Στα τόσα «επικολυρικά» που έχουν γραφτεί μετά την επισημοποίηση της επιστροφής του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό, διαβάσαμε και τούτο, το αναπαράγουμε γιατί εμπεριέχει μεγάλη αλήθεια: «Το πιο ωραίο είναι πως έτσι θα έχουν την ευκαιρία οι πιο πιτσιρικάδες φαν της ομάδας να καταλάβουν ακριβώς τι εστί Ζοτς, αυτά που μέχρι τώρα τους έλεγαν οι μεγαλύτεροι». Συμφωνούμε και επαυξάνουμε. Αυτό το πάντρεμα «νοσταλγίας» και «προοπτικής» δεν έχει ταίρι, εκτοξεύει στο μέγιστο βαθμό τα επίπεδα προσμονής γι’ αυτό που έρχεται τη νέα σεζόν για το μπασκετικό Τριφύλλι…
Σε αυτές τις γραμμές δεν πρόκειται να μιλήσουμε για το πόσο επιδραστικός θα είναι στο παιχνίδι των Πρασίνων, το τι θα συνεπάγεται αγωνιστικά το part 2 της θητείας του. Κάτι τέτοιο δεν έχει τόσο νόημα στην παρούσα φάση. Θα φανεί στην πορεία, προϊόντος του χρόνου. Θα αναλυθεί όταν πρέπει και εκτενώς από αυτούς που πρέπει και όπως πρέπει. Αυτό που, στα μάτια μας, μετράει περισσότερο αυτή τη στιγμή είναι το συναίσθημα. Σε αντίθεση με αυτό που πολλοί νομίζουν, η επιστροφή Ομπράντοβιτς δεν γέννα τέτοια «έκρηξη» λόγω των πολύ πιθανών επιτυχιών και τροπαίων που θα ‘ρθουν στο μέλλον. Ειδικά για τους 40+ ηλικιακά φαν των Πρασίνων, είναι σαν ένα παραμύθι που δεν είχε τελειώσει ποτέ να ξαναρχίζει από τη σελίδα που το είχαν αφήσει πριν από 14 χρόνια.
Να το πούμε και… μελωδικά με ένα από τα μεγαλύτερα σουξέ του Αντώνη Ρέμου, αγαπημένου άλλωστε τραγουδιστή του Σέρβου κόουτς; Σαν το «μα δεν τελειώσαμε, απλά το χρόνο για λίγο τον παγώσαμε» να γίνεται πράξη στο real life. Όλοι θυμόμαστε ένα χωρισμό, κάτι τέλος πάντων, που συνέβη σε κάποια φάση της ζωής μας ενώ δεν το θέλαμε. Αν είχαμε τη δύναμη, θα ανατρέπαμε τη ροή των πραγμάτων, αυτό το «ως εδώ».
Ε, αυτό συμβαίνει τώρα στην πράξη και δείχνει καρμικό. Είναι σαν όλα να έγιναν, λίγο λίγο και σταδιακά πολύ, ώστε να φτάσουμε σήμερα σε αυτό το σημείο. Το σίγουρο είναι ένα: Το 99% των οπαδών του Παναθηναϊκού δεν ανέβηκαν στα ουράνια με την είδηση της επιστροφής του Ομπράντοβιτς επειδή αυτή θα φέρει τίτλους και επιτυχίες. Και δεδομένο να ήταν ότι το Τριφύλλι αυτή την τριετία δεν θα κερδίσει καμία Ευρωλίγκα πάλι θα ήθελαν να επιστρέψει. Είναι η αγάπη και δεν εξηγείται με τη λογική…
Ο Ζοτς δεν (θα) είναι ο ίδιος ακριβώς με τον άνθρωπο, τον επαγγελματία που ήταν όταν έφυγε από τον Παναθηναϊκό, το 2012. Μα αυτό είναι το νορμάλ, το αναμενόμενο. Αλίμονο αν δεν εξελισσόμαστε με τα χρόνια. Το μπάσκετ επίσης έχει αλλάξει πολύ ως άθλημα όλη αυτήν την περίοδο. Όμως το ότι με τόσα και τόσα να έχουν συμβεί, η επιστροφή του στο Τριφύλλι ξυπνάει τόσο έντονα και ουσιαστικά το «όπως παλιά» δείχνει τις βάσεις αυτής της σχέσης, το ότι δεν ήταν σαν καμία άλλη.
Οι παλαιότεροι το νιώθουν στο 100%, το έζησαν, το ζουν. Οι νεότεροι έχουν πια την ευκαιρία να (το) καταλάβουν. Κι αυτό πολύ περισσότερο από είδηση και μπασκετικές αναλύσεις για τα τι και πώς, είναι όμορφο, είναι αναζωογονητικό. Το προσεγγίζουμε, λέτε, ρομαντικά; Μα, αν όχι αυτό, τότε τι;