Με το υπάρχον σύστημα, του ενός ενιαίου ομίλου στην Ευρωλίγκα, έχουν διεξαχθεί οχτώ διοργανώσεις. Η μία (2019-2020) δεν ολοκληρώθηκε λόγω του covid-19, ενώ η 8η είναι η φετινή. Από τις υπόλοιπες έξι, Ολυμπιακός και Ρεάλ τερμάτισαν δύο φορές στην πρώτη θέση της κανονικής περιόδου και από μία ΤΣΣΚΑ, Μπαρτσελόνα.
Ως γνωστόν και στις έξι αυτές περιπτώσεις ο πρώτος απέτυχε να κατακτήσει το τρόπαιο.
Είναι βαριά η φράση «κατάρα» που χρησιμοποιείται κατά κόρον, καθώς το δείγμα δεν είναι τόσο μεγάλο. Ασφαλώς όμως ο τίτλος του φαβορί δεν είναι ιδιαίτερα βολικός για αυτόν που τον φέρει, ανεξαρτήτως πρωτιάς στη regular season.
Για τον Ολυμπιακό ένα παραπάνω, αφού παραδοσιακά έχει κάνει «θαύματα» στα Final-4 ως αουτσάιντερ, συμπεριλαμβανομένων των ημιτελικών με την ΤΣΣΚΑ. Αντίθετα, έχει γευτεί τις μεγαλύτερες πίκρες του ως φαβορί. Τέτοιο ήταν το 1994, το 2023 και πέρσι στον ημιτελικό.
Σε Τελ Αβίβ και Κάουνας απέτυχε ξεκάθαρα να διαχειριστεί την πίεση. Ήταν ανώτερος από τις αντιπάλους του και είχε προβάδισμα στην τελική ευθεία του ματς, αλλά λύγισε.
Φέτος, ο Ολυμπιακός είναι στην ίδια θέση. Μετά τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού θα είναι de facto καθαρό φαβορί και το βράδυ της Κυριακής, σε περίπτωση που προκριθεί στον τελικό. Με τον Παναθηναϊκό παρόντα στο Final-4 και στο ενδεχόμενο ενός ελληνικού «εμφυλίου» στον τελικό, η πίεση θα μοιραζόταν. Από τη μία το «πρέπει» τα τέσσερα σερί χαμένα Final-4, από την άλλη το διακύβευμα της υπεράσπισης της έδρας. Τώρα όμως όλο το βάρος θα είναι πάνω στους «ερυθρόλευκους». Ένα βάρος που έχει αποκτήσει σωρευτική ισχύ. Με τον Ολυμπιακό να θέλει να αποδείξει φέτος ότι δεν είναι ασήκωτο.
Η ευφορία, η αποθέωση έως και μυθοποίηση από την κατάκτηση του τροπαίου στην έδρα του άσπονδου εχθρού απέχουν μία κλωστή από την αποκαθήλωση και την ανάσυρση της ταμπέλας των loser. Για τον Ολυμπιακό μέση κατάσταση δεν υπάρχει ενόψει αυτής της πρόκλησης. Ή τερματίζει με λυτρωτικό τρόπο την 12ετη «ξηρασία» ή κινδυνεύει να χαρακτηριστεί παθολογικά ηττοπαθής από τους ίδιους του τους οπαδούς. Κάτι βέβαια που δεν προμηνυόταν ούτε κατά διάνοια όταν οι «ερυθρόλευκοι» πετούσαν εκτός τελικού την χρυσοποίκιλτη ΤΣΣΚΑ στα Final-4 του 2015 και του 2017. Έστω και αν δεν πήραν το τρόπαιο, έχοντας βέβαια και την παροιμιώδη ατυχία να παίξουν και τους δύο αυτούς τελικούς στις έδρες των αντιπάλων.
Σαφώς και είναι άδικο να κρίνεται μέσα σε δύο 40λεπτα η πιο σταθερή, πιθανόν και ποιοτική ομάδα της τελευταίας πενταετίας στην Ευρώπη. Όπως λένε όμως και οι Αγγλοσάit is what it is. Ο Ολυμπιακός διαθέτει φέτος την πληρέστερη ομάδα της σύγχρονης ιστορίας του, φτάνει υγιής στο μεγάλο ραντεβού και θα διεκδικήσει το τρόπαιο σε απολύτως οικείες συνθήκες. Δεν μπορεί να υπάρξει κανένα άλλοθι σε περίπτωση αποτυχίας. Το ξέρουν όλοι στον οργανισμό. Όπως ξέρουν ότι και σε best of five λογικά καμία ομάδα δεν θα άντεχε να ματσάρει το βάθος του.
Η Φενερμπαχτσέ, η Ρεάλ ή η Βαλένθια ασφαλώς είναι σπουδαίοι αντίπαλοι, αλλά ο πιο επικίνδυνος είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Αν ο Ολυμπιακός είναι πνιγμένος στο άγχος και χάνει τα ελεύθερα σουτ (περίπτωση Κάουνας), θα έχει κάνει το πρώτο βήμα προς την αποτυχία.
Το απόλυτο κριτήριο για να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης είναι η επιτυχής διαχείριση της πίεσης. Πιθανότατα καμία ομάδα στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού δεν είχε τόση ανάγκη ένα τρόπαιο. Και με την απαίτηση η πνευματική προετοιμασία της να αποτελέσει κάτι σαν case study στο χώρο του αθλητισμού.
Το Netflix ακούει…;