Η ΑΕΚ δεν νίκησε, ούτε μετέπειτα ο ΠΑΟΚ, μηδέ ο Παναθηναϊκός. Κι ήρθε, ευτυχώς, ο ΟΦΗ να κρατήσει ψηλά τη σημαία του ελληνικού ποδοσφαίρου αυτήν την «καυτή» ευρωπαϊκή εβδομάδα του Αυγούστου. Με αυτό το εντυπωσιακό, απ’ άκρη σ’ άκρη, 3-0 απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας στο Ηράκλειο το βράδυ της Πέμπτης (20/8) που άνοιξε διάπλατα το δρόμο για την League Phase του Europa League.
Δεν είναι σωστό να το πηγαίνουμε συγκριτικά. Με την έννοια πως οι Κρητικοί δεν έχουν την ψευδαίσθηση πως μπορούν να τα βάλουν στα ίσα με το BIG-4, τουλάχιστον ακόμα. Ναι, σε 1 παιχνίδι, όπως το Σούπερ Καπ. Αλλά όχι σε βάθος χρόνου. Ούτε είναι σωστό να βάζουμε στο ζύγι τι έκανε η μία ελληνική ομάδα στην Ευρώπη και τι δεν έκανε η άλλη, σε αυτό (θα έπρεπε να) είμαστε «όλοι μαζί».
Αλλά είναι κάτι παραπάνω από απλά σωστό να αναδείξουμε την εξαιρετική δουλειά που κάνουν στον ΟΦΗ εδώ και πολύ καιρό. Κι ευτυχώς που ήρθαν τα δύο τρόπαια (Κύπελλο και Σούπερ Καπ δηλαδή) για να αποκτήσει όλο αυτό και απτό περίγραμμα. Μην γελιόμαστε, αυτά μένουν στη μνήμη, αυτά καθορίζουν το αν κάποιος είναι πετυχημένος ή όχι. Το αποτέλεσμα μετράει, καλώς ή κακώς. Κι αυτό δεν είναι ελληνικό «προνόμιο». Παντού έτσι γίνεται.
Χάρη σε αυτές τις επιτυχίες, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ο ΟΦΗ απέκτησε το πλαίσιο για να πορεύεται σε καθεστώς αυτοπεποίθησης για τη μέθοδό του. Γιατί καλή η συμπάθεια που γεννά η προσπάθεια ενός κλαμπ να «μεγαλώσει» αλλά μόνο η κουλτούρα νικητή μπορεί πραγματικά να σε αλλάξει επίπεδο. Και τι ευλογία που η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να αφιχθεί ο Χρήστος Κόντης στο πλέον κατάλληλο timing στο Ηράκλειο. Και αυτός είχε ανάγκη τον ΟΦΗ (μετά τον Παναθηναϊκό) και ο ΟΦΗ εκείνον. Η σύζευξη των δρόμων τους ήταν το τελευταίο κομμάτι του παζλ, αυτό που έλειπε για να αποκτήσει αντίκρισμα όλη η πρότερη δουλειά και να πάει στο επόμενο επίπεδο. Να κάνουν στην άκρη όλα εκείνα που κρατούσαν πίσω την ομάδα και δεν άφηναν να φανεί το πραγματικό potential.
Γιατί, μην το ξεχνάμε, πριν έρθει ο Έλληνας τεχνικός, οι Ομιλίτες ήταν σε πολύ δυσμενή, βαθμολογικά, θέση. Τέλη Οκτωβρίου του 2025 η ομάδα, με κόουτς τον Μίλαν Ράσταβατς, βρισκόταν στο +1 από τη ζώνη του υποβιβασμού, με απολογισμό 2-0-5 σε 7 αγωνιστικές, συγκομιδή 6 βαθμών όλων κι όλων και ένα γενικότερο κλίμα δυσαρέσκειας να κυριαρχεί. Ο Κόντης μέχρι τα Χριστούγεννα δεν μπόρεσε να αλλάξει πολλά. Βήμα-βήμα όμως έβαζε το σπόρο της αλλαγής και από εκεί και ύστερα, ο ΟΦΗ δεν κοίταξε ποτέ ξανά πίσω. Τερμάτισε στην 6η θέση στην κανονική περίοδο της Super League (7η μετά τα πλέι οφ) και βέβαια θριάμβευσε στον τελικό του κυπέλλου κόντρα στον ΠΑΟΚ στο Βόλο, επιστρέφοντας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ήρθε και το Σούπερ Καπ, κόντρα στην ΑΕΚ, να το κάνει ακόμα καλύτερο, στα όρια του τέλειου.
