Μία πειραματική, εξ ανάγκης, 11άδα σε ένα – όπως αποδείχθηκε – κακό ποιοτικά ντέρμπι. Μια ομάδα που από τις αρχές του χρόνου βρίσκεται σε φάση αναζήτησης και προσανατολισμού. Το ότι με τόσα χάντικαπ ο ΠΑΟΚ έφυγε από το «Γ. Καραϊσκάκης» με κέρδος ένα βαθμό (1-1) απέναντι στον Ολυμπιακό, το οφείλει ξεκάθαρα στο ότι μέσα σε αυτήν την αβεβαιότητα που ζει, έχει έναν παίκτη πολύ πάνω του μέσου όρου, για να στηριχθεί: Αντρίγια Ζίβκοβιτς το όνομα αυτού…
Το γκολ (της ισοφάρισης) που βάζει είναι ο ορισμός της καλώς εννοούμενης πονηριάς. Της ποδοσφαιρικής οξυδέρκειας μάλλον, για να το θέσουμε πιο σωστά. Είδε την πιθανότητα λάθους πριν καν αυτή συμβεί. Καιροφυλακτούσε, περίμενε τη στιγμή του. Ο Τικνιζιάν δεν τον πήρε ποτέ χαμπάρι, ο Σέρβος έκλεψε την πάσα του Ορτέγκα και με άμεση εκτέλεση, έστειλε την μπάλα στα δίχτυα. Κλάση…
Γενικώς αν το δεις, ο Ζίλε έχει κάνει (πολύ) καλύτερα ματς με τη φανέλα της ομάδας που τιμά και υπηρετεί από το 2020 – πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός, ε; Όμως για πολλοστή φορά ήταν εκείνος που περίμενες να κάνει τα περισσότερα πράγματα, να πάρει από το χέρι τον Δικέφαλο και να τον βγάλει από τα ζόρια.
Intime – Vichos Nikos
Ακόμα κι όταν κάνει λάθη, δεν τον κακίζεις. Ξέρεις ότι δεν θέλει πολύ για να γίνει καθοριστικός, ξέρεις ότι δεν θα τον ρίξει ψυχολογικά και θα προσπαθήσει εκ νέου, ξανά και ξανά, πιο αποφασισμένος, πιο δυνατά. Το πώς σκόραρε χθες, αυτό έρχεται εμφατικά να συνοψίσει. Το ότι νωρίτερα είχε βγάλει εκπληκτική κάθετη στον Ζαφείρη, άλλο αν ο Έλληνας χαφ αστόχησε στο τετ α τετ χάνοντας μια τεράστια ευκαιρία, επίσης.
Φάνηκε λοιπόν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όχι πως υπήρχε βέβαια σοβαρή αμφιβολία, το πόσο σπουδαία ήταν η κίνηση του ΠΑΟΚ να του ανανεώσει το συμβόλαιο. Ειδικά σε μια περίοδο όπως η τρέχουσα, που η ομάδα βρίσκεται σε μεταβατική φάση και θέλει επειγόντως και σταθερές για να καταφέρει να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, για να επανέλθει στο δρόμο της επιτυχίας.
Σπάνια βρίσκεις τόσο πολλαπλά επιδραστικό παίκτη όσο ο Ζίβκοβιτς. Μαζί έναν επαγγελματία που δεν εφησυχάζει ποτέ, συνεχώς αναζητάει τρόπους να βελτιώσει το παιχνίδι του, να γίνει ακόμα πιο χρήσιμος στο σύνολο. Αναλαμβάνοντας ευθύνες, βγαίνοντας μπροστάρης. Όταν είναι στο 100% του είναι απόλαυση να βλέπεις τι κάνει, πώς το κάνει. Όταν το ματς δεν του βγαίνει, κανείς αντίπαλος δεν πρέπει να κάνει το μέγα σφάλμα να τον υποτιμήσει – θα το πληρώσει, στάνταρ.
Πολλοί έχουν βιαστεί να ξεγράψουν τον ΠΑΟΚ φέτος, μιλάνε από καιρό για χαμένη σεζόν. Δεν μπορούμε, προφανώς, να ξέρουμε τι θα προκύψει στο φινάλε. Αλλά αυτό που βλέπουμε, στην πράξη, είναι μια ομάδα που κόντρα σε όλα, είναι ακόμη «εδώ». Έστω με τις αδυναμίες της, τις ελλείψεις της, μέσα στην τόση αρνητικότητα που έχει εισπράξει. Ζίβκοβιτς παρόντος, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά…