Για περισσότερο από μια 10ετία έβγαλε το ψωμί του εκτός συνόρων. Πρώτα στην Αυστρία, με τη φανέλα της Στουρμ Γκρατς (2015-18) και μετέπειτα στην Ιταλία, η οποία έγινε κάτι σαν δεύτερη ποδοσφαιρική πατρίδα του. Κάλιαρι αρχικά (2018-2022) και Μπολόνια μέχρι πρότινος. Ο Μπάμπης Λυκογιάννης κατατάχθηκε στις συνειδήσεις ως ένας από τους πιο συνεπείς διαχρονικά Έλληνες ποδοσφαιριστές του εξωτερικού.
Όχι «αφρός», αλλά κάτι περισσότερο από απλά «τίμιος».Και να που τώρα σήμανε η ώρα της επιστροφής στην… πραγματική πατρίδα. Μέσω της ΑΕΚ και ενώ τις προηγούμενες μέρες έπαιξε δυνατά και το σενάριο του Ολυμπιακού, της ομάδας δηλαδή που αναδείχθηκε ποδοσφαιρικά.
Τα «συν» που παρουσιάζει η περίπτωσή του είναι δεδομένα, εύλογα: Μιλάμε για έναν καλό, πολύπειρο μπακ. Που μπορεί να παίξει και ως αριστερό στόπερ σε περίπτωση που λείπει ο Φιλίπε Ρέλβας, ώστε να μη χρειαστεί να παίξει με ανάποδο πόδι ο Άρολντ Μουκουντί που για να το θέσουμε κομψά, δεν είναι το καλύτερο του. Και βεβαίως, είναι Έλληνας. Κάτι πολύ σημαντικό για τη στελέχωση της ευρωπαϊκής λίστας. Βασικά αυτό πιθανότατα είναι το σημείο-κλειδί που έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ του deal. Ένας ξένος σε αυτή τη θέση περισσότερο πονοκεφάλους θα δημιουργούσε παρά λύση στο συγκεκριμένο ζήτημα.
Η στελέχωση του ρόστερ είναι εξ ορισμού μια σύνθετη και με πολλές παραμέτρους διαδικασία, οι περιορισμοί της UEFA την κάνουν ακόμα πιο σύνθετη. Ο Λυκογιάννης απλοποιεί κατά πολύ τα πράγματα. Εάν υπάρχει ένας αστερίσκος στην περίπτωσή του είναι το γιατί δεν αποκτήθηκε νωρίτερα. Το timing. Έχει δηλαδή βάση η ένσταση που εκφράζουν ορισμένοι, κατά πόσο θα ήταν πιο συνετό να έχει μπει νωρίτερα στην ομάδα ώστε τώρα να είναι πολύ πιο κοντά στο επιθυμητό από πλευράς φυσικής κατάστασης και αυτοματισμών.
Μα, ξαναλέμε, η στελέχωση ενός ρόστερ είναι μια σύνθετη διαδικασία και δυναμική, με μεγάλες αλλαγές μεσούσης μιας μεταγραφικής περιόδου. Η ΑΕΚ απάντησε στα δεδομένα της στιγμής. Με έναν αξιόπιστο παίκτη που δεν θα σε εκπλήξει ποτέ αρνητικά και θα κάνει σωστά τη δουλειά του. Ναι, δεν είναι ο πιο γρήγορος του κόσμου (για να το θέσουμε ξανά κομψά), αλλά διαθέτει πολύ καλή σέντρα, έχει αποκτήσει πολύτιμες παραστάσεις παίζοντας τόσα χρόνια σε ένα πρωτάθλημα πρώτης ταχύτητας όπως το ιταλικό και είναι και ντόπιος, άρα δεν θα χρειαστεί χρόνο προσαρμογής στο περιβάλλον, μόνο στην ομάδα. Με λίγα λόγια, μια μεταγραφή που και ξεκάθαρο σκεπτικο έχει και ουσία.
Αλλά και μια μεταγραφή που δεν μπορεί ούτε θα είναι το τέλος για την Ένωση αυτό το καλοκαίρι. Οι Κιτρινόμαυροι χρειάζονται κι άλλα ειδικά με την προοπτική της πρόκρισης στη League Phase του Champions League. Έναν ακόμα δημιουργικό χαφ, έναν «Μάγερ στην αντίθετη πλευρά» θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε. Ένα ακόμα σέντερ μπακ γιατί ναι μεν υπάρχουν λύσεις ανάγκης (όπως ο Λυκογιάννης ή ακόμα και ο Αριάγκα) αλλά απαιτείται και ένας που να είναι 100% της θέσης. Και ενδεχομένως ένα ακόμα εξτρέμ στα δεξιά, άνευ Ελίασον υπάρχει πλέον χώρος.