Το refuse to lose προσωποποιημένο. Η σωστή, επαγγελματική νοοτροπία. Το κυνήγι μιας φαινομενικά χαμένης φάσης στο 5ο λεπτό των καθυστερήσεων, πόσοι και πόσοι θα τα είχαν παρατήσει χωρίς καν να προσπαθήσουν. Κι ύστερα, η σέντρα. Διαβήτης. Ο Τάσος Δουβίκας έστειλε την μπάλα στα δίχτυα, Σερβία – Ελλάδα 1-2 τελικό. Αλλά ο Κώστας Τσιμίκας είχε κάνει τα πράγματα, νωρίτερα, να συμβούν.
Αν το δούμε συνολικά, δεν ήταν από τους καλύτερους παίκτες της Εθνικής στο Βελιγράδι (ο MVP ήταν, μακράν, ο Χρήστος Τζόλης) ενώ εδώ και καιρό αναζητούσε κάτι δυνατό με τη φανέλα της Γαλανόλευκης. Ειδικά στο α’ μέρος αντιμετώπισε πολλά προβλήματα, ενώ φέρει μεγάλη ευθύνη στο γκολ του Ζίβκοβιτς, καθώς έχασε τον παίκτη, υστέρησε σε ταχύτητα και αντίδραση. Φάνηκε έτσι πως του λείπουν παιχνίδια, αφού μέχρι στιγμής τη φετινή σεζόν δεν έχει παίξει περισσότερα από 66 λεπτά με τη Λίβερπουλ (64 λεπτά στην Premier League, 2 στο Champions League, σε 3 συνολικές συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις).
Intime – Vichos Nikos
Προϊόντος του χρόνου πάντως, ανέβασε αισθητά την απόδοσή του. Βρήκε ρυθμό, ανέκτησε αυτοπεποίθηση. Για να φτάσουμε στην κούρσα του φινάλε που μεταμορφώθηκε στην ασίστ της νίκης. Το είχε ανάγκη, μεγάλη, αυτό ο Κώστας Τσιμίκας. Ο περσινός δανεισμός του στη Ρόμα εξελίχθηκε αρνητικά, ενώ κυκλοφορούσαν καιρό σενάρια πως είναι στη λίστα των ανεπιθύμητων στους Reds. Όμως αυτές οι δυσκολίες τον «ατσάλωσαν» και οδήγησαν σε αυτή τη σπουδαία στιγμή. Που μακάρι να είναι η αρχή πολύ καλύτερων ημερών για τον Έλληνα αριστερό μπακ.
Στο μεταξύ, να πούμε και κάτι ακόμα, γενικό; Η πρώτη αντίδραση, αυθόρμητα, είναι να χειροκροτήσουμε την Εθνική για τη μεγάλη νίκη στη Σερβία, στην πρεμιέρα του Nations League. Για το πόσο ωραία μπάλα έπαιξε, για την αντιδραστικότητα και τη ψυχραιμία που έδειξε σε κάθε πρόβλημα που της έβαλε το ματς.
Μα, ξέρετε κάτι; Με τόσο ταλέντο που έχουμε ως σύνολο, στόχος είναι να πάψουμε να το αντιμετωπίζουμε αυτό ως κάτι το σπέσιαλ. Να αρχίσει να παγιώνεται ως η (νέα) κανονικότητα. Ναι, πρέπει να βάλουμε τον πήχη τόσο ψηλά και να «απαιτήσουμε» ανάλογη συνέχεια. Δεν είναι αλαζονεία ή κάτι τέτοιο. Είναι υγιής φιλοδοξία και αποτύπωση της ποιότητας που υπάρχει σε αυτή τη γενιά ποδοσφαιριστών.
Κάναμε και νωρίτερα φοβερά ματς, φοβερά αποτελέσματα. Όπως τα διπλά με Αγγλία και Σκωτία. Όμως όταν ήρθε η στιγμή να κάνουμε αυτό που πραγματικά έπρεπε, ήτοι να περάσουμε στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026, αποτύχαμε. Αυτό όλοι οι διεθνείς το αναγνωρίζουν ως μέγα φάουλ από μεριάς τους. Γιατί έχουν απόλυτη συνείδηση της αξίας τους, πρώτα από όλα. Και ξέρουν πως είναι ανεπίτρεπτο, με τόση ποιότητα, να απουσιάζουν από τα μεγάλα ραντεβού.
Δικά μας παιδιά παίζουν σε ορισμένες από τις τοπ ομάδες του κόσμου. Καλή ώρα ο Κώστας Τσιμίκας στη Λίβερπουλ. Το έξτρα ευοίωνο δεν είναι μόνο πως είναι καλοί. Είναι ότι δεν αρκούνται σε αυτό που έχουν, πως διψούν για περισσότερα και θα τα δώσουν όλα για να τα αποκτήσουν. Το σπριντ στο φινάλε του «Τσίμι» αυτό ακριβώς συνοψίζει. Εμφατικά.