Το όνομά του, κάθε άλλο παρά άγνωστο είναι σε αυτούς που ξέρουν, ψάχνουν, κυνηγούν τις καλές μπασκετικές ευκαιρίες. Ο Τζον Πουλακίδας έχει από καιρό στρέψει πολλά βλέμματα πάνω του. Απλά τώρα το πράγμα σοβαρεύει για τα καλά, καθώς αγωνίζεται με τους Ντάλας Μάβερικς, στο Summer League, προσπαθώντας να πείσει πως αξίζει να πάρει ακόμα μια ευκαιρία στο ΝΒΑ. Πέρυσι έκανε ντεμπούτο στο αμερικανικό πρωτάθλημα, παίζοντας συνολικά σε 13 ματς με μέσο όρο συμμετοχής κοντά στα 20 λεπτά και 8,8 π. μέσο όρο. Διόλου άσχημα, προφανώς. Κι ας ήταν κάπως πιο χαλαρό πλαίσιο, προς το τέλος τη σεζόν.
Κι αν δεν πείσει; Ο Ολυμπιακός καιροφυλακτεί, έχει ήδη δικό του τιμ ανθρώπων πάνω στο Λας Βέγκας που κοιτάζει πολύ προσεκτικά. Σε κάθε περίπτωση, να πούμε χαράς Ευαγγέλια και για το ελληνικό μπάσκετ που έχουμε τέτοιο ταλέντο; Και ναι και… όχι. Καθώς παρότι οι ρίζες του είναι 100% από τα μέρη μας, ο πατέρας του είναι από τη Σπάρτη και η μητέρα του από τη Χίο, δεν λογίζεται (ακόμα;) ως Έλληνας. Έχει, προς ώρας, μόνο την αμερικανική υπηκοότητα. ΟΚ, αυτό ξεπερνιέται. Άνετα θα πάρει «γαλανόλευκο» διαβατήριο αν εκκινήσει τις απαραίτητες διαδικασίες.
Προκύπτει άλλο πρόβλημα κι έχει να κάνει με την Εθνική ομάδα. Η FIBA θεωρεί νατουραλιζέ, όσους αποκτούν διαβατήριο μετά το 18ο έτος της ηλικίας τους και ο Πουλακίδας είναι ήδη 23 χρόνων. Κάθε Εθνική μπορεί να χρησιμοποιεί μόνο έναν τέτοιο παίκτη σε κάθε διοργάνωση. Εμείς έχουμε ήδη τους Τάιλερ Ντόρσεϊ, Τόμας Γουόκαπ και τους αδερφούς Μήτρου–Λονγκ σε αυτή την κατηγορία. Άρα δεν περισσεύει χώρος για όλους.
Και είναι μεγάλο κρίμα, καθώς ειδικά με τον Ντόρσεϊ ο Πουλακίδας μοιάζει απολύτως συμπληρωματικός. Θα μπορούσαν να αποτελέσουν τεράστιο asset για τη Γαλανόλευκη (ή «Επίσημη Παρατημένη» εσχάτως…), να δώσουν επιλογές, λύσεις και προοπτικές στο 2 και στο 3 που τώρα δεν υπάρχουν. Είναι εκνευριστικό από μόνο του ως γεγονός, γίνεται ακόμα περισσότερο, καθώς μιλάμε για ένα παιδί με 100% ελληνικές ρίζες. Δεν θα επρόκειτο δηλαδή για κάποια εμφανής περίπτωση αλλαγής εθνικότητας για να «βολέψει», όπως κατά κόρον έχει συμβεί στο παρελθόν, στην Ελλάδα και αλλού.
Το «χέρι» του Πουλακίδα είναι απ’ αυτά που δύσκολα βρίσκεις εκεί έξω, είναι ζηλευτή η άνεσή του στο σουτ, το πώς τα «κολλάει» από διάφορα σημεία. Τέτοιον σουτέρ δεν έχουμε ως ελληνικό μπάσκετ και «φωνάζει» το πράγμα πως πρέπει να μην χαθεί η προοπτική να παίξει με το εθνόσημο.
Να δούμε πού θα καταλήξει όλο αυτό, το σίγουρο είναι πως αν αγαπάς τις ωραίες ιστορίες, αγαπάς και το πώς έφτασε ως εδώ ο Τζον Πουλακίδας. Ήταν ένα από τα μεγάλα ταλέντα του γυμνασιακού μπάσκετ, για να ευλογήσουμε τα γένια μας ως Menshouse, τον είχαμε πάρει από νωρίς χαμπάρι. Αλλά στο NCAA δεν κατέγραψε την αναμενόμενη πρόοδο. Ή πιο σωστά, άργησε να πάρει μπρος στο Γιέιλ.
Τελικά στα 23 του και χωρίς να έχει γίνει ποτέ draft, βρέθηκε στο ΝΒΑ, στους Ντάλας. Μια αναπάντεχη εξέλιξη που μαρτυράει από μόνη της αυτή την «αρνούμαι να τα παρατήσω» νοοτροπία που χαρακτηρίζει τον ελληνικής καταγωγής γκαρντ-φόργουορντ, το υψηλό μπασκετικό IQ του και τη συνεχή του θέληση να γίνεται καλύτερος, να μαθαίνει διαρκώς. Κι αυτό είναι το… διαβατήριο του Πουλακίδα προς ένα ρόδινο μέλλον!