Δεν είναι όλα για όλους και μερικοί παίκτες χρειάζονται χρόνο και ένα πολύ συγκεκριμένο περιβάλλον για να μπορέσουν να «συναντηθούν» με την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους και να πάρουν έτσι πραγματικά μπροστά. Ο Αντώνης Σιατούνης ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Στα 24 του και μετά τη μετακίνησή του στην Μπενεβέντο, αρχίσει να βγάζει στο γήπεδο ωραία πράγματα, κάνοντας το όνομά του να ακούγεται δυνατά.
Ήταν σε μια δύσκολη εποχή (2018) για τον Παναθηναϊκό, γέννημα-θρέμμα του οποίου είναι, τότε που πήρε την απόφαση να ξενιτευτεί για να συνεχίσει αλλού την εκπαίδευσή του. Στο Τριφύλλι τα πράγματα δεν ήταν καθόλου ευνοϊκά τότε για τα παιδιά των Ακαδημιών. Ήταν 16 χρονών όταν μετακόμισε στην Ιταλία, στη Σαμπντόρια προτιμώντας την από την Μπενφίκα, που επίσης τον ήθελε, του φάνηκε πιο λογικό βήμα. Τεράστια αλλαγή, πόσο μάλλον για ένα παιδί που ήταν ακόμα στην εφηβεία. Χρειάστηκε να προσαρμοστεί σε κάτι αισθητά διαφορετικό από αυτό που ήξερε, σε αγωνιστικό και ανθρώπινο επίπεδο. Να περάσει πράγματα που οι περισσότεροι συνομήλικοί του ούτε καν υποψιάζονταν. Του έκανε καλό όμως αυτό. Τον «ατσάλωσε», τον πείσμωσε.
Μετά από 3 χρόνια στη Γένοβα, όπου έμαθε πολλά κι ας μην έφτασε ποτέ να παίξει στην α’ ομάδα της «Σαμπ», άλλαξε ρότα, πήγε στη Μόντσα. Ένα κλαμπ που εκείνη την περίοδο είχε «τρελές» φιλοδοξίες, με κάτι από Μίλαν του ένδοξου πάλαι ποτέ. Ο θρυλικός Σίλβιο Μπερλουσκόνι είχε αγοράσει το κλαμπ, ο Αντριάνο Γκαλιάνι ήταν ο γενικός δερβέναγας της καθημερινότητας. «Σχολείο» πραγματικό αυτό που πέρασε ζώντας κοντά σε δύο τόσο μεγάλες προσωπικότητες, σε δύο «τοτέμ» του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Η συνέχεια για τον Αντώνη Σιατούνη περιλάμβανε Βίρτους Εντέλα και Ποτέντζα. Στην πρώτη, είχε ένα σοβαρό τραυματισμό που δεν απέκτησε έτσι ποτέ χώρο και χρόνο. Στη δεύτερη, πήρε πραγματικά τα πάνω του. Αρχίζοντας να απελευθερώνει το potential του. Έτσι ήρθε και η μεταγραφή στην Μπενεβέντο, στη Serie B, το καλοκαίρι που μας πέρασε. Το «ακόμα καλύτερα» όπως αποδεικνύεται.
Μετά από 10 συμμετοχές (σε 11 αγωνιστικές) με τις «Μάγισσες», ο Έλληνας μέσος έχει να καμαρώνει, μεταξύ αρκετών άλλων, και για τα 4 γκολ που έχει σημειώσει, με τελευταίο χρονικά αυτό στο 1-1 με την Αβελίνο. Ισοφάρισε δηλαδή τον αριθμό των τερμάτων που πέτυχε πέρυσι με την Ποτέντζα (σε 36 ματς), που είναι και προσωπικό ρεκόρ του. Και δεν σκοπεύει, προφανώς, να αρκεστεί σε αυτό…
Αντώνης Σιατούνης – Δες το γκολ του με την Αβελίνο (στο 4′:35”):
Ο προπονητής του, Αντόνιο Φλόρο Φλόρες τον εμπιστεύεται απόλυτα, κάτι που δικαιολογείται εμφατικά στο τερέν. Ο αριστεροπόδαρος μέσος ξεχωρίζει για την τακτική του πειθαρχία και την καλή του τεχνική κατάρτιση, για το πόσο ουσιαστικός είναι σε άμυνα και επίθεση. Ένα σύγχρονο πολυσύνθετο 8άρι που απαντάει θετικά στα ζητούμενα της κατεύθυνσης που έχει πάρει το σπορ τα τελευταία χρόνια. Το ότι μικρότερος έπαιζε 6άρι ή και στόπερ, τον έχει βοηθήσει να ξέρει πολυπλεύρως τα «τι και πώς» του άξονα, δημιουργώντας του τακτική παιδεία και ωριμότητα.Μέχρι πού μπορεί να φτάσει άραγε; Δεν υπάρχει κανένας λόγος βιασύνης. Αγάλι αγάλι. Πέρασε πολλά για να φτάσει ως εδώ, πείθει πλέον πως μπορεί να τα πάει πολύ καλύτερα. Και όπου τον βγάλει ο δρόμος, πάντα σε πλαίσιο υγιούς φιλοδοξίας για ακόμα καλύτερα.
Ένα εξαιρετικό παράδειγμα γι’ αυτόν θα μπορούσε να είναι ο Ηλίας Κουτσουπιάς. Ακόμα ένας Έλληνας παίκτης δηλαδή που πέρασε πολλά χρόνια στην ανωνυμία των μικρότερων Κατηγοριών της Ιταλίας, στην οποία κι εκείνος είχε μεταναστεύσει στα 16 του. Βήμα βήμα, ζόρι το ζόρι, έφτασε ως την Άντερλεχτ και μαζί στις κλήσεις του Ιβάν Γιοβάνοβιτς για την Εθνική Ελλάδας, στην οποία, καταπώς όλοι το χαιρόμαστε πια, δεν μπαίνεις άμα δεν καλύπτεις αυστηρά υψηλά ποιοτικά κριτήρια. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο Αντώνης Σιατούνης θα μπορούσε να ακολουθήσει κάποτε την ίδια πορεία. Αλλά ξέρουμε, το έχουμε δει πολλάκις, ότι οι παίκτες που ατσαλώνονται και χτίζουν τη δέουσα νοοτροπία, είναι ικανοί για τις μεγαλύτερες των υπερβάσεων…