El Número Ocho. To No8. Απλό, λιτό και απέριττο, μα μεστό νοήματος. Ο Λουίς Ενρίκε, ως ομοσπονδιακός τεχνικός τότε της Ισπανίας και λάτρης των καλλιτεχνών των γηπέδων παντού και πάντα, άφησε στην άκρη την πικρία και την απογοήτευση του αποκλεισμού προκειμένου να αποθεώσει τον… δήμιο του. Τον παίκτη δηλαδή που με την μεγαλειώδη εμφάνισή του είχε συντελέσει τα μέγιστα στον αποκλεισμό-σοκ της Ρόχα στη φάση των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ. Κι ας μην θυμόταν να πει εκείνη τη στιγμή το όνομα, αναφέροντας απλά το νούμερο της φανέλας. Γρήγορα αυτό (το όνομα) ήταν στα χείλη όλων: Αζεντίν Ουναχί.
Η συνέχεια δεν δικαίωσε ακριβώς τον νυν κόουτς της Παρί Σεν Ζερμέν. Ειδικά όσον αφορά το κεφάλαιο Μαρσέιγ. Στο γαλλικό λιμάνι, ο Μαροκινός ουδέποτε βρήκε τις κατάλληλες συνθήκες για να «ανθίσει». Ο δανεισμός του στον Παναθηναϊκό τον έφερε στα μέρη μας, τη σεζόν 2024/25, και τότε είδαμε όλοι αυτό που είχε δει και ο Λουίς Ενρίκε, πεντακάθαρα.
Αρτίστας. Πολύ πάνω του μέσου όρου. Η δημιουργικότητα προσωποποιημένη, με ζηλευτή ταχύτητα σκέψης και εκτέλεσης, ένα καταπληκτικό 8άρι. Τι δεν είδαμε, όμως, παράλληλα; Διάρκεια στην απόδοση, συνέπεια. Κι αυτό έκανε διστακτικό το Τριφύλλι στο να φτάσει στα λεφτά που ζητούσε η ΟΜ για κανονική μεταγραφή, το προηγούμενο καλοκαίρι. Προσθέστε την επιθυμία του ίδιου του παίκτη να παίξει σε μεγαλύτερη Λίγκα από την ελληνική και να το περίγραμμα. Κι ας σήμαινε αυτό πως από πρωταθλητισμό, βρέθηκε να παίζει για την παραμονή στη La Liga, με την Τζιρόνα.
Στην Ισπανία ο Ουναχί πραγματοποίησε πολύ καλή σεζόν. Κάτι που ο ίδιος απέδωσε στο ότι ένιωσε οικεία, στο ότι ξαναβρήκε τη σπίθα για μπάλα και το χαμόγελό του. Μαζί και στο ότι δούλεψε με personal coach, παράλληλα με τις προπονήσεις του στο κλαμπ, κάτι που όπως είπε τον βοήθησε πολύ να βελτιωθεί σωματικά, αλλά και στο κομμάτι «διατροφή». Ωστόσο ο υποβιβασμός σημαίνει, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, πως θα χρειαστεί να αλλάξει ξανά ομάδα. Παρότι έχει συμβόλαιο ως το 2030. Ανήκουστο ένας παίκτης με τέτοιες ικανότητες να ξεπέσει στη Segunda.
Με τις εμφανίσεις που κάνει στο Μουντιάλ, οι ενδιαφερόμενοι θα κάνουν ουρά. Ξεχωρίζουν σίγουρα τα 2 γκολ που έβαλε στον Καναδά, στο δρόμο για ένα εμφατικό 3-0 που έφερε την πρόκριση στα προημιτελικά (με αντίπαλο τη Γαλλία). Μα είναι περισσότερο ο συνολικός έλεγχος απόδοσης που θέλγει. Ο Ουναχί εμφανίζεται πιο ώριμος και επιδραστικός από ποτέ. Σίγουρα παίζει ρόλο η καλή του ψυχολογία, αλλά προφανώς δεν μπορεί να εξηγήσει τα πάντα.
Κι εδώ έρχεται να μπει, δυναμικά, στη συζήτηση ο Μοχάμεντ Ουαμπί. Ο βελγοθρεμμένος κόουτς του Μαρόκου. Με θητεία επί σειρά πολλών ετών στις Ακαδημίες της Άντερλεχτ, από τα χέρια του πέρασαν παίκτες όπως οι Ρομέλου Λουκάκου, Ζερεμί Ντοκού και Γιούρι Τίλεμανς, υπήρξε εξαιρετικός παιδαγωγός πέρα από ικανός προπονητής. Εμπειρία που τώρα αξιοποιεί με τα… μεγάλα παιδιά, των ανδρών. Έχοντας αναπτύξει ιδιαίτερη ικανότητα στο να βρίσκει λόγια που δίνουν κίνητρο, που εμπνέουν. Κάνοντας δικούς του τους παίκτες και βγάζοντάς τους έτσι τον καλύτερο τους εαυτό.
Δεν αρκεί βέβαια αυτό. Χρειάζεται και η τακτική καθοδήγηση, η οξυδέρκεια να κατανοείς πώς θα αντλήσεις το μάξιμουμ από το ρόστερ και να το εφαρμόζεις. Στην περίπτωση του Ουναχί, αυτό σήμαινε μια μικρή τακτική προσαρμογή. Ο Ουαμπί τον ανέβασε πιο ψηλά στο γήπεδο, από το «8» στο «10», ήτοι πιο κοντά στο τελευταίο τρίτο, στη ζώνη που κρίνονται όλα. Του έδωσε έτσι το πλαίσιο να αξιοποιήσει ακόμα καλύτερα την ικανότητά του να σπάει τις γραμμές του αντιπάλου, με την εξυπνάδα και την ταχύτητά του ως κύρια όπλα. Να απελευθερώσει περαιτέρω την δημιουργική του όρμη.
Έπαιζε συχνά καλά με την Εθνική του ομάδα ο Ουναχί. Σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο παίζει ακόμα καλύτερα. Επειδή βλέπει στην πράξη πόσο πολύ τον πιστεύουν, επειδή έχει αποκτήσει αυτοματισμούς και χημεία με συμπαίκτες που είναι μαζί εδώ και χρόνια. Μα κυρίως, επειδή η ομάδα έχει προσαρμοστεί τακτικά πάνω του ώστε να παίρνει από αυτόν το 100%. Κατά κανόνα και όχι κατ’ εξαίρεση.