Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο – όσο και αν επισήμως ο όρος που χρησιμοποιείται είναι «σύλληψη» – στη Βενεζουέλα. Η ευθεία απειλή σε Κούβα, Μεξικό και Κολομβία πως έρχεται η σειρά τους. Όλα πολύ σοβαρά, εξόχως ανησυχητικά. Αλλά, κακά τα ψέματα, η Γροιλανδία (θα) είναι άλλη «πίστα». Ακόμα και για τον Ντόναλντ Τραμπ που δείχνει να μην έχει μέτρο ούτε όριο μπρος στην εκπλήρωση των στόχων του.
Είναι αυτόνομη περιοχή του Βασιλείου της Δανίας. Άρα έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν ο Αμερικανός πρόεδρος υλοποιήσει αυτό που άφησε να εννοηθεί πως πρέπει πάση θυσία να συμβεί για «λόγους γεωπολιτικής ασφάλειας» της χώρας του, όπως το έθεσε, τότε πραγματικά θα βρεθούμε προ μιας πρωτοφανούς κατάστασης. Μιας κρίσης σε πολλαπλά επίπεδα με εντελώς απρόβλεπτες συνέπειες.
Θα έχουμε εισέλθει σε αχαρτογράφητα νερά. Ακόμα κι έτσι όμως, μπορούμε να επιχειρήσουμε μια προσέγγιση των πιθανών σεναρίων και συνεπειών μιας τέτοιας ενέργειας. Πρώτα από όλα, να κάνουμε σαφές πως δεν χωράνε ωραιοποιήσεις ούτε ηρωοποιήσεις που τόσο αρέσουν στους οπαδούς του MAGA: Θα πρόκειται για ξεκάθαρη, ωμή και στυγνή παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας. Του κανονιστικού πλαισίου μίνιμουμ συνεννοήσης που εδώ και χρόνια είχαμε μάθει να θεωρούμε δεδομένο στον δυτικό κόσμο – κι ύστερα ήρθε ο Τραμπ.
Θα πρόκειται, επίσης, για παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της Δανίας και κατάφωρη κατάλυση του Χάρτη του ΟΗΕ, που απαγορεύει την προσάρτηση εδαφών με τη βία. Δηλαδή είναι ως και ειρωνικό να σκεφτεί κανείς πως η Ευρωπαϊκή Ένωση φοβάται τόσο καιρό τη Ρωσία για απώλεια δικών της εδαφών και ότι μπορεί τελικά να καταλήξει να χάσει ένα τεράστιο κομμάτι της, ξαφνικά, από τη χώρα που θεωρούσε ως τον Νο1 σύμμαχό της.
Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα αντιδρούσε το ΝΑΤΟ σε μια τέτοια περίπτωση; ΗΠΑ και Δανία είναι μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Θα έφταναν άραγε σε σημείο σύγκρουσης μεταξύ τους; Κι αν ναι, οι υπόλοιποι τι θα έκαναν, ποιανού το μέρος θα έπαιρναν και με ποιον τρόπο; Για μας τους Έλληνες, που έχουμε γείτονες τους Τούρκους, η όλη αυτή συζήτηση, δυστυχώς, δεν είναι καινούρια. Αλλά στο εξωτερικό έχουν «παγώσει» καθώς το θεωρούσαν μέχρι πρότινος ως κάτι ουτοπικό. Κι ύστερα ήρθε ο Τραμπ…
Θα είχαν τα κότσια οι διεθνείς οργανισμοί να επιβάλουν κυρώσεις στις ΗΠΑ; Τι θα προέκυπτε από την αναπόφευκτη παγκόσμια διπλωματική κρίση; Μπορεί να δει κανείς πολλά σενάρια: Μαζική αποχώρηση συμμάχων από συμφωνίες και βάσεις. Κατάρρευση εμπιστοσύνης στη διεθνή ηγεσία των ΗΠΑ. Πτώση του δολαρίου, αβεβαιότητα στις αγορές. Όμως μπορεί κανείς να δει και το… τίποτα. Τη μη αντίδραση δηλαδή πρακτικά, ως προϊόν του φόβου και της υποταγής στο «θέλω» του δυνατού δια ροπάλου.
Οι δασμοί, οι απειλές στις χώρες του ΝΑΤΟ αν δεν αύξαναν το μέρος του ΑΕΠ τους που πάει για την Άμυνα, όλα αυτά θα είναι ως και «αστεία υπόθεση» μπροστά στον ασκό του Αιόλου που θα ανοίξει αν οι ΗΠΑ κάνουν πράξη την απειλή τους και καταλάβουν τη Γροιλανδία. Οι «καημένοι» οι κάτοικοι της οποίας, Ινουίτ στην πλειονότητά τους, προορίζονται να γίνουν πιόνια μιας ανηλεούς μάχης που μαίνεται για την εξουσία και έχει να κάνει με την κρισιμότατη γεωπολιτική θέση του νησιού τους, αλλά και τον τεράστιο ορυκτό του πλούτο – σε συνδυασμό με την κλιματική κρίση που λιώνει τους πάγους και ανοίγει την όρεξη σε κάθε είδους «γεράκια»…