Ποτέ ξανά «βασιλιάς» δεν γονάτισε εκπέμποντας τόση μεγαλοπρέπεια, τέτοια ισχύ. Έσφιξε τα χέρια του όχι μια, μα πολλές φορές, με ένταση ασίγαστη και πάθος τρομερό. Κόντρα στην Αίγυπτο είχε αφήσει τα δάκρυα να φύγουν ποτάμι από τα μάτια του σε ένα λυτρωτικό ξέσπασμα, αυτή τη φορά και έχοντας μόλις ξεπαστρέψει την Αγγλία με νέα μυθική ανατροπή, ήταν «απλά» εκστασιασμένος. Ο Λιονέλ Μέσι είναι ένας (υπέρ)άνθρωπος σε αποστολή σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο…
Νομίζαμε πως τα είχαμε δει όλα τόσα χρόνια μαζί του, νομίζαμε πως δεν υπήρχε κάτι νέο να προσθέσει στο μύθο του ειδικά μετά το Κατάρ, το 2022. Πόσο λάθος μας, πόσο αφελές από μεριάς μας, που προσπαθήσαμε να βάλουμε σε πλαίσιο την ιδιοφυΐα, το θεϊκό. Δεν μπαίνει όριο σε κάτι που όλοι οι υπόλοιποι δεν μπορούμε πραγματικά να καταλάβουμε. Μόνο να θαυμάσουμε…
Οι συμπαίκτες του, εντυπωσιακό σαν το βλέπεις, είναι κάπως σαν φρουρά του. Στην παραμικρή έντονη επαφή αντιπάλου με τον Λίο, ορμάνε σαν λυσσασμένο κοπάδι για να προστατεύσουν τον ηγέτη τους. Δεν υπάρχει στη πρόσφατη μνήμη κάτι ανάλογο. Ένας παίκτης δηλαδή που να είναι τόσο πάνω από όλους τους άλλους αλλά και ταυτόχρονα «ένας από αυτούς». Το ποδόσφαιρο εμπεριέχει τόσο μεγάλα «εγώ» που θεωρητικά ήταν αδύνατο κάτι τέτοιο, μια τόσο εκούσια «υποταγή».
Το λογικό-κυνικό κομμάτι του εαυτού μας μας ωθεί να μιλήσουμε για τα λάθη που έκανε ο Τόμας Τούχελ στο τελευταίο μισάωρο του χθεσινού Αργεντινή – Αγγλία και το γήπεδο έγειρε μονόμπαντα ώστε να γίνει πράξη μια ανατροπή που ακόμα και σαν περάσουν τα χρόνια θα προκαλεί ανατριχίλες ως διήγηση. Όμως, μεγάλος είναι ο πειρασμός να προτάξουμε κάτι πάνω και πέρα από τα γνωστά όρια, απ’ αυτά που συνήθως χρησιμοποιούμε για να εξηγήσουμε. Αυτή η ενέργεια που «έπνιξε» τους Άγγλους στην Ατλάντα δεν μπαίνει σε καλούπια…
Η πίστη, λένε, και βουνά κινεί. Αλλά χρειάζεται κάποιος να σε κάνει να πιστέψεις. Οι Αργεντινοί, εδώ και χρόνια, έχουν το δικό τους Θεό. Κάποτε τον λέγανε Ντιέγκο, τώρα Λιονέλ. Είναι υπερβατικό. Μα και συγκλονιστικό. Ο Σκαλόνι, όταν έγινε η ανατροπή, αντέδρασε σαν κάποιος που μόλις είχε βιώσει θαύμα. Δεν πανηγύρισε έντονα, δεν τινάχτηκε από τη θέση του. Μόνο βούρκωσε, ανατρίχιασε σύγκορμος. Το δέος…
Μέσι, μονάχα εσύ…
Ο εκλέκτορας της Αλμπισελέστε, μόλο που έχει προφανώς τεράστια συμβολή σε αυτό που συμβαίνει μετά το 2022 με την Εθνική του ομάδα, ξέρει πως στην πραγματικότητα είναι όλο Μέσι. Στο 100%. Και γι’ αυτό πιστεύει ολόψυχα στην back to back στέψη, την ερχόμενη Κυριακή (19/7) παρότι αν τον ρωτήσουμε και είναι ειλικρινής, θα απαντήσει πως φαβορί δεν είναι η Αργεντινή (του), αλλά η Ισπανία.
Η ομάδα(ρα) δηλαδή που μας έκανε όλους, και δεν βγάζουμε την ουρά μας απ’ έξω, να δαγκώσουμε τη γλώσσα μας που βιαστήκαμε, τρομάρα μας, να χρίσουμε ακλόνητο φαβορί τη Γαλλία, να την πάμε σε κατηγορία «δεν παίζεται». Η Ρόχα μας υπενθύμισε ηχηρά πως τη διαφορά στο ποδόσφαιρο, πάνω και από το ατομικό ταλέντο, την κάνει η ικανότητα να ελέγχεις και να ορίζεις τις εξελίξεις. Κι ότι αν διαθέτεις την καλύτερη μεσαία γραμμή του κόσμου, τότε «πνίγεις» ακόμα και μια 4άδα όπως οι Εμπαπέ, Ντεμπέλε, Ντουέ και Ολίσε. Εξαφανίζοντάς τους από το παιχνίδι.
Μόνο που αυτό ήταν ως και… εύκολο για την Ισπανία συγκριτικά με αυτό που την περιμένει. Γιατί όσο κι αν καθαρά ποδοσφαιρικά η «Ρόχα» έχει τον πρώτο λόγο στον τελικό και όλοι την βλέπουν φαβορί, απέναντι θα είναι ο Λιονέλ Μέσι. Ο μόνος που μπορεί να ορίσει κάτι διαφορετικό, κάνοντας ξανά πράματα (και θάματα…) που εμείς οι θνητοί δεν θα μπορούμε να εξηγήσουμε. Στο τελευταίο του παιχνίδι με την αγαπημένη του Αργεντινή, στα 39 του χρόνια, τον επίλογο θα τον γράψει μόνο αυτός. Μέσι, μονάχα εσύ.