Το rebranding δεν ολοκληρώθηκε, μάλλον στην αρχή του βρίσκεται ακόμη, αλλά μόλις εισήλθε σε ένα σημείο καμπής, σε ένα «πριν» και «μετά» που δεν αφήνει τίποτα ίδιο. Τέλος οι θεωρητικές συζητήσεις, οι διαρροές και τα «σύμφωνα με πληροφορίες». Ο Αλέξης Τσίπρας παίζει πλέον ανοιχτά… μπαλίτσα, με τα χρώματα της Μπαρτσελόνα μας είπε, αλλά αυτό παίρνει κι άλλη ανάγνωση – θα επανέλθουμε παρακάτω σχετικώς. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, ΕΛΑΣ εν συντομία, αναστατώνει το πολιτικό τοπίο της χώρας…
Το όνομα που επιλέχθηκε για τον νέο πολιτικό φορέα προξένησε μεγάλη και έντονη συζήτηση. Πετυχαίνοντας με τη μία το σκοπό του, θα μπορούσε να πει κανείς, σημασία έχει να μην περνάς αδιάφορος, έτσι δεν είναι; ΕΛΑΣ, μίλα (για) μας κι ας μην μας αγαπάς! Το πρώτο, πάντως, που προξενεί εντύπωση είναι το ότι τόσο καιρό δεν είχε διαρρεύσει το παραμικρό. Σε μια χώρα όπως η δική μας, που «όλοι ψιθυρίζουν» και θέλουν να κομπάζουν ότι έχουν γνώση εκ των έσω, είναι σπάνιο να προκύπτει κάτι που όντως αποδεικνύεται επτασφράγιστο μυστικό. Και αυτό είναι μια πρώτη νίκη, επικοινωνιακή και πολιτική.
Άνθρακας ή θησαυρός, όμως, το «όνομα αυτού»; Είναι αλήθεια πως σε πρώτη φάση, το ΕΛΑΣ κάπως ξενίζει επειδή κυρίως περιλαμβάνει τον όρο «αριστερή» ενώ πρόκειται για μία πολιτική κίνηση που στόχο έχει να το πάει πολύ πιο πέρα από τέτοιου είδους «περιορισμούς», μαζεύοντας κόσμο από διάφορες ιδεολογικές αφετηρίες. Από την άλλη, αν το καλοσκεφτούμε, υποδηλώνει κάτι σημαντικό, ήτοι πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποκηρύσσει τις ρίζες του. Απλά, μας λέει χωρίς να το… λέει, έκανε την ενδοσκόπησή του και επιστρέφει πιο έτοιμος και «δουλεμένος», πάντα όμως μένοντας πιστός στη βάση που τον έκανε να φτάσει ως τη θέση του πρωθυπουργού. Μπορεί και τρόπον τινά να το «θυσίασε» για να βγει το ακρωνύμιο, να θεώρησε δηλαδή ότι το «ΕΛΑΣ» ανοίγει περισσότερες δεξαμένες ψηφοφόρων απ’ όσες κλείνει το «Αριστερή Συμπαράταξη». Αν το έκανε αυτό, είναι ένα συνειδητό ρίσκο.
ΕΛΑΣ. Αυτό μένει. Αυτό θα επαναλαμβάνουν όλοι. Αυτό θα παίζει ξανά και ξανά στα Μέσα και στα social. Κάτι δηλαδή που εξ ορισμού και ιστορικά είναι ανοιχτό σε διαφορετικές ερμηνείες και άρα απευθύνεται σε ευρύτερο ακροατήριο. Ο καθείς μπορεί να το εκλάβει ως θέλει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι βρίθει συμπαραδηλώσεων και αφήνει ελεύθερη τη… φαντασία για να το εκλάβει κάποιος όπως επιθυμεί.
Θέλει κάποιος να το συνδέσει με την Εθνική Αντίσταση και τον θρυλικό Λαϊκό Στρατό της; Μπορεί. Θέλει κάποιος να το συνδέσει με την πατρίδα; Επίσης μπορεί. Ακόμα και ο άμεσος συνειρμός με την Ελληνική Αστυνομία δεν είναι αρνητικός, όλοι δεν θέλουμε «τάξη και ασφάλεια» υπό μία έννοια; Σκεφτείτε το και σαν μια μέτα-προσέγγιση το συγκεκριμένο, ένα «τρολ» στοιχείο που πετυχαίνει πλαγίως το σκοπό του. Όπως και να έχει, μην κάνουμε το λάθος να πιστέψουμε πως όλη η ελληνική κοινωνία ενδιαφέρεται για το παρελθόν ή τους συμβολισμούς και ότι ο ντόρος στα social media εκφράζει πάντα αυτό που συμβαίνει εκεί έξω. Είναι πολλοί αυτοί που θα κοιτάξουν το νέο κόμμα χωρίς να δίνουν δεκάρα για το πώς το λένε αλλά πως το λέει. Κι ύστερα, ο κόσμος έχει γενικότερα την τάση να ξεχνάει ή απλά να πηγαίνει παρακάτω.
Δεν είναι τυχαίο πως, όπως μαθαίνουμε πια, το όνομα βρήκε με τη μία καθολική αποδοχή από τον Αλέξη Τσίπρα και τους συνεργάτες του, με το που έπεσε ως επιλογή στο τραπέζι. Δεν το ξεχνάς το ΕΛΑΣ, δίνει στίγμα και καλύπτει το «θέλω» που υπήρχε για κάτι με ισχυρούς συμβολισμούς. Κι εδώ έρχεται και η επιλογή των χρωμάτων, που λέγαμε στην αρχή του κειμένου. Το «μπλε-κόκκινο» φιλοδοξεί να χτίσει γέφυρες ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά, πόσο πιο σαφές να γίνει;
Σε τελική ανάλυση βέβαια, όπως και σε κάθε τι παρόμοιο, η επιτυχία θα φανεί στο χειροκρότημα, στο αποτέλεσμα. Το ευοίωνο για τον Αλέξη Τσίπρα είναι πως ο (πολύς) κόσμος που έδωσε το «παρών» στην εκδήλωση των αποκαλυπτηρίων στο Θησείο, ήταν εκεί ψυχή τε και σώματι. Εμφανώς διψασμένος για κάτι διαφορετικό, για κάτι που θα ανατρέψει τους διαμορφωθέντες πολιτικούς συσχετισμούς.
Την ίδια στιγμή, υπάρχουν πάρα πολλοί που δεν κάνουν θόρυβο. Απλά περιμένουν. Να δουν, να ακούσουν, να κρίνουν. Το κριτήριο για την επιτυχία του εγχειρήματος θα είναι αν το «συμπαράταξη» μπορεί προϊόντος του χρόνου να «ψήσει» και ψηφοφόρους που αυτή τη στιγμή δεν δείχνουν καν να βρίσκονται κοντά σε κάτι τέτοιο.