Είναι αυτή η ξεχωριστή μυρωδιά που μεθυστικά σε τυλίγει. Αυτό που αντικρίζεις σαν φτάνεις με το καράβι. Στρώνει ξανά το «είναι» σου, που τόσο θα ‘χει κουνηθεί νωρίτερα στο Ικάριο Πέλαγος, το πιάνει εκεί για τα καλά το κύμα, δεν τον κόβει τον αέρα τίποτα. Είτε κατέβηκες στον Εύδηλο, είτε στον Άγιο Κήρυκο, πάτησες χώμα αγιασμένο. Είσαι στο σωστό νησί. Ικαρία αγαπημένη, Ικαρία λατρεμένη…
Τις προάλλες βγήκε ένας ερευνητής και υποστήριξε πως είναι «μούφα», αποτέλεσμα παραποίησης στοιχείων, η σύνδεση του νησιού με τη μακροζωία. Ο καψερός δεν ξέρει, τον συγχωρούμε. Γιατί εδώ το «ζουμί» είναι η ευζωία. Και αυτό φέρνει μαζί και τα πολλά, καλά χρόνια.
Σκόρπιες εικόνες, στιγμές από τον επί γης αυτόν παράδεισο, αυτό το νησί – ευτυχία εκεί στα ανατολικά του Αιγαίου:
Είναι κάποιος ηλιοκαμένος μουσάτος α λα «Ναυαγός Τομ Χανκς» τύπος που θα πετύχεις να κάνει ποδήλατο μες στο λιοπύρι, συζητώντας μαζί του μαθαίνεις πως είναι ψηφιακός νομάδας στο νησί, «σώγαμπρος» σου αυτοχαρακτηρίζεται γελώντας. Ξέρει κάθε πέτρα, κάθε δρόμο και δρομάκι, κάθεται με τις ώρες και χαζεύει το τοπίο, να το ξέρεις, όταν έρθεις πραγματικά σε επαφή με τη φύση, τότε και μόνο βιώνεις αυτό που είναι ταυτόχρονα άδειασμα (βασάνων) και γέμισμα (ευτυχίας).
Είναι κάποιο από τα πανηγύρια που πήγες και χόρεψες, γέλασες, ήπιες, αγκαλιάστηκες με ανθρώπους που είδες μια φορά και ένιωσες σαν να ξέρες από πάντα. Δεν ‘πα να ‘ταν «γκρούβαλοι», δεν ‘πα να ‘ταν «φασαίοι», δεν μπαίνουν ταμπέλες όταν παραδίνεσαι στο ρυθμό της μουσικής, στη μέθεξη του «ένα σώμα, μια ψυχή».
Είναι μαγαζιά σαν το θρυλικό Τάκα Τάκα Μαμ στο Περδίκι, με το πιο νόστιμο old school μπέργκερ που έχεις φάει στη ζωή σου. Μπορεί να σου ‘ρθει κάνα 2ώρο αφότου το παρήγγειλες, αλλά αν βιάζεσαι, κάτι έχεις κάνει εσύ λάθος. Εδώ όλα είναι χαλαρά, το αντίθετο δεν είναι καν επιλογή. Έχει και εξωπραγματικά νόστιμο, δικό τους, παγωτό.
Είναι αυτά τα φοβερά και τρομερά χωριά όπως το Χριστός Ραχών, που «ανοίγει» από (αργά) το απόγευμα και μετά. Ή η Ακαμάτρα, μην φύγεις αν δεν φας στα Πέριξ κι αν δεν ψωνίσεις από το φούρνο του Καρνάβα. Μαζί με τον Ξυλόφουρνο στον Άγιο Κήρυκο (με τα απίθανα cinnamon role), best of, γνώμη μας.
Είναι το περπάτημα που θα κάνεις από νωρίς το πρωί, να κοιτάς δεξιά-αριστερά και να αποθηκεύεις εικόνες στο σκληρό δίσκο της μνήμης σου που θα σε βοηθήσουν να την «παλέψεις» το χειμώνα. Και μετά, κολύμπι, για να «εξατμίσεις» τον ιδρώτα, για να νιώσεις τι σημαίνει ευεξία.
Είναι το break που έκανες από το κολύμπι, για να φας κάτι να «στυλωθείς» και σου έδωσαν να δοκιμάσεις φοινίκι, αυτό το all year μελομακάρονο (χωρίς… μέλι) της Ικαρίας που δεν έχει ταίρι γευστικό. Είναι πετυχημένο, τέλεια και παύλα.
