Περισσότερο ίσως από όλα εκείνα τα ωραία που εμπεριέχει ως story, το πρωτάθλημα αυτό της ΑΕΚ συνιστά μια ηχηρή υπενθύμιση της ευλογίας του να επιλέγεις τους κατάλληλους ανθρώπους στην κατάλληλη θέση και μαζί, της εξυπνάδας να τους αφήνεις να κάνουν αυτό που ξέρουν χωρίς παρεμβάσεις στο έργο τους και με το απαραίτητο πλέγμα εμπιστοσύνης. Έχοντας τη σύνεση να εντοπίσεις τι έκανες νωρίτερα λάθος και πιο σοφός, να μπορέσεις μετά να βγεις στο «ξέφωτο» δίχως να φοβηθείς κανένα εμπόδιο που θα βρεις στο διάβα σου.
Γιατί, μην το προσπερνάμε ως μικρό πράγμα, η Ένωση βιώνει τώρα τον απόλυτο θρίαμβο όταν πέρυσι, την ιδιά εποχή, βρισκόταν στο ναδίρ αγωνιστικά και ψυχολογικά. Ήταν κομβικό πως ο Μάριος Ηλιόπουλος δεν αντέδρασε σπασμωδικά ούτε παρορμητικά. Είναι επίσης σπάνια τύχη να έχεις έναν επαγγελματία όπως ο Χαβιέ Ριμπάλτα να οργανώνει και να επιβλέπει τα πάντα. Αλλά, πρέπει να το πούμε δυνατά για πολλοστή φορά, το game changing στοιχείο ήταν ο Μάρκο Νίκολιτς, η προσωπική επιλογή του Διευθυντή Ποδοσφαίρου της ΑΕΚ για τον πάγκο…
Μόνο δώρο δεν ήταν για τον Σέρβο να διαδεχτεί τον Ματίας Αλμέιδα, έναν κόουτς δηλαδή που αγαπήθηκε πολύ και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία των Κιτρινόμαυρων. Μόνο hype δεν δημιούργησε το άκουσμα του ονόματός του στους οπαδούς. Δεν τον ήξεραν, ενώ και τα media δεν είναι δα πως έσταζαν μέλι παρουσιάζοντάς τον – σάμπως ξέρανε κι αυτά; Μην λέμε ψέματα μεταξύ μας, δεν κάνει, ήταν ένα αίνιγμα για όλους o Νίκολιτς.
Όμως, στην πράξη, αποτέλεσε την αποστομωτική απάντηση στο γνωστό «δεν κάνουν τις ομάδες οι προπονητές». Είχε από την αρχή ένα συγκεκριμένο πλάνο στο μυαλό του, το ακολούθησε πιστά και μεθοδικά και δεν κρύφτηκε ποτέ ακόμα και στα δύσκολα, ακόμα και όταν ακουγόντουσαν ειρωνικά σχόλια για το «ρόμβο» του και κάποιες από τις ιδέες που εξέφραζε ανοιχτά. Ούτε έψαξε ποτέ δικαιολογίες για παίκτες που δεν του πήρε η διοίκηση, ούτε ποτέ ζήτησε τον ουρανό με τα άστρα για να φτιάξει μια ομάδα που θα ήταν σε θέση να πάρει το πρωτάθλημα στην Ελλάδα. Όπως και έγινε, πανάξια.
Νίκολιτς – Μπενίτεθ: Να η μεγάλη διαφορά μεταξύ τους
Είναι ένα μάθημα για όλο το μικρόκοσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου αυτή η επιτυχία της ΑΕΚ. Μα περισσότερο δεν έχει αποδέκτη τον Ολυμπιακό ούτε για τον ΠΑΟΚ. Αλλά μια ομάδα που έχει ξεχάσει τον τρόπο για να πρωταγωνιστεί. Ο Παναθηναϊκός είναι που πρέπει να κοιτάξει περισσότερο προς την κατεύθυνση της Ένωσης, ήταν άλλωστε και… πρώτο τραπέζι πίστα στη χθεσινή γιορτή της.
Το Τριφύλλι, εδώ και πολλά μαρτυρικά γι’ αυτό χρόνια, πηγαίνει από το ένα project μετά το άλλο, χωρίς σύνοψη σκέψης και λειτουργίας, χωρίς συνέχεια, ενώ πορεύεται μονίμως μέσα σε ένα κλίμα μόνιμης αμφισβήτησης προς όλους και προς όλα. Την ίδια στιγμή, έχει χάσει το κριτήριο της σωστής επιλογής προσώπων.
Το συνοψίζει ο Ράφα Μπενίτεθ. Μακριά από μας οποιαδήποτε απόπειρα μείωσης του κύρους ενός κορυφαίου ιστορικά προπονητή, με θαυμαστό βιογραφικό. Αλλά ήταν, αλήθεια, αυτό που χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός τη συγκεκριμένη στιγμή υπό αυτές τις συνθήκες; Την απάντηση την έδωσε ο απόλυτος καθρέφτης της αλήθειας, το γήπεδο. Γι’ αυτό και το φινάλε, που μόνο να επισημοποιηθεί μένει σε αυτή τη σχέση, θα ‘ναι περισσότερο από άδοξο, στενάχωρο.
Ο Ισπανός κόουτς ήταν ένα λάθος του scouting στην παρούσα φάση για το Τριφύλλι. Το έκανε χειρότερο με το πώς το προσέγγισε. Μην σταματώντας να ρίχνει την ευθύνη εμμέσως πλην σαφώς στο ρόστερ, ζητώντας συνεχώς (πολλές…) μεταγραφές, αλλάζοντας συστήματα και κάνοντας πειράματα δίχως να εμπνεύσει ποτέ μια συγκεκριμένη κατευθυντήρια γραμμή για το πού θέλει να πάει και πώς. Ενδεχομένως να έπραξε έτσι επειδή στο μυαλό του ήταν πεπεισμένος πως αυτή η σεζόν ήταν μεταβατική και πως η πραγματική δουλειά θα ξεκινούσε από το καλοκαίρι. Αλλά αυτό συνεπάγεται πως δεν είχε αντιληφθεί πλήρως το μέγεθος και την ιδιαιτερότητα του συλλόγου που ήρθε να δουλέψει.
Ο Μάρκο Νίκολιτς, αντιθέτως, έγινε η ενσάρκωση του “Fight, Believe and Never Give up”, κατά την περίφημη ατάκα που είχε πει πριν από τη ρεβάνς με την Άντερλεχτ, στα play off του Conference League, στο ματς δηλαδή που αν το δούμε συνολικά όρισε τη σεζόν της ΑΕΚ, αφού της επέτρεψε να απελευθερωθεί ψυχολογικά και αγωνιστικά. Ήρθαν κι άλλοι «κάβοι» στη συνέχεια. Όπως εκείνη η εποχή που οι Κιτρινόμαυροι χρειάστηκε να περάσουν τα όσα μέχρι να λυγίσουν την πολύ αδύναμη φέτος Ηλιούπολη στο Κύπελλο Ελλάδας. Τι έκανε τη διαφορά; Πως ο Σέρβος στάθηκε απαρέγκλιτα στο ύψος κάθε περίστασης που βρήκε στην πορεία. Είχε πλάνο, είχε τρόπο, έχει γνώση. Έγινε έτσι η επιτυχία (του).