Πάντα ήταν το δεξί χέρι του Χόρχε Σαμπαόλι. Το δεκανίκι του. Ο άνθρωπος που κρυβόταν πίσω από κάθε τακτική του τρέλα.
Τον γνώρισε στην κοινή τους γενέτειρα στο Ροζάριο και τον ακολούθησε πιστά σχεδόν παντού.
Στα πρώτα του βήματα στο Περού και στις άσημες Κορονέλ Μπολονέζι, Σπορτ Μπόις και Σπόρτινγκ Κριστάλ.
Στην Χιλή και στην Ο’ Χίγκινς και στην Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε.
Στον Ισημερινό και την Έμελεκ.
Έγινε βοηθός του στην Εθνική Χιλής.
Όταν αποφάσισε να γίνει πρώτος προπονητής, παράτησε τα πάντα, κλότσησε την ευκαιρία να δουλέψει πλάι στον Μαρσέλο Μπιέλσα για να αποδεχθεί την πρόταση του Σαμπαόλι και να γίνει ξανά βοηθός του στην Εθνική Αργεντινής ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018.
Για τέτοιο κόλλημα μιλάμε…
Ο Σεμπαστιάν Μπεκασέσε έχτισε σιγά – σιγά τον μύθο του, ως ένας από τους κορυφαίους βοηθούς παγκοσμίως.
Με μοντέρνες ποδοσφαιρικές ιδέες, ωραίο παρουσιαστικό, ένας ακόμα απόφοιτος της ποδοσφαιρικής σχολής Μπιέλσα, που ασπάστηκε την γενική ποδοσφαιρική θεώρηση του «loco».
Από το 2016 βγήκε στο κουρμπέτι ως πρώτος προπονητής και μαζί του ισχύει το εξής. Όταν δούλεψε σε μεγάλες ομάδες της Λατινικής Αμερικής (Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε, Ιντεπεντιέντε) απέτυχε. Στο πρώτο του βήμα στα άγνωστα νερά της Ευρώπης (Έλτσε) απέτυχε.
Εκεί όμως που ένιωσε οικεία, έκανε θαύματα. Πέρασε τρεις φορές από τον πάγκο της μικρούλας Ντεφένσα ι Χουστίθια και την έφερε μέχρι την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, στους ομίλους του Κόπα Λιμπερταδόρες, παίζοντας… μπαλάρα.
Ομάδα από μπετόν!
Το καλοκαίρι του 2024, ο 45χρονος Αργεντινός τεχνικός με το παρουσιαστικό ροκ-σταρ ανέλαβε ίσως την μεγαλύτερη πρόκληση στην καριέρα του: να οδηγήσει την Εθνική του Ισημερινού στην τελική φάση του Μουντιάλ: «είναι μία ανταγωνιστική ομάδα, με επαναστατικότητα μέσα της. Πάμε να γράψουμε ιστορία και να εκπλήξουμε τον κόσμο», ήταν οι προγραμματικές του δηλώσεις που αποδείχθηκαν προφητικές.
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλου, ο δικός του Ισημερινός ήταν μία ατσάλινη μηχανή.
Κέρδισε την παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή. Άντεξε δύο φορές απέναντι στη Βραζιλία. Δεν κατέρρευσε από το υψόμετρο των 4.000 μέτρων της Λα Παζ στη Βολιβία που κάνει την ανάσα να κόβεται και τα πνευμόνια να εκραγούν.
Κέρδισε μέσα στην αποπνικτική υγρασία της Μπαρανκίγια την Κολομβία για πρώτη φορά μετά το 1959.
Τερμάτισε στην δεύτερη φάση της δυσκολότερης προκριματικής ζώνης, επιτρέποντας μόλις 5 γκολ σε 18 παιχνίδια.
Ένα θαύμα!
Ταξίδεψε στις ΗΠΑ αήττητη κοντά δυο χρόνια. Για 19 παιχνίδια φιλικά ή επίσημα ο Ισημερινός δεν είχε χάσει από κανέναν είτε σε φιλικό είτε σε επίσημο.
Δεν έχασε σε κανένα φιλικό και από τους τρεις διοργανωτές (Καναδάς, ΗΠΑ, Μεξικό). Στάθηκε όρθιο σε φιλικά με υψηλό δείκτη δυσκολίας όπως αυτά με το Μαρόκο και την Ολλανδία.
Ωστόσο, αυτό που συνέβη στο Μουντιάλ ήταν παρά φύσει.
