Κανείς δεν περιμένει ή έχει την απαίτηση ο Παναθηναϊκός να είναι έτοιμος τέτοια εποχή, αλλά κάτι (πολύ) καλύτερο κόντρα στην ΤΣΣΚΑ 1948 στο ΟΑΚΑ μπορούσε προφανώς να το ζητήσει κανείς, έτσι δεν είναι; Κάτι θετικό δεν είδαμε παρά ελάχιστα, αποσπασματικά. Με συνέπεια να προκύψει αυτό το 1-1 που βάζει νωρίς την ομάδα σε κίνδυνο να μπλέξει σε ένα φαύλο κύκλο εσωστρέφειας και αμφισβήτησης, αφού το σενάριο αποκλεισμού από το Conference League είναι εφιαλτικό ακόμη και ως σκέψη.
Η (αυτό)κριτική πρέπει και επιβάλλεται να γίνει, είναι πάντα το πρώτο βήμα για να διορθώσεις πρόβλημα. Αλλά υπάρχει τουλάχιστον ένας λόγος να μην τα βάφουν (ακόμα;) μαύρα οι φίλοι του Τριφυλλιού. Έχει ονοματεπώνυμο: Αντριάνο Γιάγκουσιτς. Για ακόμα ένα ματς φάνηκε πως αυτό το παιδί έχει αυτό το «κάτι» που σαν το βλέπεις το αναγνωρίζεις και σε κάνει να πιστεύεις ολόψυχα. Στον τρόπο που ακουμπάει την μπάλα, στο πώς κινείται, στο τι αποφάσεις παίρνει.
Δεν είναι μόνο το γκολ του, για 2ο συνεχόμενο ευρωπαϊκό ματς. Έτρεχε πάνω κάτω, γύριζε πίσω στην άμυνα, έκοψε, πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις, δημιούργησε, ζήτησε μπάλες, δεν κρύφτηκε. Μέχρι που κουράστηκε, ήταν ο μόνος ίσως από τον οποίο περίμενες πως κάτι καλό θα συμβεί. Θυμίζοντάς μας έτσι πόσο ακατανόητο είναι το γιατί ο Ράφα Μπενίτεθ πέρυσι τον αγνοούσε παντελώς, τον είχε συνεχώς μεταξύ πάγκου και εξέδρας. Αλλά ΟΚ, πάει, πέρασε αυτό.
Ο Γιάγκουσιτς είναι η μεγάλη ελπίδα
Ο νεαρός Κροάτης είναι ένα τεράστιο project και παράλληλα η μεγάλη ελπίδα του Παναθηναϊκού. Σε πρώτη φάση για να τον ξελασπώσει τώρα, που ακόμα το σύνολο ψάχνεται «άσχημα», μετά το αρνητικό αποτέλεσμα στο ΟΑΚΑ το βράδυ της Τετάρτης (5/8). Σε τέτοιο κάδρο το ατομικό ταλέντο είναι αυτό που μπορεί να σου δώσει τη λύση. Στη ρεβάνς της Σόφιας, ξέρουμε ήδη από ποιον να περιμένουμε τη μία ενέργεια, αυτή της διαφοράς. Από έναν 20χρονο (εν δυνάμει) ηγέτη.
Υπάρχουν βέβαια κι άλλα που πρέπει να γίνουν, συν Γιάγκουσιτς και χείρα κίνει. Το Τσιριβέγια-Καμαρά λογικά δεν θα το ξαναδούμε ως δίδυμο στα χαφ (και δεν πρέπει να το ξαναδούμε, είναι ολοφάνερα μη λειτουργικό). Το ζήτημα με τα μπακ που ανεβαίνουν ψηλά και προκύπτει ανισορροπία στο transition είναι μεγάλο, μα διορθώνεται με το κατάλληλο κέντρο.
Θα ήταν παράλογο να πετάει ο Παναθηναϊκός σε αυτό το χρονικό σημείο. Το ζητούμενο είναι να γίνει η δουλειά στη Βουλγαρία, να αποφευχθεί δηλαδή ένα αποτέλεσμα που θα κινδυνεύσει να προκαλέσει μεγάλη (ανεπανόρθωτη;) ζημιά σε μια νέα προσπάθεια που μόλις ξεκίνησε. Προσεχώς θα μπουν Λιβάι Γκαρσία, Κάνγκουα, Ντέσερς, Κρίστιανσεν, αναμένονται ακόμα προσθήκες, δεν είναι η στιγμή για «ανάθεμα».
Μιλάμε για μια εντελώς καινούρια ομάδα που δεν έχει να πατήσει κάπου, αφού από πέρυσι δεν έμεινε σχεδόν τίποτα για βάση στήριξης. Θέλει υπομονή όλο αυτό, ψυχραιμία επίσης για να αγοραστεί ο απαραίτητος χρόνος. Από την άλλη βέβαια, ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει συσσωρεύσει τόσο οργή και απογοήτευση όλα αυτά τα χρόνια που ενώ το κατανοεί αυτό, δυσκολεύεται αφάνταστα να το κάνει. Ειδικά όταν έρχονται βραδιές όπως αυτή με την ΤΣΣΚΑ 1948…