Κόλλημα. Από την πρώτη στιγμή που το ακούς. Μένει για ώρες στο μυαλό, ηχώ επαναλαμβανόμενη. To Ferto έσκασε με ορμή, κάτι εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα και το μέσο όρο. Ρυθμός, στίχοι, εναλλαγή μουσικών ειδών και γλωσσών, ένα σύγχρονο τραγούδι που είναι κομμένο και ραμμένο για την Eurovision. Σόου είναι πάνω και πρώτα από όλα, «τρέλα» και κάτι που να κάνει «μπαμ» για να ξεχωρίζει από τα άλλα, θέλει. Ο Akylas μια χαρά το έχει πιάσει το νόημα…
Μιλάμε άλλωστε για έναν, εδώ και χρόνια, τρολ διαγωνισμό. Σιγά το «αμάρτημα» συνεπώς αν αποφασίσουμε, ως χώρα, πως θα στείλουμε και εμείς να μας εκπροσωπήσει ένα κομμάτι με τρολ στοιχεία. Δεν είναι «πανηγυράκι», όπως λένε ορισμένοι για να μειώσουν την Eurovision, αλλά δεν είναι δα και κάποιου είδους ISO καλλιτεχνικής αρτιότητας.
Όπως και να ‘χει, δεν είναι δυνατόν το Ferto να αρέσει σε όλους. Λογικό και αναμενόμενο είναι να υπάρχουν και haters. Γούστα είναι αυτά και θα ήταν τόσο βαρετό αν συμφωνούσαμε όλοι για όλα. Είναι, όμως, διαφορετικό πράγμα αυτό και διαφορετικό η όποια κριτική να πηγάζει από εμπάθεια ή αποδοκιμασία γι’ αυτό που εκφράζει ο καλλιτέχνης ως άτομο. Γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε εντοπίσει στα όσα έχουμε διαβάσει εναντίον του Akyla τις τελευταίες μέρες. Μία επίθεση που εκπορεύεται επί προσωπικού, όχι επί μουσικού.
Περιγράφει πολύ την εικόνα, τούτο: Με αφορμή το χαμό που προκάλεσε το κομμάτι, η Lifo ανέβασε ξανά μια παλαιότερη συνέντευξη που είχε πάρει από τον τραγουδιστή, στην οποία και περιγράφει τη διαδρομή του, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ως queer καλλιτέχνης στην Ελλάδα («γεύση» από αυτό παίρνουμε και μέσα από τους στίχους του Ferto, ειρήσθω εν παρόδω).
Κάποια στιγμή, λέει το εξής: «Μου τη δίνει που όλο το καλοκαίρι έπρεπε να καίγομαι και να κόβομαι μέσα σε κουζίνες για να μαζέψω λεφτά για τον δίσκο μου». Είναι φοβερό το «πέσιμο» που έφαγε γι’ αυτήν την ατάκα. Τα «τι τεμπελχανάς είναι αυτός» έδωσαν και πήραν, ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ Μάνος Βουλαρίνος μάλιστα το πήγε ακόμα πιο πέρα στην ειρωνεία και στο σαρκασμό, με το εξής σχόλιο: «Απαράδεκτο να μη γίνει ο δίσκος του δημόσια δαπάνη! Πού είναι το κράτος;».
ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΑΠΑΝΗ! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ; pic.twitter.com/KDLwbaDkuB
— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) January 21, 2026
Να τι σημαίνει διαστρέβλωση λόγου, να τι παίρνεις άμα ψάχνεις να κάνεις την τρίχα τριχιά. Ο Akylas δεν παραπονιέται επειδή χρειάστηκε να δουλέψει. Παραπονιέται επειδή είναι πολύ δύσκολο, ως queer καλλιτέχνης, να σταθεί στην Ελλάδα, να μπορέσει να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Ένα παράπονο εκφράζει, μια ενόχληση. Ούτε «εράνους» ζητάει, ούτε τίποτα. Μόνο να μπορεί να έχει τις σωστές συνθήκες για να προσπαθήσει να κάνει κάτι καλό στον τομέα που θέλει και νιώθει πως είναι καλός. Για σκεφτείτε το, λίγο περισσότερο: Αυτό δεν επιζητούμε όλοι από τη δουλειά μας; Να είμαστε σε ένα χώρο που μας σέβονται, αμειβόμαστε καλά οικονομικά και ηθικά και εξελισσόμαστε ως άνθρωποι και επαγγελματίες;
Έχουμε συνηθίσει τόσο τη μιζέρια σε αυτή τη χώρα που έχουμε αρχίσει να αποδεχόμαστε ως νορμάλ αυτό που δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι τέτοιο. Και αντί να στηρίζουμε και να χαιρετίζουμε τους ανθρώπους που προσπαθούν να το στηλιτεύσουν αυτό, τους βγάζουμε και στη σέντρα. Εγκλωβισμένοι σε ένα φαύλο κύκλο τοξικότητας.
Ξαναλέμε: Για το Ferto, ο καθείς μπορεί να έχει ό,τι άποψη θέλει, από χάλια ως αριστούργημα, δεν υπάρχει «αστυνομία γνώμης» στα καλλιτεχνικά – τουλάχιστον ακόμα. Αλλά το να κατακρίνεις το κομμάτι επειδή ο Akylas είναι queer ή επειδή είπε κάποτε πόσο τον στεναχώρησαν τα πάμπολλα εμπόδια που βρήκε στη διαδρομή του, αυτό είναι πρόβλημα και unfair, μεγάλο.