Είχε παρεξηγηθεί κάποτε ο Ντέμης Νικολαΐδης όταν είχε πει πως το «πρωτάθλημα είναι εφήμερη χαρά», η ατάκα αυτή έμεινε ιστορική στον ελληνικό ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο. Θεωρήθηκε ηττοπαθής, παραδοχή αδυναμίας και «υποταγή» στον ισχυρό. Ήταν, σχηματικά και πρακτικά, η αρχή του τέλους του στα διοικητικά της ΑΕΚ.
Στην πραγματική, ήταν μια μεγάλη διαστρέβλωση των λεγομένων του. Γιατί το μήνυμα που ήθελε να περάσει ο άλλοτε μπόμπερ των ελληνικών γηπέδων ήταν πως μεγαλύτερη σημασία από έναν τίτλο, που μπορεί να είναι και αποτέλεσμα συγκυριών, έχει να έχεις βάσεις ως κλαμπ, να είσαι ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης. Να είσαι τόσο δυνατός ώστε να ορίζεις εσύ το τοπίο, ό,τι κι αν σκαρώνουν οι αντίπαλοι, θεμιτό ή αθέμιτο, για να σε γκρεμίσουν.
Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε, όμως έστω και έμμεσα, η ΑΕΚ έχει ενστερνιστεί αυτή τη φιλοσοφία. Γι’ αυτό ακριβώς και έχει καταφέρει να κάνει το (όντως) εφήμερο της χαράς ενός τίτλου σε κάτι με διάρκεια. Παγιώνοντας τη θέση της ως ένα σύγχρονο κλαμπ με υψηλές φιλοδοξίες και προοπτική, με φουλ ελκυστικό όνομα στην αγορά, εγχώρια και ξένη.
Οι προσθήκες της ΑΕΚ που λένε όλη την αλήθεια
Αν δούμε τις μεταγραφές που κάνει τον τελευταίο καιρό, έχουμε την αντανάκλαση αυτής της πραγματικότητας. Η Ένωση στοχεύει και παίρνει παίκτες που είναι σημεία αναφοράς στις ομάδες τους σε πρωταθλήματα ανάλογης ή κοντινής έστω δυναμικότητας με το ελληνικό, προερχόμενοι πολλοί εξ αυτών από σεζόν MVP. Οι περιπτώσεις των Βάργκα (Φερεντσβάρος), Ζούμπκοφ (Τραμπζνοσπόρ), Κάιρινεν (Σπάρτα Πράγας) αυτό συνοψίζουν, εμφατικά. Το ίδιο και η – σε πολύ καλό δρόμο την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές – διαφαινόμενη απόκτηση του εικονιζόμενου Βιτάλις από την ουγγρική Γκιόρ.
Έχει κι άλλο μάλιστα, δεν εξαντλείται εκεί. Οι Κιτρινόμαυροι έχουν τον τρόπο και την ισχύ να ενισχύουν το ρόστερ τους από το πάνω ράφι (Μάγερ) αξιοποιώντας τις ευνοϊκές συνθήκες και κάνοντας γρήγορα τις κινήσεις τους, να κυνηγούν έναν παίκτη του status του Κόστιτς. Την ίδια στιγμή, είναι κεντρικό πλάνο στη διαχείριση που κάνουν το να έρχονται νέοι, εξελίξιμοι παίκτες (Σαχαμπό, Γκεοργκίεφ και φέτος ο Αλεξίου). Δεν θα βγουν όλοι, θα υπάρξουν αναπόφευκτα και αποτυχίες, όμως μες στο πρόγραμμα είναι και αυτό, κι ύστερα μετράει πιότερο να λειτουργείς ορθολογικά. Αν το κάνεις αυτό το ποδόσφαιρο θα σε δικαιώσει.
Αυτό που εφαρμόζει το δίδυμο Χαβιέρ Ριμπάλτα – Μάρκο Νίκολιτς είναι εντυπωσιακό ως μεταγραφική στρατηγική και πολιτική. Έχουμε να κάνουμε με ένα project που έχει πολύ γερές βάσεις, ξεκάθαρη φιλοσοφία και αποπνέει σε κάθε του έκφανση, γνώση και ισχύ. Να το πούμε και αλλιώς; Να το πούμε: Η ΑΕΚ έχει καταφέρει να διώξει μακριά το «εφήμερο» ως προσδιορισμό της χαράς της. Πορεύεται συνεπώς με ασφάλεια στο μέλλον, με την αυτοπεποίθηση και την ηρεμία που απορρέει από τούτο. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της. Μέχρι την επόμενη.