Να ‘ναι άραγε αυτό το υπερδιογκωμένο «εγώ» που του επέτρεψε να κάνει μια μυθική καριέρα, το ίδιο που τον «τυφλώνει» σήμερα και δεν τον αφήνει να δει καθαρά το πού πραγματικά τοποθετείται σε σχέση με τους άλλους; Έγινε δηλαδή ο Κριστιάνο Ρονάλντο το πρόβλημα αντί για τη λύση; Η πρεμιέρα της Πορτογαλίας στο Μουντιάλ 2026, το 1-1 με το Κονγκό, δεν φέρνει μια καινούρια συζήτηση στο τραπέζι. Απλά αναθερμαίνει, για τα καλά, μια που κρατάει εδώ και καιρό. Αρκετό καιρό…
Έχοντας «πατήσει» τα 41 και παίζοντας εδώ και 3 χρόνια στη Σαουδική Αραβία, ο CR7 δείχνει να αδυνατεί να κάνει ειρήνη με το χρόνο, με τη φθορά που αυτός προκαλεί. Είναι όμορφο, δεν λέμε, που «καίει» πάντα μέσα του η φλόγα του παιδιού, αυτό παντού και πάντα μας κρατάει (κάπως πιο) νέους. Όμως κανείς δεν ξεφεύγει από τα σκληρά της πραγματικότητας. Ούτε εκείνοι που μας έπεισαν κάποια στιγμή πως δεν είναι από αυτόν τον κόσμο…
Το κομβικό ερώτημα είναι αν αυτή η αδυναμία του Κριστιάνο (θα) είναι και το μεγαλύτερο χάντικαπ της Εθνικής του ομάδας σε αυτό το τουρνουά, αυτό που θα την χαντακώσει στο δρόμο για την εκπλήρωση υψηλής φιλοδοξίας. Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε εξ αρχής πως το δείγμα ήταν αρνητικό και πέρα από το αυστηρά ατομικό. Η Πορτογαλία, παρά το θαυμάσιο υλικό της, ήταν απελπιστικά μη δημιουργική στο κέντρο, με μηδενικές αλλαγές ρυθμού στο παιχνίδι της. Και δεν βρέθηκε ούτε ένας να βάλει μια φωνή, να ξυπνήσει τους άλλους.
Θα μπορούσε να είναι ο CR7 αυτός ο leader; Όχι. Ακόμα και στην εποχή της απόλυτης δόξας του, δεν λειτούργησε ποτέ έτσι. Αλλά το κάλυπτε μέσα από την εξωπραγματική ισχύ της θέλησής του να ξεχωρίζει από όλους τους άλλους. Να κάνει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, να γεμίζει πρωτιές τον πίνακα της ποδοσφαιρικής ιστορίας.
Να όμως που πλέον έρχεται αυτό και (του) γυρίζει μπούμερανγκ. Το βλέπουν όλοι (εκτός από τον ίδιο…) πως δεν είναι ο παίκτης που ήταν κάποτε. Πως δεν μπορεί να κάνει αυτά που άλλοτε τα είχε για πλάκα. Δεν είναι πως έχουμε να θυμόμαστε κάτι κραυγαλέα λάθος από την εμφάνισή του με το Κονγκό. Είναι πως δεν έκανε τίποτα το ξεχωριστό, τίποτα το πραγματικά χρήσιμο για την ομάδα του. Σαν να μην υπήρχε στο γήπεδο και αν το καλοσκεφτούμε, αυτό είναι πιο άσχημο από το να ήταν κακός. Το να γίνεσαι αδιάφορος, τι κατάρα όταν έχεις υπάρξει επί μακρόν το απόλυτο φως…
Περιγράφει όλη την εικόνα το εξής: Σε μία από τις ελάχιστες στιγμές που βρέθηκε σε καλή θέση υπήρχε άλλος σε καλύτερη (ο Μπρούνο Φερνάντες). Μόνο που προτίμησε να μπει μπροστά για να τελειώσει εκείνος τη φάση. «Η ομάδα σου είναι που χρειάζεται το γκολ. Όχι εσύ…», τον έσφαξε με το βαμβάκι ο Τιερί Ανρί, που σχολίαζε το παιχνίδι για το Fox Sports.
Ο Γουέιν Ρούνεϊ, επίσης από θέση τηλεσχολιαστή, έκανε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Ο Κριστιάνο ήταν στο μεγαλύτερο διάστημα σε θέση οφσάιντ. Όχι επειδή… βαριόταν ή κάτι τέτοιο. Αλλά για να αναγκάσει την αντίπαλη άμυνα να τον ψάξει, να χαλάσει τη συνοχή της και να ανοίξουν έτσι χώροι. Μόνο που αυτό ήταν το θεωρητικό πλάνο. Στην πράξη δεν λειτούργησε. Γιατί ο Κριστιάνο δεν μπορεί πια να προκαλέσει αυτού του είδους το πρόβλημα στους απέναντι, οι οποίοι ξέρουν πως δεν μπορεί να τρέξει όπως άλλοτε, το παραδέχτηκαν ορισμένοι Κονγκολέζοι μετά το ματς, με σεβασμό μεν, αλλά το είπαν. Τόσο απλά τόσο κυνικά.
