Εάν ανήκεις σε αυτούς που είχαν την τύχη να πάνε στα Κουφονήσια πιο παλιά, και όχι δα πολύ παλιά, ξέρεις. Δεν ξέχασες ποτέ αυτό το φως που πλημμύρισε τα μάτια σου μόλις κατέβηκε η μπουκαπόρτα του καραβιού. Το κοντράστ που έκανε με τα τιρκουάζ, κρυστάλλινα νερά που έβλεπες δίπλα σου. Δεν ξέχασες μετά, σαν τσούλησαν οι μέρες σου εκεί, αυτό το αίσθημα ευτυχίας, τη συνειδητοποίηση πως η τύχη σε έφερε σε έναν ανέγγιχτο παράδεισο, από εκείνους που αναζωογονούν το «μέσα» σου, προσφέροντάς σου ηρεμία και αυθεντικότητα στο μέγιστο βαθμό.
Flash forward στο σήμερα, ή μάλλον στα καλοκαίρια της τελευταίας 10ετίας και η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Πολύ απλά τα Κουφονήσια είναι άλλο πράγμα σε σχέση με αυτό που περιγράψαμε πιο πάνω. Έχοντας, υπό μια έννοια, πέσει θύμα της ομορφιάς τους ως φυσικό τοπίο, αλλά και της ευκολίας που τα χαρακτηρίζει ως προορισμός – μιλάμε για ένα μικρό, με σύντομες αποστάσεις και εν πολλοίς επίπεδο νησί. Το αυτοκίνητο είναι περιττό…
Λίγο λίγο και τελικά πολύ, τα Κουφονήσια έγιναν μόδα. Ειδικά για τα άτομα ηλικίας 18-35 ετών που βρήκαν εκεί μια οικονομική εναλλακτική της Μυκόνου. Και δώστου τα πάρτι, και δώστου η φασαρία και να ‘σου παραλίες που κάποτε πρόσφεραν απομόνωση, όπως το Πόρι και η Ιταλίδα, να γεμίζουν ασφυκτικά.
Τις προάλλες υπέπεσε στην αντίληψή μας ένα βίντεο από τα social media με ένα αυτοσχέδιο πάρτι σε παραλία του νησιού, που κυριολεκτικά δεν έχεις που να αφήσεις την πετσέτα του. Η μουσική είναι στη διαπασών και ορισμένοι έχουν κάνει κύκλο και χορεύουν. Λες και βρίσκονται σπίτι τους, αδιαφορώντας αν ενοχλούν τους γύρω τους. Αυτό μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα ευρύτερο ζήτημα παιδείας και θεμελιώδους λανθασμένης κοινωνικής συμπεριφοράς, ενόσω συνοψίζει και τη σημερινή κατάντια ενός άλλοτε ανέγγιχτου παράδεισου.
Δεν μπορεί να είσαι ΟΚ με αυτήν την εικόνα, με τέτοιες καταστάσεις, ειδικά αν έχεις γνωρίσει τα Κουφονήσια του άλλοτε, του πρόσφατου παρελθόντος. Μιλάμε για αλλοίωση ταυτότητας, για ένα πράγμα ξένο ως προς αυτό που έκανε το μέρος μοναδικό. Δεν θέλουμε να ακουγόμαστε σαν γέρο-παράξενοι, αλλάζουν συχνά τα πράγματα, το ξέρουμε. Μα αυτό δεν είναι πρόοδος, δεν μπορεί να είναι πρόοδος.
Τα story στο Instagram για τα like, τα «κοιτάξτε πόσο ωραίοι είμαστε, παρτάρουμε και περνάμε τέλεια, κάναμε την παραλία δικιά μας», όλο αυτό δεν μπορεί να είναι «δεν πειράζει» και «δεν βαριέσαι». Πρώτα από όλα επειδή είναι δημόσιος χώρος. Κάποιοι άλλοι έχουν πάει εκεί για να χαλαρώσουν, για να έρθουν σε επαφή με τη φύση. Δεν χρωστάνε τίποτα να πρέπει να υποστούν τέτοια ηχορύπανση και παραβίαση των ορίων.
Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα Κουφονήσια. Αλλά εδώ, λόγω του μικρού μεγέθους ενδεχομένως, φαίνεται περισσότερο. Το νησί έπεσε με τα μούτρα στην τουριστική ανάπτυξη χωρίς να τηρηθεί κάποιο μέτρο. Είναι, επιπλέον, τόσο κοντινή η ανάμνηση μιας εντελώς διαφορετικής συνθήκης, ώστε χτυπάει ακόμα πιο άσχημα. Η ουσία είναι πως μιλάμε για ακόμα ένα μέρος που μοιάζει να «χάθηκε». Στη δίνη κι αυτό, το ένα μετά το άλλο, του υπερτουρισμού, αυτό το «τέρας» που ταΐστηκε αδηφάγα σε συνδυασμό με την έλλειψη αισθητικής – σεβασμού στο φυσικό περιβάλλον και στους γύρω μας…