Το να χάσεις, επιτρέπεται. Είναι, έστω, μες στο πρόγραμμα. Το να χάνεις όμως με κάτω τα χέρια, χωρίς να έχεις τίποτα να παρουσιάσεις ως κεντρική ιδέα, ως hint για το πού θες να πας και πώς, είναι ανεπίτρεπτο στο top επίπεδο. Κανείς δεν είχε την απαίτηση ο Παναθηναϊκός να φορέσει κοστούμι πρωταγωνιστή σε αυτά τα playoffs της Stoiximan Super League, ούτε βαθμολογικά ούτε πρακτικά ήταν ρεαλιστικό σενάριο. Αλλά σε σχέση με αυτό το συνονθύλευμα που παρουσιάζει στον αγωνιστικό χώρο, αυτό το έργο με τίτλο «κάτι κουρασμένα παλικάρια», υπάρχει τεράστια απόσταση και αναρωτιέται κανείς τι ακριβώς έχει κατά νου ο Ράφα Μπενίτεθ …
Στη χθεσινή (13/5) ήττα με 1-0 από τον Ολυμπιακό στο Φάληρο, φάνηκε στην πράξη αυτό που έβγαινε νωρίτερα ως είδηση. Ότι δηλαδή ο Ισπανός προπονητής έχει ζητήσει «γκρέμισμα» αυτής της ομάδας και ανοικοδόμηση από το μηδέν. Αυτό δείχνουν οι επιλογές του, το ότι κάνει διαρκείς και ανούσιους πειραματισμούς.
Το 4-4-2, με τους Τεττέη-Σφιντέρσκι δίδυμο στα φορ, όχι μόνο δεν έκανε πιο επιθετική την ομάδα του, αλλά στην πράξη την κατέστησε πιο ακίνδυνη από ποτέ. Ούτε ένα σουτ εντός εστίας. Ούτε ένα κόρνερ. Ουδεμία ευκαιρία άξια λόγου, 0.22 xGoals και μόλις 7 επαφές στην αντίπαλη περιοχή. Μια εικόνα απόλυτης ανημποριάς που δεν ήταν αποσπασματική, αφού στα 5 ως τώρα παιχνίδια των playoffs το Τριφύλλι έχει πετύχει μόλις 1 γκολ, στην ήττα με 2-1 από την ΑΕΚ.
Δεν έχει κίνητρο ο Παναθηναϊκός αλλά αυτό δεν μπορεί να περνάει ως φυσιολογικό. Δεν γίνεται απέναντι στους μεγαλύτερους αντιπάλους σου, αυτούς που θες να φτάσεις και να προσπεράσεις στο κοντινό μέλλον, να παίζεις τόσο φτωχά, να αδυνατείς να παράξεις ποδόσφαιρο και να περιορίζεσαι σε ρόλο κομπάρσου. Οι παίκτες έχουν χάσει το καθαρό μυαλό και την αυτοπεποίθηση επειδή, εμφανώς πια, δεν έχουν την κατάλληλη καθοδήγηση. Το αισθάνονται και το καταλαβαίνουν πως ο προπονητής τους δεν τους εμπιστεύεται. Και (δεν) πράττουν αναλόγως.
Ξαναλέμε, κανείς δεν περίμενε θαύματα. Αλλά κάτι καλύτερο από το… τίποτα, είναι λογικό να το ζητάει ο κόσμος της ομάδας, δεν είναι; Κάτι που να φανερώνει παλμό, κάτι που να αποτελεί κομμάτι ενός στέρεου project για την επόμενη μέρα και να υποδηλώνει μια κάποια βελτίωση σε μια κατευθυντήρια γραμμή.
Τελικά όντως ο Παναθηναϊκός θέλει χτίσιμο από την αρχή, όπως λέει ο Ράφα Μπενίτεθ. Άρα υπό μια έννοια, δικαιώνεται. Έλα όμως που αυτό συμπεριλαμβάνει και τον ίδιο. Είναι πια ξεκάθαρο ακόμα και σε όσους έχουν στηρίξει επί μακρόν τον Ισπανό, πως οι διαμορφωθέντες συσχετισμοί και το κλίμα δεν τον σηκώνουν. Λίγο λίγο και τελικά πολύ έχασε όλα τα «κανονάκια ζωής» με αποτέλεσμα να μην έχει πια ισχύ το επιχείρημα του «μα ξανά φτου και από την αρχή ο Παναθηναϊκός;». Εάν επέλεγε να συνεχίσει μαζί του του στον πάγκο, το Τριφύλλι θα έπαιρνε ένα αχρείαστο ρίσκο που είναι σχεδόν 100% σίγουρο πως δεν θα οδηγήσει πουθενά. Δεν ωφελεί να πιέζεις με το ζόρι κάτι που αποδεδειγμένα πια δεν δουλεύει σωστά και ούτε πρόκειται.
Δεν αφαιρεί τίποτα από το μέγεθος και την αξία της καριέρας του Μπενίτεθ το άνωθεν συμπέρασμα. Απλά δεν ταιριάζουν όλοι με όλα και το timing είναι πολύ σημαντικό. «Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη και αυτοπεποίθηση ότι θα είμαστε πολύ καλύτεροι την επόμενη σεζόν. Έχουμε παίξει με διάφορους σχηματισμούς, γνωρίζουμε πλέον τι χρειάζεται. Με αυτή την εμπειρία που έχουμε αποκομίσει, είμαι 100% σίγουρος ότι του χρόνου θα πάμε καλύτερα», δήλωσε μετά το ματς, μα… δεν πείθει. Αποκλείεται να μην έχει καταλάβει ο ίδιος, πρώτος από όλους, πού πάει η δουλειά. Αποκλείεται να πορεύεται με κέφι, όραμα και πίστη και να παρουσιάζει τέτοια ομάδα.