Μοιάζει με cheat code στην πραγματική (ποδοσφαιρική) ζωή, είναι όμορφo μα συνάμα και κάπως σουρεαλιστικό ως εικόνα. Βλέπεις την 11άδα με Ντουέ, Ολίσε, Ντεμπελέ και Εμπαπέ. Μετά κοιτάς τον πάγκο και εκεί κάθονται Μπαρκολά, Σερκί, Ματετά, Ζαΐρ Εμερί, Τιράμ μεταξύ άλλων. Αν τολμήσεις να ξεμυτίσεις, ο Μανού Κονέ περιμένει για να «σκοτώσει» εν τη γενέσει του το transition, ενώ ο Ραμπιό μοιάζει να είναι παντού. Αν με κάποιον τρόπον περάσεις τον άξονα πέφτεις πάνω σε άλλο τοίχο, δύο από τους καλύτερους στόπερ στον πλανήτη (Σαλιμπά – Ουπαμεκανό). Τι ποδοσφαιρικό «τέρας» είναι αυτή η Γαλλία, αυτού του Μουντιάλ; Με την καλή την έννοια, πάντα…
Ντουέ, Ολισέ, Ντεμπελέ και Εμπαπέ συνεχώς αλλάζουν θέσεις μεταξύ τους. Αν τους κλείσεις το δρόμο, όλοι τους μπορούν κάλλιστα να απειλήσουν με μακρινά σουτ, να δημιουργήσουν χώρους από το πουθενά. Πώς στα κομμάτια σταματάς κάτι τέτοιο; Πώς μπορεί μια Εθνική ομάδα να είναι τόσο καλή; Από τη Βραζιλία του 2002 είχαμε να δούμε κάτι τόσο πειστικό σε Παγκόσμιο Κύπελλο, συμφωνούν όλοι οι ειδικοί.
Το Μαρόκο, μπρος σε τέτοια ορμή και ποιότητα, δεν μπόρεσε καν να υπάρξει χθες (9/7), το 2-0 είναι ως και φτωχό για να αποδώσει τη διαφορά δυναμικότητας. Κάποιοι θα πουν πως όταν παίζεις κόντρα σε ένα σύνολο όπως η Γαλλία, το να κάτσεις πίσω και να την περιμένεις είναι βέβαιη «αυτοκτονία». Όμως οι βορειοαφρικανοί δεν… πάρκαραν πούλμαν, παίζοντας κόντρα στη φύση τους ως ομάδα επειδή το ήθελαν. Αναγκάστηκαν, δεν είχαν άλλη επιλογή. Θα ήθελαν κάτι άλλο, κάτι που να τους εκφράζει, απλά δεν μπορούσαν, ενώ έγινε αδύνατο έστω και το «βρε λες;» από τη στιγμή που κομβικοί παίκτες παίκτες (Μπουαντί, Χακίμι, Μαζραουί) βρέθηκαν σε κακή μέρα.
Όλοι το λένε πια, δυνατά. Η Γαλλία είναι το ακλόνητο φαβορί για την κούπα όσο κι αν σε ένα τέτοιο τουρνουά ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ και κατά το γνωστό κλισέ, σε ένα ματς όλα μπορεί να συμβούν. Ουσία είναι πως είναι αδύνατον να αγαπάς το ποδόσφαιρο και να μη χαίρεσαι, τέτοια ομάδα. Ομαδάρα, πιο σωστά. Δεν είναι μόνο η ατομική ποιότητα. Είναι το πόσο καλοί είναι ως σύνολο. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη αδυναμία τους για να στοχεύσεις ως αντίπαλος. Οι Γάλλοι σε «καθαρίζουν» με ένα σωρό τρόπους. Με παιχνίδι κατοχής, με αντεπιθέσεις, μέσα από στημένες φάσεις. Έχουν ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση, τίποτα δεν τους ταράζει ούτε καν ένα χαμένο πέναλτι – σαν ψες από τον Εμπαπέ.
Είναι, θα έλεγε κανείς, μια αντανάκλαση της Παρί Σεν Ζερμέν του Λουίς Ενρίκε. Επί σειρά ετών, ο Ντιντιέ Ντεσάν κατηγορούνταν πως ενώ είχε παιχταράδες να διαχειρίζεται, λόγω ατολμίας και συντηρητισμού, τους έβαζε φρένο. Να όμως που τώρα… έλυσε. Πιθανότατα επηρεασμένος από αυτό που έχει δει να κάνει ο Ισπανός κόουτς στους Παριζιάνους οδηγώντας τους back to back στην κορυφή της Ευρώπης. Έτσι λοιπόν, η Γαλλία παίζει τώρα σε turbo mode και με διαβολεμένο τέμπο στο pressing, θυμίζοντας περισσότερο συλλογικό ποδόσφαιρο, όχι Εθνική. Ο δρόμος που βαδίζει συνεπώς μοιάζει να έχει μόνο μια κατάληξη: Παγκόσμια Πρωταθλήτρια 2026.