Ο κόσμος κάνει ακόμα σύνθημα το όνομά του, παρακαλάει για ένα αυτόγραφό του, του φωνάζει πως είναι ο GOAT. Μόνο που αυτό δεν αφήνει κανέναν να προχωρήσει ουσιαστικά. Ούτε τον Κριστιάνο ούτε την Πορτογαλία. Είναι, τελικά, αυτό το «δεν μπορεί το παλικάρι» που βγαίνει ξάφνου ως αίσθηση το πιο στενάχωρο από όλα γιατί όπως και να έχει, μιλάμε για ένα «τοτέμ» του αθλήματος.
Το πρόβλημα πάντως δεν είναι μόνο αυτός. Ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ ως εκλέκτορας, το έδειξε και με το Βέλγιο, δεν είναι του είδους «ανανέωση». Στηρίζεται στους παλιούς, στην εμπειρία. Αλλά αδυνατεί να κάνει μίξεις, μεταβάσεις. Είναι επίσης και φουλ «διπλωματικός» σε βαθμό που γίνεται ξύλινος και μη παραγωγικός. Δεν θέλει συγκρούσεις, επιζητά την τήρηση της ιεραρχίας. Μόνο που έτσι γίνεται και φουλ προβλέψιμος.
«Σε τέτοια ματς, χρειαζόμαστε τον Κριστιάνο. Δεν θα είχε νόημα να βγάλω τον πρώτο σκόρερ όλων των εποχών σε ματς που χρειαζόμαστε γκολ», δήλωσε μετά ο Ισπανός τεχνικός. Ασπίδα προστασίας ναι, αλλά και μαζί ένα ανομολόγητο μα ολοφάνερο «ζω στο παρελθόν».
Αυτό ήταν το 10ο συνεχόμενο ματς σε μεγάλο διεθνές τουρνουά που ο Ρονάλντο δεν βρίσκει δίχτυα. Πόσο πιο σαφές να γίνει ότι έχει ξεπεράσει το όριο; Μια ιδέα θα ήταν ενδεχομένως να μένει στον πάγκο και μπαίνει αλλαγή στο β’ ημίχρονο ώστε να είναι κατά το δυνατόν πιο φρέσκος και να μπορείς πραγματικά ως ομάδα να ποντάρεις στην ιδιοφυία του. Αλλά θα το δεχόταν ποτέ αυτό ο εγωισμός του Πορτογάλου σούπερ σταρ;
Το να παίξει όλη η ομάδα γι’ αυτόν και να καμουφλάρει τις αδυναμίες του θα μπορούσε επίσης να είναι μία κάποια λύση, αλλά το σύγχρονο ποδόσφαιρο, ειδικά σε τέτοιο επίπεδο, δεν σου δίνει παρά σπανιότατα την πολυτέλεια να παίζεις με «ένα παίκτη μείον» στην εκπλήρωση των σχεδόν υπεράνθρωπων αναγκών που υπάρχουν ταχυδυναμικά σε όλα τα επίπεδα.
Το ίδιο θέμα αντιμετωπίζει και η Αργεντινή. Το χατ τρικ του Λιονέλ Μέσι με την Αλγερία δεν πρέπει να μας πλανέψει εντελώς. Ο «Λίο» έτρεξε από ελάχιστα ως καθόλου. Το ότι αυτό όχι μόνο δεν ήταν χάντικαπ αλλά έγινε πλεονέκτημα, εξηγείται από το ότι πάντα ήταν ένα κλικ πιο πάνω από τον Κριστιάνο σε ταλέντο καθώς και ότι η Αλμπισελέστε έχει κάνει δεύτερη φύση της το να παίζει έτσι ώστε να δημιουργούνται οι βέλτιστες συνθήκες για τον GOAT της. Η Πορτογαλία αντίθετα, μόνο ομοίως δεν παίζει και στην πραγματικότητα υποφέρει επειδή έχει παιχταράδες που ξενερώνουν όταν βρίσκονται σε δεύτερο ρόλο, όταν πρέπει να κάνουν τη δουλειά άλλων. Δηλαδή του CR7, ας μην κρυβόμαστε μεταξύ μας.
Ουσία είναι πως σε μια 1η αγωνιστική που οι σούπερ σταρ του αθλήματος έκαναν, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο αυτό που έπρεπε από πλευράς σκοραρίσματος (Λιονέλ Μέσι, Έρλινγκ Χάαλαντ, Κιλιάν Εμπαπέ, Χάρι Κέιν), ο Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν «απών». Και το χειρότερο για την Πορτογαλία είναι πως αυτό δεν δείχνει ρεαλιστικό να τροποποιηθεί ως συνθήκη. Εκτός απροόπτου συνεπώς, θα πορευτεί σε όλο το Μουντιάλ με μια φράση να αιωρείται συνεχώς: «Ποιος θα του το πει;». Έλα μου ντε. Κανείς δεν φαίνεται να έχει την τόλμη να πληγώσει τον εγωισμό ενός εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών όλων των εποχών, ειδικά στην πατρίδα του όπου διατηρεί θεϊκό status «άτρωτου» no matter what.