Μπορεί κάποια στιγμή και συ να σιγοτραγούδησες, χωρίς να καταλαβαίνεις τι ακριβώς εννοούσε ο Μάρκος Βαμβακάρης, τον στίχο «Γαλησσά και Nτελαγκράτσια και ας μου ‘ρθει συγκοπή» από την εμβληματική Φραγκοσυριανή. Σαν η τύχη σε φέρει στο νησί του επονομαζόμενου και «πατριάρχη του ρεμπέτικου» σου έρχεται η απάντηση. Ο Γαλησσάς και η Ντελαγκράτσια (Ποσειδωνία) είναι δύο από τις πιο όμορφες περιοχές της Σύρου…
Γενικά μιλώντας είναι μια αποκάλυψη το μέρος. Σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή που φτάνεις εκεί με το καράβι, με το που αντικρίζεις την Ερμούπολη. Αρκετά διαφορετική από τις υπόλοιπες Κυκλάδες, μα και τόσο αντιπροσωπευτική συνάμα. Δεν ξέρουμε πώς τα καταφέρνει, αλλά τα… καταφέρνει. Εκπέμπει μια αρχοντιά από φυσικού της, δίχως ίχνος σνομπισμού ή αλαζονείας. Ίσα ίσα, νιώθεις σαν να σε υποδέχεται με μια ζεστή αγκαλιά.
Και το πνεύμα φιλοξενίας δεν εξαντλείται στα λόγια, στην αίσθηση. Γίνεται, είναι πράξη. Δεν θα μπορούσε να το συνοψίσει καλύτερα η πρωτοβουλία που πήρε ο Δήμος Σύρου-Ερμούπολης, ξεκινώντας την εγκατάσταση ομπρελών στις παραλίες του νησιού, με στόχο να είναι έτοιμες έως τα τέλη Μαΐου, ενόψει της θερινής περιόδου προκειμένου να χρησιμοποιούνται δωρεάν από τον κόσμο, ντόπιους και τουρίστες.
Πόσο πιο ηχηρό να γίνει το μήνυμα πως οι παραλίες (πρέπει να) είναι ανοιχτός και δημόσιος χώρος, φιλόξενος για όλους; Απλά θυμηθείτε πόσο χρεώνεται το σετ ξαπλώστρες στις παραλίες της Αττικής και σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της χώρας, για να κάνετε τη σύγκριση σε νοοτροπία και ουσία. Που έχουμε φτάσει στο σημείο να χρειάζεται ένα 100άρικο+ για να πάει μια οικογένεια σε μια οργανωμένη παραλία και να μην την φάει το «λιοπύρι» (αν δεν έχει προνοήσει να πάρει δική της ομπρέλα). Ναι, η «αρχόντισσα» των Κυκλάδων κάνει τη διαφορά, πάει κόντρα στο ρεύμα. Δείχνοντάς μας πως ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός και ότι όπου υπάρχει βούληση, υπάρχει και τρόπος.
Η Σύρος διαθέτει ήδη ένα πολύ μεγάλο δίκτυο δημοτικών ομπρελών, περί τις 250, δίνοντας τη δυνατότητα σε κατοίκους και επισκέπτες να απολαμβάνουν τη σκιά στις παραλίες χωρίς οικονομική επιβάρυνση. Τώρα αυξάνει κατά πολύ αυτόν τον αριθμό, αναδεικνύοντας στην πράξη ότι η ποιότητα της παραλιακής εμπειρίας δεν πρέπει να είναι προνόμιο, αλλά δικαίωμα για όλους, ανεξαρτήτως «πορτοφολιού».
Παράλληλα, ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην προσβασιμότητα. Ο δήμος έχει αναπτύξει και συνεχίζει να ενισχύει υποδομές για άτομα με αναπηρία, με διαδρόμους πρόσβασης, αλλαξιέρες ΑμεΑ, ειδικές τουαλέτες, καθώς και συστήματα αυτόνομης πρόσβασης στη θάλασσα, που επιτρέπουν σε ντόπιους και επισκέπτες με κινητικές δυσκολίες να απολαμβάνουν ισότιμα το μπάνιο τους.
Αυτό θα έπρεπε να είναι αυτονόητο (έλα, δυστυχώς, που δεν είναι…) και ελπίζουμε το παράδειγμα της Σύρου να το ακολουθήσουν όλοι, να γίνει κανόνας και να φτάσουμε κάποτε στη συνειδητοποίηση πως ο πολιτισμός μιας χώρας δεν κρίνεται από τα αγάλματα ή τα μουσεία της, αλλά από το πώς συμπεριφέρεται στους πιο αδύναμους.
Στην «αρχόντισσα» των Κυκλάδων κατανοούν πως η φυσική ομορφιά δεν αρκεί από μόνη της για να προσφέρεις ένα πλήρες πακέτο στον κόσμο. Έρχονται λοιπόν και προβάλλουν ένα μοντέλο παραλίας με σεβασμό στον άνθρωπο. Κάνοντάς μας να τραγουδάμε δυνατά «Μία φούντωση μια φλόγα έχω μέσα στην καρδιά»!