Έως και την περασμένη άνοιξη τη σχέση του Ολυμπιακού με τον Τόμας Γουόκαπ χαρακτήριζε ένα win-win περιτύλιγμα. Εκείνος καθιερώθηκε ως βασικός σε μία από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης, χωρίς να έχει προηγουμένως ανάλογες παραστάσεις, ενώ η ομάδα επένδυσε πάνω σε έναν «στρατιωτικής» αφοσίωσης παίκτη που υπηρετεί κατά γράμμα τα «θέλω» του προπονητή, δεν έχει ακριβό συμβόλαιο και προϊόντος του χρόνου προσέφερε έξτρα υπηρεσία, με την απόκτηση του ελληνικού διαβατηρίου.
Πλέον όμως, αν κάποια από τις δύο πλευρές δεν βάλει νερό στο κρασί της, έστω για να συνεννοηθούν πάνω στα βασικά, είναι δεδομένο ότι θα φτάσουν στο άλλο άκρο και θα οδηγηθούν σε μια lose-lose κατάσταση. Αν δεν έχουν ήδη φτάσει.
Υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι μέσα στα μέλια μετά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωσή (τους), αίφνης όμως, δεν υπάρχει, το παραμικρό σημείο επαφής.
Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι δεν έκρυψαν την ενόχληση τους από τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε την υπόθεση της προσφοράς που είχε από την Ντουμπάι ο παίκτης. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι ιδιοκτήτες της ΚΑΕ είχαν την πρόθεση να καλέσουν για διαπραγματεύσεις πρόωρης ανανέωσης συμβολαίου τον Γουόκαπ, με ιδιαίτερα βελτιωμένους οικονομικούς όρους. Τους πρόλαβαν όμως οι εξελίξεις.
Οι δηλώσεις του παίκτη, πίσω από τις οποίες κρυβόταν η προφορική του συμφωνία με την Ντουμπάι. Λίγα 24ωρα μόνο μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ο Τεξανός γκαρντ άφηνε αιχμές σε συνέντευξη του για έλλειψη σεβασμού προς το πρόσωπό του εξαιτίας του μικρού σε σχέση με τον ανταγωνισμό συμβολαίου του. Χολωμένος ίσως και από τα μεγάλα συμβόλαια των νεοφερμένων Μοντέρο και ΜακΙντάιρ.
Όπως αποδείχτηκε δεν υπήρχε καπνός χωρίς φωτιά. Η φωτιά ήταν η προφορική συμφωνία του με την Ντουμπάι για τριετές συμβόλαιο συνεργασίας αντί 9 εκατ. ευρώ. Μπορεί να έχει προηγηθεί κάτι που δεν γνωρίζουμε – μια κλήση για διαπραγμάτευση από τον παίκτη προς τον σύλλογο προτού δώσει τα χέρια με τους Άραβες, αλλά το γεγονός ότι φέρεται να έχει βρει ακόμα και σπίτι στο Ντουμπάι, ενώ οι «ερυθρόλευκοι» ενεργοποίησαν την οψιόν που υπήρχε στο συμβόλαιο του για +1 χρόνο, είναι κάτι που δεν βγάζει νόημα. Και λογικά προκαλεί δυσφορία στη διοίκηση του Ολυμπιακού, αλλά και στον κόσμο της ομάδας.
Ο διεθνής πλέι-μέικερ πίστεψε προφανώς ότι για ένα τόσο πλουσιοπάροχο συμβόλαιο σε τόσο προχωρημένη ηλικία (το Δεκέμβρη κλείνει τα 34) ο Ολυμπιακός δεν θα στεκόταν εμπόδιο. Θα αντιλαμβανόταν ο σύλλογος ότι δεν μπορεί να χαθεί αυτή η απίθανη ευκαιρία και θα άναβε το πράσινο φως για την αποδέσμευσή του. Όμως, οι επίμαχες δηλώσεις και η εν γένει επικοινωνιακή προσέγγισή του δεν περιείχαν τίποτε διπλωματικό. Ίσως αρκούσε απλώς να πάει και να το ζητήσει, όχι τόσο άγαρμπα μέσω των Μ.Μ.Ε, αλλά face to face με τους προέδρους. Μετά από πέντε χρόνια κοινής πορείας και αγαστής συνεργασίας, θα ήταν αναφαίρετο δικαίωμά του. Από το ρεπορτάζ προκύπτει ότι κανείς στον Ολυμπιακό δεν έχει καταλάβει γιατί επέλεξε το δρόμο της απόλυτης ρήξης.
