη διαφορά, δεν υπήρχε ο star-player. «Έχουμε ποιοτικούς παίκτες, όμως όχι τους καλύτερους σε κάθε θέση στο πρωτάθλημα. Μπορούμε να έχουμε επιτυχίες μόνο ως ομάδα. Το μεγάλο μας όπλο είναι ότι όλοι είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο και στο ίδιο επίπεδο» λέει ο πρόεδρος.
Η αξία του ρόστερ υπολογίζεται στα 22 εκατ. ευρώ, ποσό σχεδόν τριπλάσιο από το budget των ομάδων που μονοπωλούν το πρωτάθλημα τα τελευταία 20 χρόνια. Στα 65 εκατ. ευρώ είναι η Γιουνγκ Μπόις και στα 57 η Βασιλεία, όπως προκύπτει από το transfermarkt. Οι παίκτες της Τουν δεν είχαν καν bonus κατάκτησης του πρωταθλήματος αφού ήταν εντελώς εκτός πραγματικότητας. Όμως «η Τουν είναι οικογένεια» όπως λέει ο Γκέρμπερ. «Το staff βρίσκεται εδώ για 100 χρόνια».
Και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Το ξεκίνημα με 4×4 έβαλε φτερά στα πόδια και παρότι μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου είχαν έρθει 5 ήττες, το Νο1 στον βαθμολογικό πίνακα δεν είχε χαθεί. «Κάθε βδομάδα έβγαζα ένα screenshot όσο ήμασταν πρώτοι» λέει ο fitness-coach, Ερίκ-Πιέρ Τσούρκερ. «Μετά άλλο ένα και άλλο ένα». Turning-point αποτέλεσε το τελευταίο ματς πριν τη διακοπή. Η Τουν έχανε 2-0 στο ημίχρονο από την Ζυρίχη, όμως το γύρισε σε 4-2.
«Αυτή ήταν η στιγμή που αρχίσαμε να το πιστεύουμε» θυμάται ο πρόεδρος. «Βγήκαμε πρωταθλητές χειμώνα και αυτό έδειχνε ότι δεν ήμασταν απλά τυχεροί ή ότι είχαμε απλά ένα καλό διάστημα φόρμας. Όλη η ομάδα έτρεχε και έδινε μάχες, η ενέργεια στο γήπεδο, όλα ήταν απόλαυση». Ακολούθησε αήττητο 11 αγώνων με 10 νίκες μέχρι που ήρθε ένα ακόμα πολύτιμο comeback, κόντρα στην Γιουνγκ Μπόις με 2-1.
Σίγουρα, η κακή κατάσταση των παραδοσιακά μεγάλων ομάδων έπαιξε σημαντικό ρόλο στην έκβαση του τίτλου, όμως δεν υπάρχει τίποτα για take-away από την Τουν. Όταν οι ευκαιρίες παρουσιάζονται πρέπει να τις εκμεταλλεύεσαι και αυτό έκανε το σύνολο του Λουστρινέλι, που το σήκωσε αφήνοντας 6η την Βασιλεία και 5η την Γιουνγκ Μπόις με 25 και 18 βαθμούς απόσταση αντίστοιχα. Οι 24 νίκες και το +35 στα γκολ πάντως, μόνο θέμα τύχης δεν ήταν.
Τον Ιούλιο του 1954, στον τελικό στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ελβετίας, η Γερμανία κατέκτησε τον τίτλο με μια πολυσυζητημένη ανατροπή σε βάρος της Ουγγαρίας του Πούσκας. Περίπου 72 χρόνια μετά και 26 χιλιόμετρα στα νοτιοανατολικά, η Τουν έγραψε το σύγχρονο ‘Θαύμα της Βέρνης’…