Με τη συνήθη υπερβολή που μας χαρακτηρίζει ως Έλληνες, πολλοί έσπευσαν να μειώσουν τον Μάρκο Νίκολιτς αμέσως μετά την ήττα της ΑΕΚ από τον Παναθηναϊκό. «Του πήρε την ταυτότητα ο Τζέικομπ Νίστρουπ» και πάει λέγοντας. Αν, λέμε αν, κάτι δείχνει αυτό το αποτέλεσμα, είναι πόσο καλός προπονητής είναι ο Δανός. Όχι ότι ο Σέρβος είναι, έγινε, ξαφνικά κακός…
Όλα πρέπει να μπαίνουν στο σωστό πλαίσιο ώστε να είμαστε δίκαιοι στις κρίσεις μας. Εάν εμπλεκόμαστε συναισθηματικά, καλό είναι να περιμένουμε να πέσουν οι σφυγμοί πριν εκφράσουμε βαρύγδουπες απόψεις. Στην πραγματικότητα η Ένωση ήταν και είναι τυχερή που έχει στον πάγκο τον Νίκολιτς. Κι όποιος τυχόν είχε αμφιβολία ας κάτσει να δει όλο το παιχνίδι με τη Ρεάλ Μαδρίτης. ‘Η να ακούσει όσα είπε ο Ζοσέ Μουρίνιο μετά τη λήξη. Που χαρακτήρισε «σπουδαία» την ΑΕΚ δίνοντας συγχαρητήρια στον συνάδελφό του για το πώς έστησε την ομάδα του σε άμυνα και επίθεση. Κάτι (θα) ξέρει, ε;
Πιθανόν ο Πορτογάλος να είχε κατά νου και αυτό που έγινε με τη συμπλήρωση μιας ώρας αγώνα. Όταν όλοι περίμεναν πως ο Νίκολιτς θα έκανε μια συντηρητική κίνηση για να φρεσκάρει και να ενισχύσει την ομάδα του. Τύπου να βάλει έξτρα παίκτη στο κέντρο ή στην άμυνα, δίνοντας σήμα «τώρα παίζουμε άμυνα και βαστάμε γερά της ΑΕΚ παλικάρια». Εκείνος, όμως, έκανε το αδιανόητο.
Ενώ έχει ήδη βάλει τον Ζίνι 7 λεπτά νωρίτερα (στη θέση του Μάγερ), αποφασίζει να ρίξει στο τερέν και τον Βάργκα (αντί του Κάιρινεν). Αποφασίζει δηλαδή να παίξει με 2 καθαρούς επιθετικούς, δύο αμυντικά χαφ και στα άκρα τους Ζίνι – Κοϊτά. Σαν κύμα θετικής ενέργειας μεταδίδεται σε όλη την ομάδα μεμιάς πως «δεν φοβόμαστε», ότι «παιδιά, το ματς το χτυπάμε στα ίσα και πάμε για τη νίκη». Το αποτέλεσμα αυτής της γενναίας, τολμηρής και φιλόδοξης κίνησης ήταν το γκολ του Πήλιου. Το βλέμμα απορίας και αγωνίας του Μουρίνιο, στον οποίο έκανε γκρο πλαν εκείνη τη στιγμή ο σκηνοθέτης, μετέφερε ακριβώς την έκπληξη που ένιωθε ο κόουτς των Μαδριλένων γι’ αυτό που είχε μόλις συμβεί, το ότι είχε δει από τον αντίπαλό του κάτι που δεν περίμενε.
Intime – Maropoulos Alexandros
Πολλά μπορεί να πει κανείς για τα επιμέρους στοιχεία που επέτρεψαν μετά στη Ρεάλ να προλάβει να γυρίσει το ματς και να φύγει νικήτρια (3-2) από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Όμως σε τελική ανάλυση, είναι αυτή η ποιότητα των mega club, που μπορεί να σε «τσακίσει» ανά πάσα στιγμή, με ενέργειες παγκόσμιας κλάσης. Το μόνο που μπορεί να αντιτάξεις σε αυτό είναι να παίξεις 100% σωστά για τα μέτρα σου και έτσι να έχεις ήσυχη τη συνείδησή σου ότι έδωσες το καλύτερο δυνατό σου. Κάτι που έκανε η ΑΕΚ. Λίγο έλειψε και θα είχε ανταμειφθεί γι’ αυτό με την ισοπαλία. Δεν τα κατάφερε, πρυτανεύει άρα η απογοήτευση, αλλά δεν πρέπει με τίποτα να «σβήσει» η περηφάνεια, το μπράβο.
Ήταν περίσσευμα ψυχής, ήταν ένα από πολλές απόψεις εξαιρετικό ματς. Χάρη σε μία πολύ καλή διαχείριση από μεριάς του Μάρκο Νίκολιτς. Στην προετοιμασία της αναμέτρησης αλλά και στις απαντήσεις των ερωτημάτων που προέκυψαν κατά τη δράση. Από εκεί και πέρα δεν μπορείς να ελέγξεις προφανώς τα πάντα πόσο μάλλον κόντρα σε τέτοιο αντίπαλο. Ο Ζίνι, για παράδειγμα, έχασε την μπάλα μάλλον τσάμπα και βερεσέ στη φάση που έφερε το γκολ του Βαλβέρδε και την ανατροπή, αλλά μπορεί να πει κανείς πως δεν είχε δικαιολογήσει ως τότε τη χρησιμοποίησή του, πως ήταν αυτός ο φταίχτης; Όχι δα…