“Ίσως πρέπει να φύγω…”
Στην πρεμιέρα με την Ακτή Ελεφαντοστού οι παίκτες του Ισημερινού σημάδεψαν τρεις φορές τα δοκάρια και σαν να μην έφτανε αυτό δέχθηκαν το μοιραίο γκολ για το 1-0 στις καθυστερήσεις!
Στο δεύτερο παιχνίδι απέναντι στο Κουρασάο, έπεσαν πάνω σε νέο τοίχο. Ο Ρουμ έκανε 15 αποκρούσεις και ο Ισημερινός παρότι είχε 2.84 ΧGoals και 27 τελικές, με 75% κατοχή μπάλας έμεινε στο σχεδόν καταδικαστικό 0-0!
Ο Μπεκασέσε βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. Έκανε μία δημόσια αυτοκριτική και συνάμα μία ειλικρινή ενδοσκόπηση: “Μπορεί να είμαι πολύ αγαπητός σε όσες ομάδες πέρασα στο παρελθόν, αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή: δεν νιώθω ότι έχω φτάσει στην καρδιά του οπαδού στον Ισημερινό.
Ναι, έχω μπει στην καρδιά των ποδοσφαιριστών, στην καρδιά των ανθρώπων που με περιβάλλουν. Έχω κερδίσει τους φροντιστές, τους μάγειρες, τους ανθρώπους που ζουν την καθημερινότητα της ομάδας, αλλά δεν έχω συνδεθεί με τον μέσο οπαδό που δεν με γνωρίζει. Φαίνεται πως κάτι δεν τους αρέσει και είμαι εντάξει με αυτό.
Μερικές φορές πρέπει να το αποδεχθείς. Εμένα δεν με πονάει. Εγώ πάντα δουλεύω με την καρδιά, αλλά πρέπει να αποδεχθώ ότι ίσως δεν μπορώ να είμαι αρεστός παντού. Κι αν αποτύχουμε, ίσως πρέπει να φύγω”.
Η βραδιά του…
Μέσα του, όμως, η καρδιά φτερούγιζε. Είναι φτιαγμένος για τέτοια παιχνίδια. Η ομάδα του είναι φτιαγμένη για τέτοια παιχνίδια. Παιχνίδια αποδείξεων, παιχνίδια στα οποία κανείς δεν τους πιστεύει ειλικρινά.
Η χρυσή γενιά των Άνδεων δεν ήταν αποφασισμένη να φύγει από τόσο νωρίς. Όχι τουλάχιστον χωρίς μάχη.
Ήταν η δική του στιγμή. Το δικό του βράδυ. Το ματς που του χάρισε μία θέση στην ποδοσφαιρική αθανασία.
Μόλις ο Γκονζάλο Πλάτα έκανε το 2-1, ο Αργεντινός με την χαίτη που θυμίζει Κλαούντιο Κανίγια σκαρφάλωσε πάνω από δυο μέτρα για να χαθεί στις αγκαλιές των δικών του ανθρώπων: “Ο κόσμος με είδε να σκαρφαλώνω στις εξέδρες και να φιλάω αυτή την κυρία και πολλοί αναρωτήθηκαν ποια είναι.
Είναι η γυναίκα μου. Είναι δίπλα μου στα εύκολα και στα δύσκολα. Θυσίασε τόσα πολλά για μένα και την οικογένεια μας. Δεν είχα σχεδιάσει έναν τέτοιο πανηγυρισμό. Απλώς, ακολούθησα την καρδιά μου”.
Τώρα πια είναι ένας λαϊκός ήρωας στον Ισημερινό: “Αυτή η νίκη δεν ανήκει ούτε στους παίκτες, ούτε στο προπονητικό επιτελείο. Ανήκει σε κάθε κάτοικο του Ισημερινού που πίστεψε σε εμάς. Το να κερδίζεις στην Γερμανία στο ανώτερο επίπεδο, είναι κάτι που η χώρα μας θα θυμάται για πάντα”.
Sébastien Beccacece n’arrivait pas à croire qu’il venait de mener l’Équateur jusqu’en phase à élimination directe de la Coupe du monde.
Les larmes dans ses yeux et le moment qu’il partage avec les fans. C’est plus qu’un simple « tournoi de sept matchs ». pic.twitter.com/8eXiByg9vb
— FAN INTER-MESSI (@FANFOOTMESSI) June 25, 2026