Το να καταφέρει να δει κανείς κάτι θετικό και αισιόδοξο αυτή τη στιγμή στον ΠΑΟΚ είναι μια πολύ δύσκολη συνθήκη. Μαζεύτηκαν πολλά άσχημα αυτό το πρώτο διάστημα της σεζόν, η χθεσινή ήττα με 3-1 από τον Παναθηναϊκό, για την Super League, ήταν ακόμη μια πληγή. Κι όμως, δεν είναι όλα μαύρα. Κι όμως, δεν είναι για να χαθεί η ελπίδα των φίλων της ομάδας για καλύτερες ημέρες…
Δηλαδή, για να μιλήσουμε με ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα, είδατε τι πρόλαβε να κάνει ο Όγκνιεν Ούγκρεσιτς μέσα σε 20 και κάτι λεπτά συμμετοχής (στο 75’ πέρασε στο παιχνίδι στη θέση του Χρήστου Ζαφείρη, συν τις καθυστερήσεις) στο ΟΑΚΑ; Στάζει ποιότητα το παλικάρι, φάνηκε με τη μία ο λόγος που ακούγονται τόσο καλά λόγια για πάρτη του.
Το γκολ που πέτυχε ο 20χρονος Σέρβος δεν άλλαξε μεν κάτι ως προς την ουσία της αναμέτρησης, μπορεί όμως στο μέλλον να μνημονεύεται ως η πρώτη από τις (πολλές) εξαιρετικές στιγμές του με τη φανέλα του ΠΑΟΚ. Ο τρόπος που κινήθηκε στο γήπεδο, το πώς χώθηκε στην καρδιά της άμυνας του Τριφυλλιού ενεργώντας σαν κρυφός επιθετικός, το ότι αυτός ήταν που είχε ανακτήσει την κατοχή της μπάλας, γεννώντας ουσιαστικά τη φάση (αν και το μεγαλύτερο credit γι’ αυτό πρέπει, δίχως αμφιβολία, να πάει στη φοβερή κάθετη του Δημήτρη Μπαταούλα)…
Τον καλό τον παίκτη τον καταλαβαίνεις κυρίως από δύο πράγματα. Από το πώς ακουμπάει την μπάλα αλλά και από το πώς κινείται όταν δεν την έχει στα πόδια του. Ο Ούγκρεσιτς, σε αμφότερα, δείχνει κάτι (πολύ) παραπάνω από απλώς επαρκής. Το «έχει», για να το θέσουμε απλά μα παραστατικά.
Χρειάζεται, εννοείται, να δουλέψει ακόμα πολύ και σκληρά, αλλά όλα υποδηλώνουν πως είναι παίκτης μεγάλης αξίας και πως με τον καιρό θα γίνεται όλο και καλύτερος. Μην κάνουμε, επίσης, το σφάλμα να τον συγκρίνουμε με τον Γιάννη Κωνσταντέλια. Δεν είναι δίκαιο για τον νεαρό Σέρβο, δεν θα μπορούσε (ακόμα;) να βρίσκεται στο επίπεδο του Έλληνα «μάγου» της Μπορούσια Ντόρτμουντ, δεν βγαίνουν τέτοια ταλέντα κάθε μέρα. Αλλά ο Ούγκρεσιτς έχει τα δικά του καλά και μπορεί να δώσει άλλα πράγματα, άλλες προοπτικές και διεξόδους στο παιχνίδι του ΠΑΟΚ. Δεν είναι έτοιμος παίκτης, είναι όμως ένα πολλά υποσχόμενο project.
Κι εδώ πρέπει, νομίζουμε, να ξεκαθαρίσουμε και κάτι ακόμη, πολύ ουσιώδες: Διακινείται κατά κόρον πως ο Δικέφαλος του βορρά υστερεί πλέον σε σχέση με τον εν Ελλάδι ανταγωνισμό. Εμείς, κόντρα στο ρεύμα, θα ρισκάρουμε να πούμε πως ακόμα κι έτσι να είναι, η διαφορά δεν είναι τόσο μεγάλη όσο φαίνεται εκ πρώτης όψης, με βάση τα τρέχοντα δεδομένα.
Παρά την τεράστια απώλεια του «Ντέλια», ο ΠΑΟΚ μια χαρά ρόστερ διαθέτει, ακόμη.Το μεγάλο του ζήτημα είναι ότι τα συνεχή προβλήματα δεν τον έχουν αφήσει να παίξει ποτέ πλήρης. Μία 11άδα με Παβλένκα, Κένι, Χατζηδιάκο, Ντιέγκο Κόστα, Γιαννούλη, Μεϊτέ, Ζαφείρη, Ούγκρεσιτς, Ζίφκοβιτς, Τάισον και έναν ακόμη επιθετικό (που όπως όλα δείχνουν, θα αποκτηθεί) είναι κακή; Όχι δα.
Το ότι δεν υπάρχει Ευρώπη πια στο πρόγραμμα, μόλο το τεράστιο πλήγμα στο πρεστίζ, στη ψυχολογία και στο ταμείο του κλαμπ, μπορεί να αποδειχθεί ευνοϊκό, για να δουλέψει η ομάδα σε λιγότερο φορτωμένο τέμπο, για να μην πιεστεί παραπάνω από όσο αντέχει στην παρούσα μεταβατική φάση. Δεν είναι κοντόφθαλμη και δίχως φιλοδοξία προσέγγιση, είναι ένα αναγκαστικό στάδιο σε μια δύσκολη διαδρομή. Τα ζόρια του σήμερα ενδεχομένως να κρύβουν τη χαρά του αύριο.