Η τελευταία εξέλιξη δείχνει ότι όχι μόνο το γυαλί είχε ραγίσει, αλλά είχε σπάσει ήδη για τα καλά. Ο Γουόκαπ κατήγγειλε εγγράφως το συμβόλαιο του, κλιμακώνοντας την κόντρα μέσω της νομικής οδού. Το επιχείρημα του μέσες – άκρες είναι ότι το ποσό που αξιώνει ο Ολυμπιακός (3 εκατ. ευρώ) για την αποδέσμευση του είναι καταχρηστικά δυσανάλογο με τις απολαβές του. Γνωρίζει όμως και ο ίδιος πως κανένα διαιτητικό όργανο δεν μπορεί με αυτό το αφήγημα να ακυρώσει ένα υπογεγραμμένο συμβόλαιο, αν δεν υπάρχουν οφειλές δεδουλευμένων. Ούτε η επικείμενη προσφυγή του στο ΒΑΤ, το ανεξάρτητο δικαστήριο της FIBA με έδρα τη Γενεύη, αναμένεται να αποφέρει καρπούς.
Όλα αυτά τα νομικά τερτίπια έχουν προφανώς στόχο να ασκήσουν πίεση στη διοίκηση του Ολυμπιακού, ώστε να αποδεχτεί την πρόταση της Ντουμπάι για το buy out. Αυτό που επιχειρεί δηλαδή ο Γουόκαπ είναι να καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω και να παίξει φέτος μπάσκετ στην Ελλάδα. Ότι «αφού θα με χάσετε που θα με χάσετε, πάρτε το 1,5 εκατ. και ό,τι είπαμε ψωμί και αλάτι…». Είναι όμως η μπλόφα η ενδεδειγμένη επιλογή σε αυτή τη συνθήκη; Μάλλον όχι, από τη στιγμή που εμπεριέχει το ρίσκο να στερηθεί ο παίκτης ακόμα και μέρος του φετινού μισθού του, αν δεν παραστεί στην έναρξη της προετοιμασίας και δεν ακολουθεί τη ρουτίνα της ομάδας.
Έως και το απόγευμα της Τρίτης (18/08) συγκέντρωνε κάποιες πιθανότητες ένα σενάριο διαπραγμάτευσης. Οι πρωταθλητές Ευρώπης ζητούν 3 εκατ. ευρώ από την Ντουμπάι για την αποδέσμευση του, σχεδόν τα διπλά δηλαδή απ’ όσα έχουν προσφέρει οι Άραβες. Ίσως θα μπορούσε να προκύψει ένα περιθώριο παζαριού στο buy out, στη λογική του να βάλει ο παίκτης ένα ποσό από την τσέπη του για να τα βρουν κάπου στη μέση.
Μετά τη νομική καταγγελία όμως, τι πεδίο συνεννόησης μπορεί να υπάρξει; Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να παίζει με το κύρος του και έχει πια όλο τον κόσμο της ομάδας στο πλευρό του. Ξέρει ότι μόνο ωφέλιμο δεν είναι να κρατάει έναν παίκτη κόντρα στη θέληση του και στο κάτω-κάτω το 1,5 εκατ. μόνο ευκαταφρόνητο ποσό δεν είναι. Ωστόσο, φυσικά και δεν μπορεί να ενδώσει, είναι πλέον θέμα «ηθικής τάξης» και προστασίας στοιχειωδών κανόνων λειτουργίας ενός μεγάλου συλλόγου.
Μοιάζει πια σχεδόν βέβαιο ότι αν ο Γουόκαπ δεν εμφανιστεί στην έναρξη της προετοιμασίας με διάθεση για αποκλιμάκωση της έντασης, η ρήξη θα είναι ολική και μη αναστρέψιμη. Σημαίνει ότι θα αφήσει πίσω της μόνο χαμένους και κανέναν νικητή. Ο Ολυμπιακός θα χάσει ένα πολύτιμο στέλεχος, ειδικά στο ελληνικό πρωτάθλημα και ο παίκτης θα μείνει ένα χρόνο ανενεργός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το επόμενο συμβόλαιό του.
Συνήθως, σε τέτοιου είδους μεταγραφικά saga κάποια από τις δύο πλευρές κραδαίνει πρώτη τη λευκή σημαία πίσω από τα χαρακώματα, δίνοντας τόπο στον… εγωισμό της. Το αδιέξοδο λύνεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τούτη εδώ όμως δεν φαίνεται να είναι μια συνηθισμένη περίπτωση. Και κυριότερη αιτία για αυτό είναι η περίεργη στάση του Τεξανού, ο οποίος από τη λήξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων κι έπειτα εμφανίζεται εντελώς αγνώριστος. Έφτασε στο σημείο να αγνοήσει τις συμβουλές των εκπροσώπων του περί του αντιθέτου και να προχωρήσει σε καταγγελία, την οποία χειρίζεται προσωπικά, προσλαμβάνοντας δικηγόρο από την Ιταλία. Δεν επικοινωνεί με κανέναν από την ομάδα, ούτε καν με τον προπονητή που τον έχει πιστέψει όσο κανείς άλλος.
Ο Ολυμπιακός έχει ξεμείνει από επιλογές εξεύρεσης συμβιβασμού, η μπάλα είναι αποκλειστικά στην πλευρά του παίκτη. Αυτός οδήγησε την κατάσταση στο απροχώρητο – απαιτώντας και όχι αξιώνοντας – αυτός είναι ο μοναδικός που μπορεί να ανοίξει χαραμάδα απεμπλοκής από το αδιέξοδο.