Είναι το τοπικό μέλι, ασύγκριτο. Ειδικά το Άναμα. Έχει μια πικράδα σε σύγκριση με αυτό που ξέρεις, αλλά είναι δώρο στον εαυτό σου η κουταλιά. Ομοίως ουάου και το παραδοσιακό σουφικό. Το δικό τους τουρλού. Μα πώς γίνεται και είναι τόσο νόστιμο, πώς;
Είναι ότι το βόρειο με το νότιο κομμάτι του νησιού είναι τόσο ίδια μα και τόσο διαφορετικά. Το «πάνω» είναι το πιο τουριστικό, το «κάτω» το πιο άγριο, σαν άλλοτε. Μα και τα δύο μαζί αθροίζονται, δημιουργούν ευτυχία.
Και βεβαίως, είναι οι παραλίες, εδώ επιβάλλεται ακόμα πιο ξεχωριστή αναφορά:
Οι Σεϋχέλλες, που δημιουργήθηκαν κατά λάθος κατά τη διάρκεια εργασιών στον από πάνω δρόμο, και έγιναν ένα από τα πιο φωτογραφημένα μέρη στην Ελλάδα. Πας με μονοπάτι ή με καραβάκι, η παραλία κάθε χρόνο μειώνεται σε έκταση και έχει πάντα κόσμο, αλλά πρέπει να το δεις αυτό το θαύμα. Πρέπει.
Οι «σταρ» Μεσακτή και Αρμενιστής (Λιβάδι), οργανωμένες και με τα όλα τους – αν και τις πιάνει το κύμα. Ξαπλώστρες με πολύ νορμάλ κόστος (10 ευρώ το σετ), ωραίες φάτσες, ο παράδεισος του φοιτητή – θα βρεις πολλούς «Πανεπιστήμονες» εδώ!
Ο θρυλικός Νας, μια από τις πιο επικίνδυνες παραλίες στην Ελλάδα. Το σκοινί που είναι μόνιμα στη θάλασσα δεμένο γερά στη στεριά, σου θυμίζει πως δεν πρέπει ποτέ να την υποτιμήσεις, τα ρεύματα είναι πολύ δυνατά, και οι καλύτεροι κολυμβητές μπορεί να την πατήσουν.
Το ζεν Ιερό, με την Σπηλιά του Διόνυσου λίγο πιο πέρα, για να κάνεις και λίγο περπάτημα, να δεις τον κόσμο από ψηλά, μοιάζει με ζωγραφιά. Αν και αυτοί που ξέρουν, πάνε οπωσδήποτε και Άγιο Γεώργιο, στην κατηφόρα δίπλα στο Δράκανο, έναν αρχαιολογικό χώρο που (κακώς) ξέρουν λίγοι. Δεν σου λέμε περισσότερα. Ήδη αποκαλύψαμε πολλά.
Τον Φάρο, εκεί στο νότο, με ένα από τα πιο cool beach bar εκεί έξω και γκρο πλαν τα αεροπλάνα που προσγειώνονται στο παρακείμενο αεροδρόμιο του νησιού. Αν είσαι τυχερός, θα βρεις και κάνα ψαρά που μόλις επιστρέφει με το καΐκι του, και θα προμηθευτείς επί τόπου «άρωμα και γεύση Αιγαίου».
Ναι, η Ικαρία είναι όλα αυτά και μυριάδες περισσότερα. Ένα άγριο μέρος που όμως
«μερώνει» τη ψυχούλα σου. Γιατί ακόμα είναι αυθεντικό, γιατί διατηρεί αναλλοίωτη την ταυτότητά της, όσο κόσμο κι αν δέχεται. Όλοι χωράνε, όλοι μπορούν να βρουν τον εαυτό τους, έχει για όλους κάτι, κάπου. Ελεύθερο πνεύμα, ο ορισμός. Σε (ακόμα) πολύ φιλικές τιμές. Δεν έχουν σκοπό να σε «γδύσουν», δεν σε βλέπουν σαν κινητό ευρώ. Θέλουν να περάσεις καλά, να αγαπήσεις τον τόπο τους.
Και σαν έρθει η ώρα να φύγεις, όλα τα καλά δυστυχώς κάποτε τελειώνουν, όταν θα κοιτάς το πλοίο να αφήνει το λιμάνι, θα κοιτάς και το νησί. Να το χορτάσεις για τελευταία φορά. Πριν την επόμενη. Γιατί, δεδομένα, θα επιστρέψεις. Το βρήκες το «για πάντα»…