Όταν η συζήτηση ενώνει τους όρους «συναυλία», «ξένοι καλλιτέχνες» και «Ελλάδα» υπάρχουν αρκετές στιγμές που έρχονται κατά νου και οι οποίες έμειναν ιστορικές, αποτελώντας καμπή για τα εγχώρια μουσικά δεδομένα. Κάποιοι θα σου πουν για την επεισοδιακή (συναυλία) των Rolling Stones το 1967, άλλοι για την ατμοσφαιρική των Pink Floyd το 1989. Θα υπάρξει σίγουρα αναφορά και στην κοσμοπλημμύρα που συνόδευσε την έλευση στα μέρη μας των Μάικλ Τζάκσον, U2, Μαντόνα, Metallica (τους περιμένουμε ξανά οσονούπω) ή πιο πρόσφατα, των Coldplay.
Για την έλευση των Ramones, το 1989, δεν θα ακούσεις πολλά. Κάπως σαν να έχει ξεχαστεί το τι συνέβη τότε τουλάχιστον για την ευρεία μάζα. Όμως αυτοί που το έζησαν, θα θυμούνται για πάντα ένα 4ήμερο(!) πανκ – ροκ τρέλας που κόντεψε να γκρεμίσει το Ρόδον. Ήταν διαδοχικά καταιγιστικά live. Γεμάτα κεραυνοβόλα ενέργεια, με τραγούδια από το άλμπουμ Brain Drain που είχε κυκλοφορήσει εκείνη τη χρονιά αλλά και όλες τις επιτυχίες του συγκροτήματος.
Εκείνη την εποχή, το μουσικό κοινό στη χώρα μας ήταν στερημένο από μεγάλα συγκροτήματα. Ούτε υπήρχε ίντερνετ και τα συναφή για να καλύπτεται κάπως η έλλειψη. Ό,τι υλικό κυκλοφορούσε χέρι με χέρι, δίσκοι και κασέτες κατά βάση. Όταν λοιπόν μαθεύτηκε, στόμα με στόμα, πως έρχεται η μπάντα από το Κουίνς της Νέας Υόρκης για να παίξει ζωντανά στην Αθήνα για 3 σερί βραδιές (αργότερα, προστέθηκε και 4η λόγω της μεγάλης ζήτησής), η εναλλακτική νεολαία της εποχής έπαθε «σοκ χαράς». Η προσμονή είχε χτυπήσει κόκκινο,
Η πραγματικότητα ξεπέρασε την προσδοκία. Στο Ρόδον, που δεν είχε παρά λίγο καιρό που είχε μετατραπεί από σινεμά σε συναυλιακό χώρο, έγινε χαμός για 4 συνεχόμενα βράδια, με ισάριθμα sold out. Από τις 12 ως τις 15 Μαΐου 1989, Παρασκευή ως Δευτέρα κολλητά. Κάθε μέρα… τρέλα εκεί στα πέριξ της Πατησίων!
Κοντά 40 χρόνια έχουν περάσει από τότε, αλλά όσοι βρέθηκαν τότε στη μουσική σκηνή της οδού Μάρνη ακόμα μιλούν με πάθος για αυτό που βίωσαν, για το πώς ο χώρος μετατράπηκε σε «ένα σώμα μια ψυχή». Όλοι χόρευαν, χτυπιόντουσαν και… χτυπούσαν, μπουνιές και κλωτσιές. Άπαντες ήταν «αλλού». Ο ιδρώτας έσταζε ποτάμι, έπεφτε σαν βροχή. Ναι, ήταν ένα ξέσπασμα. Συλλογικό. Μια ιερή μέθεξη, αυτή η μεγάλη ανατριχίλα που μόνο οι σπουδαίες συναυλίες προξενούν.
Οι Ramones ήταν κάτι σαν θεσμός τότε για το underground. Μια μπάντα επίσης που ήταν στα ντουζένια της και αυτό έχει μεγάλη σημασία γιατί για πολύ καιρό οι του εξωτερικού αγνοούσαν την Ελλάδα, λόγω μικρής αγοράς, όταν ήταν στα χάι τους εμπορικά και καλλιτεχνικά. Εδώ δεν ήταν έτσι, διόλου.
Με την εισαγωγή του «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» να προκαλεί παράκρουση , η συνέχεια του live ήταν ως και χαοτική. Μυριάδες λυσσασμένα ακόρντα ακούστηκαν εκείνο το 4ήμερο στο Ρόδον, από το Somebody Put Something in My Drink ως το I Wanna Be Sedated και το Blitzkrieg Bop. Θρυλικά κομμάτια που ακόμα και σήμερα ακούγονται με τα ηχεία στο φουλ. Με ένα κράμα νοσταλγίας και χαράς, για μια εποχή που πέρασε μεν ανεπιστρεπτί, αλλά άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στις καρδιές πολλών ανθρώπων.