Κάτι που χαρακτηρίζει όλους τους καλούς τους παίκτες είναι η ικανότητα να ξεπερνάνε τις αναποδιές, να πηγαίνουν παρακάτω όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως θα ήθελαν. Κανείς άλλωστε δεν τα κάνει πάντα όλα σωστά. Τα λάθη είναι που ορίζουν το δρόμο προς την επιτυχία όσο παράδοξο κι αν σε πρώτη φάση ακούγεται. Αυτή τη (θετική) νοοτροπία ο Φώτης Ιωαννίδης την έχει κάνει κτήμα του…
Χθες (27/9) βράδυ στο Άουγκσμπουργκ, τη στιγμή (67ο λεπτό) που αστόχησε φάτσα με τη γερμανική εστία θα μπορούσε να την «κουβαλάει» μαζί του σε όλο το υπόλοιπο του ματς, να τον τσακίσει ψυχολογικά. Βρέθηκε σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση, «ανεπανάληπτο τετ α τετ» καθώς το λέει το δημοσιογραφικό κλισέ, αλλά δεν σούταρε καλά και έστειλε την μπάλα δίπλα από το δοκάρι.
Ο διεθνής φορ γύρισε αμέσως σελίδα και δεν έδωσε στη φάση παραπάνω αξία από όσο έπρεπε πάνω στην κάψα των γεγονότων. Ήξερε πως δεν μπορούσε να αλλάξει πια κάτι και ότι το μόνο που είχε σημασία ήταν να προχωρήσει. Όχι για να εξιλεωθεί. Αλλά επειδή αυτό επιβάλλει ο ρόλος του στο γήπεδο. Δεν είναι ότι δεν τον ένοιαξε, πως δεν τον πείραξε. Πρώτα ο ίδιος (θα) κάνει την αυτοκριτική του. Απλά δεν αφήσε αυτό να τον χαλάσει, να του μειώσει τα επίπεδα αυτοεκτίμησης.
Δεν ήταν αποσπασματικό. Το έχει πει παλαιότερα και ο ίδιος ο Ιωαννίδης, σε συνέντευξή του. Πως είναι πάντα δυνατός πνευματικά, τόσο ώστε να μην μπορεί τίποτα να τον ρίξει ψυχολογικά εν ώρα αγώνα. Ακόμα δηλαδή κι αν χάσει την πιο κλασική ευκαιρία, δεν αφήνει το σαράκι της αμφιβολίας να αρχίσει να τον κατατρώει. Διατηρεί τη ψυχραιμία του, την καθαρή του σκέψη. Όπως πρέπει να κάνει δηλαδή κάθε (καλός) επιθετικός.
Να λοιπόν γιατί παρότι δεν κατάφερε να σκοράρει στο τετ α τετ με τον Αλεξάντερ Νίμπελ, ουδόλως επηρεάστηκε αρνητικά. Άλλος στη θέση του θα αντιδρούσε διαφορετικά. Θα τον έπαιρνε από κάτω και δεν θα μπορούσε να σηκώσει κεφάλι. Ο επιθετικός της Σπόρτινγκ Λισαβόνας συνέχισε απτόητος, έδωσε μάχες, άνοιξε δρόμους για τον Βαγγέλη Παυλίδη και για τους παίκτες της πίσω ζώνης και οι Γερμανοί τον ένιωσαν πιο πολύ και απ’ τον Ανδρέα Τετέι. Δεν είναι τυχαίο πως γίναμε πιο παρόντες, απειλητικοί στο αντίπαλο μισό μόλις μπήκε ο Ιωαννίδης. Για τις συνθήκες της συγκεκριμένης αναμέτρησης, για το πώς είχαν διαμορφωθεί τα δεδομένα, ήταν μια οξυδερκής αλλαγή από μεριάς του Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Μην παρεξηγηθεί το νόημα αυτού του κειμένου. Ο σκοπός είναι προφανώς να γίνονται γκολ ευκαιρίες όπως αυτή που έχασε ο πρώην άσος του Παναθηναϊκού ειδικά σε τέτοια ματς που δεν βγαίνουν δα οι φάσεις σωρηδόν. Ούτε αιθεροβατούμε: Αν δεν είχε σκοράρει λίγο αργότερα ο Δημήτρης Κουρμπέλης, και τι δεν θα άκουγε τώρα ο φορ της Σπόρτινγκ για αυτό που έχασε. Όμως, ξαναλέμε: Τη διαφορά στο τοπ επίπεδο κάνει και η ικανότητα να προσπερνάς τις αναπόφευκτες κακές στιγμές. Αυτό σε πάει πραγματικά πιο ψηλά. Είναι ένα κομβικό προτέρημα. Το διαθέτει ο Φώτης Ιωαννίδης. Αρχίζει να το διαθέτει και η Εθνική μας ομάδα…