Σύμφωνοι με τα «αν και εφόσον» δουλειά δεν γίνεται ποτέ. Περισσότερο άσκηση συνεπώς παρά κάτι απτό είναι το σενάριο που έπεται. Ωστόσο, βλέποντας τα μέχρι στιγμής δείγματα του Παναθηναϊκού του Τζέικομπ Νίστρουπ και κάνοντας ταυτόχρονα τη σύνδεση με αυτό που αναζητείται από τους Πράσινους στη μεταγραφική αγορά, κάνεις αυθόρμητα κάποιες αναγωγές, συγκρίσεις. Ειδικά όταν η ανάμνηση είναι πολύ πρόσφατη και ουσιαστική. Αρκετά με το γύρω-γύρω, ας μιλήσουμε με ονοματεπώνυμο: Νεμάνια Μαξίμοβιτς.
Πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα για το Τριφύλλι αν δεν είχε παρθεί πριν από ένα χρόνο η ακατανόητη αγωνιστικά απόφαση να παραχωρηθεί ο Σέρβος στην Σαμπάμπ Αλ Αχλί, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ήταν ακριβώς ο μέσος που θα μπορούσε τώρα να βελτιώσει όλη την ομάδα. Ένα ακούραστο πολυεργαλείο που έτρεχε για δύο, φέρνοντας ισορροπία και ασφάλεια στον άξονα.
Υπάρχουν μερικοί ποδοσφαιριστές που κάνουν καλύτερους τους γύρω τους και παράλληλα αναδεικνύουν οι ίδιοι τα δικά τους ατού καμουφλάροντας τις αδυναμίες τους. Αυτό ακριβώς πετυχαίνει ο Μαξίμοβιτς. Δεν λέμε πως είναι world class ενώ υστερεί σαφώς δημιουργικά. Όμως χάρη στην οξυδέρκεια, την τακτική του συνέπεια-αντίληψη, το ασταμάτητο πρέσινγκ και την ενέργεια που βγάζει στον αγωνιστικό χώρο, εξελίσσεται σε φουλ πολύτιμος επί συνόλω.
Σκεφτείτε το εξής: Πόσο πιο άνετα θα ένιωθε ο Ετιέν Καμαρά αν ήξερε πως έχει δίπλα του έναν τέτοιο παίκτη να τον προστατεύει, να τον καλύπτει, να τον συμπληρώνει, να τον ξεκουράζει. Θα μπορούσαν να εναλλάσσουν και ρόλους, να ανεβαίνει ο Γάλλος στο «8» και να βρίσκεται ο Σέρβος στο «6» που τους ταιριάζει αρκετά, ίσως και καλύτερα.
Οι δύο τους θα πρόσφεραν εξασφαλισμένα τρεξίματα, πίεση και ένταση και κάπως έτσι θα δημιουργούταν το πλαίσιο για να απελευθερωθεί δημιουργική πνοή πίσω από τον φορ. Να μια εξόχως επωφελής συνθήκη, για παράδειγμα, για τον Αντριάνο Γιάγκουσιτς καθώς θα έδινε τη δυνατότητα στον Κροάτη να πάει (πιο κοντά) στο «10», να επικεντρωθεί στην επίθεση, στο φτιάξιμο καταστάσεων, να κάνει δηλαδή αυτό στο οποίο είναι καλύτερος και είναι το φυσικό του χάρισμα.
Ισορροπία, να η μαγική λέξη. Όπως καλά ξέρουμε, όταν η μεσαία σου γραμμή λειτουργεί σωστά, όλα γίνονται καλύτερα. Αμυντικά και επιθετικά. Δεν χρειάζεται να γυρίσουμε πολύ το χρόνο πίσω για να πούμε πως ο Παναθηναϊκός είχε το ποιοτικό χαφ που ήθελε για να φτάσει σε αυτό το ζητούμενο. Αλλά δεν φρόντισε να το κρατήσει, να του δώσει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, ενώ δεν τον αντικατέστησε ουσιαστικά ποτέ. Οι αμαρτίες αυτές του παρελθόντος παιδεύουν στο σήμερα. Το να βρει το Τριφύλλι έναν νέο «Μαξίμοβιτς» θα του λύσει πολλά προβλήματα και θα του ισχυροποιήσει την προοπτική. Γίνεται. Απλά είναι κάπως κρίμα να σκέφτεσαι πως δεν θα χρειαζόταν καν τώρα ψάξιμο αν παλαιότερα δεν είχαν παρθεί λανθασμένες καίριες αποφάσεις…