Το πόσο πολύτιμη, ψυχολογικά και πρακτικά, υπήρξε αυτή η περίοδος φάνηκε ξανά την Πέμπτη, κόντρα στους Βούλγαρους. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί αυτή η ωριμότητα σε μια συνθήκη (ευρωπαϊκό ματς) που η ομάδα είναι άμαθη; Αυτό το κενό εμπειρίας καλύφθηκε όχι από κάποιου είδους άγνοια κινδύνου, αλλά από την ισχύ που προκύπτει όταν αισθάνεσαι πως αυτό που κάνεις, το κάνεις σωστά.
Το κλαμπ της Κρήτης αποπνέει ποδοσφαιρική υγεία. Το ότι επίσης ενσαρκώνει το… γαλατικό χωριό του ελληνικού ποδοσφαίρου, επενδύοντας όσο καμία άλλη ομάδα σε Έλληνες ποδοσφαιριστές – 9 στη βασική ενδεκάδα και το λιγότεροι άλλοι έξι στον πάγκο ήταν με ΑΕΚ και ΤΣΣΚΑ (!) – εντείνει το αίσθημα της οικειότητας και το καθιστά με μια λέξη αξιοθαύμαστο. Ο κόσμος μπορεί πιο εύκολα να ταυτιστεί, να νιώσει συμμέτοχος σε όλο αυτό. Το γεγονός ότι κοντά 15.000 άνθρωποι είδαν από κοντά το παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ το δείχνει περίτρανα.
Το πιο ζόρικο πάντως για τον ΟΦΗ είναι μάλλον μπροστά του. Πώς θα χειριστεί τα άσχημα φεγγάρια όταν αναπόφευκτα θα έρθουν; Πώς θα συνδυάσει εντός και εκτός συνόρων υποχρεώσεις σε βάθος σεζόν όταν η αλήθεια είναι πως δείχνει λίγο οριακός από πλευράς ρόστερ για διπλό ταμπλό; Πώς θα ανταποκριθεί στην πρόκληση του να δείξει πως αυτό δεν ήταν κάτι του «μία και έξω» αλλά κάτι με βάσεις και μακροπρόθεσμο ορίζοντα;
Δύσκολες ερωτήσεις. Αλλά το ωραίο είναι πως στον ΟΦΗ δεν τις προσεγγίζουν με ανησυχία ή αβεβαιότητα. Όχι. Νιώθουν σιγουριά γι’ αυτό που κάνουν, για τους ανθρώπους τους και τον τρόπο τους. Αξίζουν μπράβο και σεβασμό για όσα έχουν ήδη πετύχει και έχουν όλη μας την προσοχή και τη θετική ενέργεια για το πώς θα εξελιχθεί το εγχείρημά τους. Που και ταυτότητα έχει και ξεκάθαρο πλάνο και πείθει ότι μπορεί να είναι απλώς η αρχή για μια ομάδα που βαρέθηκε τους δεύτερους ρόλους και έβαλε πλώρη για να γίνει πρωταγωνίστρια. Αν επιβεβαιωθει αυτό, κερδισμένος δεν θα είναι μόνο ο ΟΦΗ αλλά και όλο το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Πιθανότατα βέβαια και η Εθνική Ομάδα, αφού δεν αργεί η ώρα που κάποια από τα τόσα Κρητικόπουλα θα περάσουν και την πόρτα του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος.
Θα είναι ακόμα μια «δικαίωση» για την κρητική… παράφραση του «My way».