Σε μια χώρα που δεν έχει σοβαρή εμπιστοσύνη στους θεσμούς και στους κυβερνώντες της, μόνο περίεργο δεν είναι ο κόσμος να ξεχωρίζει το άτομο από το σύνολο. Να αναζητάει εκείνους που θα λάμψουν δια της δύναμης της εξαίρεσης, θα βγουν μπροστά σαν άλλοι σούπερ ήρωες και θα αποκαλύψουν τα κακώς κείμενα, βάζοντας στη θέση τους αυτούς που πρέπει, λειτουργώντας ως τιμωροί. Να ο κύριος λόγος που η Λάουρα Κοβέσι απολαμβάνει υψηλής δημοφιλίας στην Ελλάδα. Αλλά και έχει παραλλήλως άλλους τόσους εχθρούς, αφού «χαλάει την πιάτσα»…
Η Ευρωπαία Εισαγγελέας έχει ταυτίσει το όνομά της με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που ταλανίζει σταθερά την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Αυτές τις μέρες και στο πλαίσιο του 11ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών βρέθηκε στη χώρα μας και δεν μάσησε τα λόγια της – όχι πως περιμέναμε κάτι διαφορετικό – μιλώντας για τη διαφθορά. Για το πώς πρέπει να καταπολεμάται και για το πόσο σημαντικό είναι να μην αποδεχόμαστε το φαινόμενο ως αναπόφευκτο. Πέταξε και τα «καρφιά» της για την αγάπη ορισμένων Ελλήνων πολιτικών για τα ρουσφέτια, γενικώς δεν χαρίστηκε. «Δεν θα με πείσει κανείς ότι η απάτη αποτελεί μέρος της δουλειάς ενός πολιτικού», σχολίασε χαρακτηριστικά.
Με έναν αστερίσκο, αν μας επιτρέπει: «Ξέχασε» σε ποια χώρα ήρθε να τα πει όλα αυτά. Της απαντάμε εμείς: Στη χώρα που το αντεπιχείρημα της κυβέρνησης είναι οι κακόγουστες ατάκες της Σοφίας Βούλτεψη περί Νικολάε Τσαουσέσκου («είναι επηρεασμένη από το… καθεστώς Τσαουσέσκου η κα Κοβέσι, προέρχεται από μια χώρα η οποία δεν έχει παράδοση στη διάκριση των εξουσιών»), οι «μαγκιές» του Άδωνι Γεωργιάδη («Όσο μας το επιτρέπει ακόμα η κυρία Κοβέσι έχουμε δημοκρατία») και η γραμμή του Μαξίμου ότι τα ρουσφέτια είναι… κοινωνική πολιτική. Σε μια χώρα που το «κράτος δικαίου» ηχεί, δυστυχώς, σαν ανέκδοτο και η σωστή και ανεξάρτητη λειτουργία των θεσμών αποτελεί μόνιμο ευχολόγιο.
Η προσπάθεια υποτίμησης της Λάουρα Κοβέσι αποτελεί κάτι σαν αμυντικό αντανακλαστικό ενός πολιτικού συστήματος που δεν έχει μάθει να βρίσκεται σε αυτή τη θέση και εμφανίζει εικόνα εθισμένου στην εξουσία και στην ατιμωρησία. Η επίκληση της «ελληνικής πραγματικότητας» στην ουσία συγκαλύπτει τη διαχρονική λογική της χειραγώγησης των κονδυλίων και της θεσμικής απαξίωσης.
Μια «γύρα» να κάνει κάποιος στα social media για το θέμα, θα διαπιστώσει αμέσως το πόσο πόλωση προκαλεί το όνομα της Λάουρα Κοβέσι. Όμως αυτό δεν είναι δικό της πρόβλημα. Η Ευρωπαία Εισαγγελέας είναι τρόπον τινά ένας «καθρέφτης» των παθογενειών της ελληνικής πραγματικότητας. Κάτι μάλλον λογικό και αναμενόμενο από τη στιγμή που η απονομή δικαιοσύνης και η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης αποτελούν σταθερά ζητούμενο και καθόλου βεβαιότητα, από τη στιγμή που το χάσμα εμπιστοσύνης στη σχέση πολίτη-κράτους όλο και μεγαλώνει αντί να μικραίνει. Όσο αυτό δεν αλλάζει, τόσο θα αναζητούνται «Κοβέσι» που θα πάνε κόντρα σε όλους και σε όλα και θα «καθαρίσουν» το σύστημα – όσο τέλος πάντων κάτι τέτοιο μπορεί να είναι εφικτό με ρεαλιστικούς όρους. Και να θέλαμε εμείς βλέπετε, δεν μπορούμε να «ξεχάσουμε» σε ποια χώρα ζούμε…
