Το σκεφτήκαμε από εδώ, το σκεφτήκαμε από εκεί, τελικά κάπου εκεί καταλήγει ως προς το τι είναι στη βάση του: Guilty pleasure. Ο Akylas και το Ferto είναι ακριβώς αυτό το τραγούδι που σε χτυπάει με τη δύναμη του «τι ήταν αυτό ρε παιδιά;». Εντελώς διαφορετικό από το μέσο όρο. Ενώνοντας μουσικά είδη ετερόκλητα μεταξύ τους (ή δεν υπάρχουν όρια στη μουσική, άραγε;), συνδυάζοντας τρολ χαρακτήρα με ωραία μηνύματα. Έχει αυτό το «κάτι». Αυτό που σου μένει.
Μόλις το πρωτακούς, η αντίδρασή σου είναι ανάμεσα σε πλήρη αφωνία (το λένε και «έμεινα παγωτό»…) και πολλαπλά «ωχ». Δεν είσαι σίγουρος εάν αυτό που ακούς και βλέπεις, συμβαίνει όντως. Όμως με το που τελειώνει, μένει μαζί σου για ώρα. Παίζει, ηχώ επαναλαμβανόμενη, στο μυαλό σου. Παίζει επίσης σοβαρά να περπατάς και να το τραγουδάς. Ακόμα κι αν δεν είναι, καθόλου, του γούστου σου.
Στα αγγλικά το φαινόμενο λέγεται “earworm”. Εμείς το λέμε αλλιώς. Σκάλωμα. Κόλλημα. Οι επιστήμονες λένε πως για να συμβεί αυτό εμπλέκονται αρκετές δομές του εγκεφάλου, όπως ο ακουστικός φλοιός, o κροταφικός λοβός, ο φωνολογικός βρόχος, η αμυγδαλή, ο επικλινής πυρήνας. Και ‘μεις τα διαβάσαμε όλα αυτά, μην σου πούμε ψέματα πως καταλαβαίνουμε τι ακριβώς είναι και τι κάνουν…
Αυτό που όμως αντιλαμβανόμαστε όλοι, επειδή σίγουρα μας έχει συμβεί πάμπολλες φορές, είναι πως συμβαίνει με τα πιο οικεία, τα πιο εύκολα ακούσματα. Με μελωδίες, επίσης, που έχουν γρήγορo ρυθμό. Καλή ώρα σαν το Ferto. Και ενεργοποιούν έντονα τα συναισθήματα, θετικά ή αρνητικά. Πάλι σαν το Ferto.
O Akylas φαίνεται πως βρήκε τη χρυσή συνταγή. Έφτιαξε έτσι το κομμάτι του ώστε να κάνει γκελ και να μην περνάει αδιάφορο – κάθε άλλο. Το ότι στον χθεσινό ημιτελικό του Sing For Song, τον πρώτο από τους δύο με έπαθλο τη συμμετοχή στον εθνικό τελικό της Eurovision, προέκυψαν κάποιες συζητήσεις για το χορευτικό του ή το αν έκανε λάθος που δεν τραγούδησε με χειλόφωνο, είναι εντελώς δευτερεύοντα αυτήν την ώρα. Στοιχεία που σίγουρα θα δουλευτούν αν όντως, όπως όλα δείχνουν, είναι αυτό το τραγούδι που θα μας εκπροσωπήσει ως χώρα.
Ντρεπόμαστε να το παραδεχτούμε, ενδεχομένως και στον ίδιο μας τον εαυτό, αλλά είναι το πιο κολληματικό τραγούδι που έχουμε στείλει στη Eurovision την τελευταία δεκαετία. Μόνο το Ζάρι της Μαρίνας Σάττι, που αναθέρμανε το ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού για το θεσμό το 2024, μπορεί να συγκριθεί μαζί του, σε κάποια σημεία όμως, όχι πλήρως.
Κατά τα άλλα, δεν λέμε πως στέλναμε πάντα άσχημα κομμάτια, για παράδειγμα η Αστερομάτα της Κλαυδίας πέρυσι, ήταν και καλό ποιοτικά τραγούδι, ενώ πήγε μια χαρά στη βαθμολογία, αλλά γενικώς δεν θα λέγαμε δα πως μείναμε στις μνήμες των φαν. Να, δείτε τι στείλαμε την τελευταία 10ετία στην Eurovision. Και κάντε το τεστ. Πόσο απ’ αυτά πραγματικά θυμάστε; Απαντήστε ειλικρινά..
2016: Argo – Utopian Land
2017: Demy – This is Love
2018: Γιάννα Τερζή – Όνειρό μου
2019: Κατερίνα Ντούσκα – Better Love
2020: O διαγωνισμός δεν έγινε λόγω της πανδημίας
2021: Stefania – Last Dance
2022: Αμάντα Γεωργιάδη – Die Together
2023: Bίκτωρ Βερνίκος – What The Say
2024: Μαρίνα Σάττι – Ζάρι
2025: Κλαυδία – Αστερομάτα
Ο Akylas έχει ήδη κερδίσει το «αλησμόνητο». Ό,τι και να συμβεί τελικά. Ό,τι θέση κι αν πάρει στο διαγωνισμό αν επιβεβαιώσει τα προγνωστικά ακλόνητου φαβορί και πάρει το χρίσμα. Κι αυτό είναι ήδη μια πρώτη, μεγάλη, επιτυχία την οποία και κανείς δεν μπορεί να μειώσει. Του αρέσει δεν του αρέσει το Ferto. Το οποίο, ας το παραδεχτούμε, όση ώρα γράφαμε αυτές τις γραμμές δεν έπαψε στιγμή να παίζει στο μυαλό μας σε repeat…