Όλα εκείνα τα παιδιά που θέλουν συνέχεια μια μπάλα στο πλευρό τους τέτοια αγάπη που της έχουν, ονειρεύονται να γίνουν Λιονέλ Μέσι, Κριστιάνο Ρονάλντο και πάει λέγοντας. Εξαιρετικά ως είδωλα, εννοείται. Μα ελάχιστα ρεαλιστικά, εννοείται ξανά. Υπάρχουν πολύ πιο γήινα παραδείγματα, πρότυπα, για να πει ένας γονιός, ένας προπονητής σε έναν ταλαντούχο μικρό «να αυτόν δες, να απ’ αυτόν “κλέψε”». Ο Χρήστος Τζόλης είναι ένα(ς) εξ αυτών για να το κρατήσουμε σε γαλανόλευκο φόντο…
Το ταλέντο το είχε, προφανώς. Μα μαζί είχε και το καθαρό μυαλό, τη σύνεση να δουλέψει σκληρά, να μετατρέψει τις αναπόφευκτες αναποδιές σε μάθημα, κίνητρο. Άλλοι στη θέση του, μετά το φιάσκο με τη Νόριτς, θα είχαν πάρει λάθος στράτα. Αυτός έκανε ένα βήμα πίσω, συνειδητά. Για να πάρει καλύτερη φόρα, για να φτιάξει πρώτα όλα αυτά που στερούταν και να αποκτήσει τα εφόδια μετά για να επιστρέψει πολύ πιο δυνατός, να τρυπήσει το ταβάνι του.
Γνωστή και… χιλιοτραγουδισμένη η πορεία του. Πρώτα στη Φορτούνα Ντίσελντορφ για να ξαναβρεί την αυτοπεποίθησή του και μετά στην Κλαμπ Μπριζ, όπου και απογειώθηκε σε κάθε πτυχή του ως άνθρωπος και ως επαγγελματίας για να πάρει τη μεγάλη μεταγραφή στην Άρσεναλ αντί 40 εκατ. ευρώ – και λίγα ήταν όπως είπε ο Τιερί Ανρί, ένας από τους πολλούς που έχουν καταγοητευτεί από τον Έλληνα ποδοσφαιριστή.
Ο Τζόλης παγιώνεται ως ο νέος leader της Εθνικής
Ο Τζόλης αυτό είναι, νέτα σκέτα, πια. Ένας παίκτης του world class επιπέδου που απαιτείται για να λογίζεται ως βασικός στην εν ενεργεία πρωταθλήτρια Αγγλίας, στην (αυτή τη στιγμή) καλύτερη ομάδα δηλαδή του καλύτερου πρωταθλήματος του κόσμου. Θα λέγαμε πως είναι εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα προσαρμόστηκε, αλλά… δεν το λέμε. Γιατί το περιμέναμε. Τίποτα δεν του έλειπε, ήταν πια πανέτοιμος. Όσο κι αν πάντα υπάρχουν μεταβλητές που δεν μπορείς να ελέγξεις, εδώ όλα τα στοιχεία ήταν στο «όπως πρέπει».
Όλο αυτό το feel-good αντανακλάται και στην Εθνική μας ομάδα, όπου ο 24χρονος εξτρέμ παγιώνεται σε ρόλο leader. Ναι, δεν είναι ο μόνος σε αυτήν την ομάδα με τρομερό ταλέντο, ειδικά από τη μέση και μπροστά. Κάθε άλλο. Γεμάτοι (ταλέντο) είμαστε, σε μια… συμπαντική ευλογία που κάποτε ούτε στα πιο τρελά όνειρά μας. Αλλά είναι εκείνος που δίνει το κάτι παραπάνω.
Διαθέτει τέτοια ποιότητα ώστε «μακιγιάρει» ακόμα και την τρύπα στο «6», ακόμα και την έλλειψη ηγέτη στο κέντρο της άμυνας. Η βελτίωση του είναι θεαματική και η αυτοπεποίθηση που βγάζει έχει πάει σε άλλο επίπεδο. Είναι το νο1 asset της ομάδας του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και περιμένουμε απ’ αυτόν ό,τι ακριβώς έκανε και χθες (24/9) κόντρα στη Σερβία, για το Nations League. Να οδηγεί τους άλλους, να τους εμπνέει, να τους μεταδίδει ασφάλεια και ηρεμία, να δίνει τη δημιουργική πνοή, τη φούρια, τις λύσεις όπως το γκολ του. Χρήστο Τζόλη, δικό σου. Και δικό μας…